In het wilde weg mijmeren (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 10 January 01:48

Mijmeren, zonder eind. 

Iemand van mijn leeftijd kan zich er in verliezen. 

c0e745a55bc40bd28bba9df5c944a362_medium.

Niet dat je er iets door verandert want het verleden is niet om te bouwen, maar succes is er om van na te genieten, om er zo af en toe eens feestelijk om te gniffelen.

Mijn leven herleeft zo af en toe, vooral als ik me realiseer dat het lichaam veel minder mee doet dan vroeger. Ik word al moe als ik er aan terug denk hoeveel ballen ik in de bloei van mijn leven tegelijk in de lucht kon houden. Het gebeurt nog niet zo vaak, maar het is merkbaar; ook mijn hersens zijn beduidend minder alert en flexibel dan toen de wereld in al zijn glorie op open barsten stond. Ooit, heel lang geleden, was alles nog mogelijk en het leven maakbaar. Inmiddels weet ik dat dit maar ten dele waar is al kun je jezelf met een sterke geest en wil een taak stellen en die langer volhouden dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. In de stille uurtjes, als 'mislukkingen' hard aan de deur rammelen, is het succesvolle verleden echter niet altijd toereikend want dan mijmer ik steeds vaker over wat ik, jong en onverschrokken, mij totaal anders had voorgesteld. Soms voel ik me ook wel eens vreselijk bekocht. Door iedereen, God en de liefde in diverse vormen.

Vier van de zevenendertig jaar heb ik me als moeder uit kunnen leven en kon ik alle liefde geven die er in me was. Ik word nog altijd warm van de diepe en prachtige herinneringen aan die tijd. Zo heerlijk ontspannen, leuk en veelzeggend, maar het is op het totaal wel een erg magere score: 4 van 37. Zolang moederen zonder te mogen koesteren, interesse tonen of troosten voelt steeds onwerkelijker, als iets uit een slecht geschreven boek. Het zal altijd blijven knagen dat ik nergens met mijn dochter over kan praten, niets vertellen noch vragen (hoe heb jij het ervaren) dat ik hulp zocht en het niet werkte. Andere hulp gevraagd. Nee, men deed geen onderzoek. Mijn kind was wel raar, onaangepast, zei men, maar met de rapportcijfers was niets mis.  Tegenwoordig zouden diverse instanties over elkaar heen rollen, onaangekondigd de deur in trappen om polshoogte te komen nemen, maar ik trok zelf te vergeefs aan de bel. Zonder me aan te horen was men er destijds klaar mee;  ik was haar moeder, dus het lag aan mij en wij?

We leefden daarna nog zeven jaar naast elkaar zonder de 'broodnodige' intimiteit. Het leek wel of iemand mijn kind influisterde: "Zorg ervoor dat je moeder uit jouw buurt blijft en dat ze jou gaat haten,"  want ieder liefdevol initiatief mijnerzijds werd weggewuifd, beantwoord met ontevreden blikken en kleinerende reacties. Het vergde ijzeren discipline om het zo aangenaam mogelijk te houden (zonder gierend gek te worden). Naast het werk en de huishouding kostte het bergen energie om de strijd te negeren, die zij dagelijks zocht. EmjE hield me geduldig en overeind, plus de wetenschap dat kinderen ooit volwassen worden. Het mijne zou zich toch óók ooit eens af gaan vragen wat de oorzaak was van haar ongebreidelde haat