Grove emoties

Door Yneke gepubliceerd op Monday 12 January 20:30

 

 

fe077dd45550653c54f5b64098bb21f0_medium.

 

 

Vannacht, van zondag op maandag.....

Voor dat ik dit wist, wist ik al iets anders. Vertwijfelingen bij mensen onderling en keuzes die men maakt ieder vanuit hun eigen gemoedsrust. Beter kan een mens het niet doen dan te reageren vanuit hun eigen emoties en daarnaast natuurlijk ook openstaan voor die van een ander. Van daaruit besluit je voor je eigen hart en je eigen positie in dit leven, hoe en waar je energie wil geven aan dat wat boeit en groeit in het leven in jouw eigen omgeving, vanuit jouw eigen hart zo is het leven ook bedoeld volgens mij, wat voor zin heeft het anders? De oneindige strijd, van haat, nijd en doodslag, dat heeft door de eeuwen heen nog nooit bewezen DE oplossing te zijn.

Doe en reageer zoals je wil, vang de reacties die je veroorzaakt op met je ziel en leer.

Zwijg, spreek of zing..doe dat wat jou een boots geeft en overweeg het zo redelijk mogelijk te doen, heb fatsoen.

Ik...Ik weet allang niet meer wat ik oprecht voel of dat wat ik voel door aangeleerd gedrag is. 

Vandaag wil ik huilen, mij zielig voelen en ook weer niet, ik voel verdriet en tegelijkertijd is dat de mijne niet.

Toch wel ik werkte 4 jaar bij een mevrouw en was afgelopen vrijdag op ziekenbezoek en nu terwijl ik dacht dat zij vandaag het ziekenhuis uit mocht, dat hoorde ik vrijdag....nu...nu is zij er niet meer.

Vanmorgen terwijl ik op mijn telefoon keek na een bericht waarvan ik verwachte dat ze toch thuis was, las ik .....Hoi Yneke ik wil zeggen dat vannacht mijn moeder is overleden.

Ik wil huilen, maar ik durf niet...ik werkte wel bij haar en heb haar vrijdag nog bezocht...mag het mijn verdriet wel wezen ik maak enkel schoon bij haar.

Ja ik mag , want ik sprak haar wekelijks 4 jaar lang tot twee keer toe in de week. Meer en minder ben ik niet en vrijdag wisten wij van elkaar dat dat het was, jij mag blijven zij ze me en mocht ik thuis komen zie ik jou...Nou ook als je niet thuis komt bezoek ik je zei ik...

Is het al definitief dat je niet meer bij haar hoeft te werken werd mij gevraagd, vandaag kon ik antwoorden...JA!

grove emoties..ik kende haar maar 4 jaar ...zij werd 81 jaar.

Ik weet niet wat ik wil voelen...zij stierf afgelopen nacht en ik ben er van overtuigd dat zij er vrede mee had.

Ik laat een traan....ik kan niet anders, dankbaar voor al die jaren dat ik bij haar werken mocht.

Toch doet mij dit nadenken over haat, liefde en oordelen. Menslief geniet wanneer het kan. Spreek oprecht en anders zwijg en denk een minuut na over jouw bedoeling.

Dood is onherroepelijk het leven is van een heel ander formaat. 

 

 

-Yneke-

 

afbeeldignsbron:http://www.vrijechroniqueurs.nl

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Rauw.
Jullie zielen raakten elkaar, een paar jaar.
Niks meer, maar zeker niks minder
voegden jullie iets toe
aan elkaar.
Sterkte, x
Dank je Marrissey voor deze mooie reactie n het klopt wij waren 2x in de week zoveel jaren verbonden ik heb veel geleerd van haar.X
Jouw aanwezigheid was voor haar zeker weten heel belangrijk. De leegte die ontstaat als zo'n mensje wegvalt... Helaas went het, maar dat is voor nu amper een troost. Is het dat vrouwtje met die zere ogen?
Ja dat klopt. dank Marrissey
Tuurlijk mag je verdriet hebben. Je bent een goed mens, met gevoel, dus dit raakt je.
Dank je wel!
het mag natuurlijk jouw verdriet zijn. Jij kende haar zo goed, jij smeed banden en geeft warmte aan anderen.
Jij houdt van mensen en het verlies raakt je diep want jij hebt een gouden hart. Zo iemand mag zeker verdrietig zijn, het siert je Yneke.
Jij bent een mooi mens!!
XxX Dank je Chris
Vreemd of niet, het is jouw verdriet en daar mag je trots op zijn, want het zegt veel over jouw grote onvoorwaardelijke menslievendheid.
Dit is zo een bemoedigende reactie, dank je. Soms is emotie plaatsen best moeilijk, jouw reactie leert mij mijn verdriet te leren voelen! X
Ik wens je heel veel sterkte meis
Dank je wel Doortje, doet me goed je reactie, tis een vreemd verdriet..welterusten!
Vind het een heel erg mooie van je. xx
ik mis haar nu al..vrijdag denk ik dat ik naar haar begrafenis ga, kwam toch nog onverwachts voor mij..zo jammer hoe mensen soms zich verliezen in oorlogen en geweld...ik heb van haar ook zoveel verhalen gehoord en geleerd dat dingen zo vaak anders zijn dan je hoopt en voor vecht.... uiteindelijk voel je wat je voelt en ben jij wie jij bent....enkele momenten maken het verschil en die koester je!
Ja dat begrijp ik.