Mijmerend over levenskunst en moed (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 12 January 16:51

Na diverse leuke en minder aangename baantjes zat ik werkeloos thuis. Over de helft van je leven heen zijn is een raar besef voor wie zich vanbinnen jong voelt. Inmiddels zeven jaar alleen en moeder-af woonde ik kleiner vanwege de hernia. Ik hoefde mijn leven enkel nog voor mezelf waardevol te maken in een voor alleenstaanden nog steeds veel te ruime maisonnette. Het zag er niet naar uit dat men zat te wachten op een vrouw met zoveel ervaring op zeer uiteenlopend gebied. Het bedrijfsleven mag niet op leeftijd discrimineren, maar ik kwam toch niet meer aan de bak. Zeuren over wat allemaal niet was gelopen zoals ik me dat vroeger had voorgesteld was zinloos en een tijd draaide ik doelloos door, zonder veel opgewektheid en op reservekracht. Ik moest een list verzinnen om de levensmoed hoog te houden anders zou ik depressief worden, wat ik tot dan toe toch succesvol had weten te voorkomen.

Hoe kom je er op?

Soms denk ik dat de voorzienigheid ons daarin wel eens een handje helpt. Op de zoveelste trieste verveelde dag overzag ik mijn lege eenzame leven toen het me ineens begon te dagen. Natuurlijk…. Dank u Heer, drie vliegen in één klap

Wellicht kon ik op deze wijze het volgende deel van mijn leven zinvol in de steigers zetten? Nooit geschoten is altijd mis en er was spaargeld. Vóór mijn pensioen kon ik nog enkele verre reizen maken, en daar over schrijven. Met een laptop was dat immers overal ter wereld goed te doen. Onderweg foto’s maken, desnoods schilderen.Mogelijkheden voldoende. Het was uiteraard zinvol om die reisbehoefte aan een nog grotere wens van mijn leeflijstje te verbinden;

Een aantal jaar besteden aan het welzijn van minder bedeelden

In ieder geval kon ik dat experiment financieel bekostigen en na speurwerk op internet, mailtjes met vrijwilligers over de gehele wereld, werd de bestemming duidelijk. Jong en bijna middelbaar volkomen alleen aan zo’n reis beginnen was uiteraard wel eng. Ik nam er misschien een groot risico mee, maar als ik het nu niet deed, zou ik er later nooit de moed meer voor hebben en de betrouwbare achterban zou via mail contact houden. Dat was een fijne stevige steun in de rug. Na overleg met en goedkeuring van het UWV vertrok ik zonder uitkering -die stopt zodra je het land verlaat- op de bonnefooi naar Ethiopië.

16c548900fbf9149cadeda53930411db_medium.

Leven in Addis Abeba was in het begin volkomen anders dan wat ik me erbij had uitgedacht. Vaak ook héél natter dan nat, naast angstig, opwindend ook heel bevredigend en ik voelde al snel dat het een gouden greep was geweest, waarvoor ik God regelmatig op mijn blote knietjes dankte.

Al in die eerste maand verloor ik mijn hart aan dat prachtige land en de lieve behulpzame en straatarme inwoners. Met behulp van een hecht stel vriendelijke Ethiopiërs kon ik pijnlijke herinneringen uit het verleden door positieve ervaringen vervangen. Hoewel het altijd onzeker was of we verbinding kregen reisde het thuisfront via de nieuwsbrieven mee die ik als een dagboek schreef en naar huis mailde. Het contact met mijn dochter was in die tijd ook normaal te noemen.

Leven in die smerige, drukke en opwindende stad was soms vrolijk spannend of beangstigend eng, maar het deed mij boven verwachting goed. Wat ik als vrijwilliger deed werd erg op prijs gesteld en ik voelde me al snel herboren, had mijn originele kracht terug.

Het goede doel lonkte, mijn hart bonkte er vrolijk van op volle toeren want het werd duidelijk dat ik een volgende droom waar kon maken. Geen vuiltje aan de lucht. Ik had mijn levenslust plus mijn dochter terug en spelenderwijs leerde ik de Goede Doelen branche van binnenuit en aan de arme kant kennen. Het is een wereld die aan elkaar hangt van regels, eisen en contracten omdat het Westen moet controleren waar het geld aan wordt besteed. Terecht uiteraard, maar het werd me allengs tevens erg duidelijk; Nog steeds is het een kwestie van macht bij geldschieters. De paternale wijsneuzige, soms denigrerende houding van de rijke landen tegenover de expertise die men ter plekke heeft, is schokkend en het ingebakken wantrouwen van het ‘beschaafde Westen” werkt daar juist fraude mee in de hand. Armoedebestrijding in het klein is dan ook absoluut onmogelijk zonder een gedegen administratie ervan bij te houden, niet mijn sterkste kant. 

“Ik heb eindelijk alles van het verleden losgelaten, maar nu dobber ik doelloos door een zwembad waarvan ik de uitgang niet kan vinden,” schreef mijn kind en me van geen kwaad bewust antwoordde ik: “ Misschien kun je eens achterom kijken want in het verleden liggen wellicht wat aanknopingspunten? Daar zul je vast ook wel het trappetje vinden om aan de kant te klimmen. Als je dáár geen zin in hebt kun je natuurlijk ook een tijdje rustig op je rug blijven drijven. Relaxen, van de blauwe lucht genieten totdat de voorzienigheid je op een nieuw spoor zal zetten.”

Ik hoorde drie weken niets, stuurde wel trouw de foto's met haar koektrommel op. Ze had me gevraagd die in diverse situaties te fotograferen opdat zij er thuis inspiratie mee op kon doem en een verhaal schrijven over wat die trommel allemaal beleefde. Ook beantwoordde ik eindelijk de vraag die ze maanden voor mijn vertrek met grote nadruk op mijn bord had gelegd. “Sorry dat ik je nu pas antwoord kan geven, maar ik heb er lang over gedaan om het eerlijk, integer en juist te kunnen verwoorden. Ik wil niet dat het verkeerd valt.” 

Tot mijn opperste verbazing mailde ze uiteindelijk dat ze me nu echt nooit meer wilde zien. “Welke moeder schrijft in Godsnaam zo’n vreselijke mail? Ik ben er drie weken van overstuur geweest.” Ze liet niet weten welke woorden haar zo van slag hadden gemaakt. Lag het aan het feit dat ik na dat zwembadverhaal in het volgende mailtje keurig had uitgelegd dat ik heel lang had moeten nadenken over haar vraag? Of stond het antwoord haar niet aan? Had ik onterecht aangenomen dat wie zulke vragen stelt ook klaar was voor mijn wellicht afwijkende mening? Normaliter had ik haar meteen opgezocht om deze kwestie op te helderen en ik schreef dat het natuurlijk niet de bedoeling was geweest haar leven overhoop te halen, dat we het over anderhalve maand, meteen als ik thuis was, zeker konden uitpraten. Klaarblijkelijk was niets wat ik schreef ook wat ze had willen horen. Gelukkig kwam ik wel met grootse plannen in Nederland terug maar op geen enkel mailtje kreeg ik nog een reactie. Daarentegen vond ik mijn vrienden heel snel bereid om geld in te zamelen ten behoeve van de jonge meisjes die we in Addis uit de seksindustrie konden halen met het originele frietproject. 

"Als stichting moet je iedere handeling en beslissing zwart op wit in archieven achter de hand hebben, dus het is wel zaak dat alles keurig volgens de wettelijke regels wordt aangevraagd en dat onze communicatie goed wordt geregeld." Natuurlijk was men het roerend met me eens.  

De tweede keer vertrok ik zonder dat mijn broer met aanhang of mijn dochter me op Schiphol uitzwaaiden, waar ik de eerste keer zo blij mee was geweest. Al miste ik haar mailtjes deze keer, in Ethiopië behaalde ik het één na het andere succes en in die zes maanden kwam het project bijna tot het punt dat we de eerste frietkeuken zouden openen. Ik hoefde enkel nog het ingezamelde bedrag in Nederland op te komen halen en in mijn euforie begon ik te plannen.

  • De eerst volgende vijf jaar zou ik in Ethiopië wonen en daar het netwerk verder uitbouwen.
  • Mijn twee pleegdochters zou ik begeleiden tot ze afgestudeerd waren
  • Ik zou er met designwerk voldoende geld kunnen verdienen om in mijn onderhoud te voorzien.
  • Eens in het halve jaar zou ik een maand naar Nederland terugkomen om bij de stichting verslag te doen van de vorderingen tot de frietkeuken zichzelf bedruipen kon. 

Ongeluk komt nooit alleen

Bij thuiskomst stortte mijn geluk echter totaal in. De stichting van mijn vrienden bleek onbetrouwbaar, niet professioneel en fraudegevoelig te zijn opgezet en voor mij was er geen functie in beschreven, zoals het UWV me menigmaal op het hart had gedrukt omdat ik anders niet weg mocht. Hopeloos vast gezet in Nederland, zonder werk of familie, de UWV hijgend in mijn nek, probeerde ik te redden wat er te redden viel. Erg verlangend naar mijn pleegdochters en de lieve collega's in Addis Abeba voelde ik me volkomen gevangen in het verraad aan mij en mijn mooie droom. Zo kwam ik vanzelf aan het eind van mijn Latijn en de volgende maanden zakte ik bij EmjE niet alleen lamlendig en doodongelukkig door de oude verlepte bank, maar ook steeds verder weg in de voor de hand liggende depressie, die ik gelukkig wel zelf herkende.

Wordt vervolgd. Deel 5 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En daar krijg je opnieuw een zware klap!
Ik heb je belevenissen in Ethiopië meegemaakt en weet welke impact het heeft/had op je.

Maar die andere klap .. ik zou ook aansluiten bij Marinus !!!
Ja, jullie weten al hoe dat avontuur afliep maar in deze mijmeringen belicht ik het geheel weer vanuit een ander perspectief.
Stiekem sluit ik me gewoon bij Marinus aan. En bij de rest.
Zwaan kleef aan... en de rest
En toen had je voor je zelf een leven opgebouwd in Ethiopië en stort dat ook nog eens in elkaar door de die voorzitter. Alsof je niet al genoeg op je bord had gekregen.
Heb geen betere reactie dan die hen hieronder hebben geschreven en ben met elk van hun eens!
Ik ben dan in een 'normaal' gezin opgegroeid, werd naast de vele eisen ook veel vrij gelaten, maar dat geeft geen garanties voor de toekomst, zoals je inmiddels weet.
Ja dat is wel duidelijk, innerlijke kracht is wat de mens voortbeweegt en brengt naar daar waar het is...nu of later, Interessant eigenlijk als je er diep over na denkt..niet te diep natuurlijk ;-) X
Als je i echte armoede terecht komt waardeer je pas wat je hebt. Ook al is dat niet veel, voor de echte armen is dat weelde.

Ik begin zo langzamerhand wel een pesthekel aan jouw dochter te krijgen. Wat een narcistisch krengetje is dat. (Niet echt een hekel natuurlijk, maar verhaal technisch gezien.)

Het zou boeiend zijn als ook zij haar visie op de gebeurtenissen op Plazilla zou delen. Dan heb ik voor haar wel wat smakelijk commentaar achter de hand.
Ze leest nooit iets van mij en op FB weigert ze mijn vriendschapsverzoek....dat zegt wel genoeg, toch?
Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was bleek nu ook de stichting onbetrouwbaar. Een mens zou van minder depressief worden. We kunnen meer aan dan we denken, maar er is die spreekwoordelijke druppel....

Inderdaad, men overleeft met volharding bijna alles, al moet je er soms wel diep voor gaan om dan nog hulp te krijgen (wat in het vervolg van deze serie mijmeringen aan de orde komt)
Wat een verhaal zeg. En wat een topper ben je dat je je zo hebt ingezet voor de mensen daar. En je dochter .... zou het ook eens vanuit jou standpunten moeten leren te bekijken.
Ja, veel mensen kennen het verhaal al zo ongeveer, uit "Moord op Naastenliefde", maar in deze serie mijmeringen komt die stichting natuurlijk nogmaals aan de orde want de opmat tot een dodelijke depressie moet natuurlijk een beetje begrijpelijk worden ingeleid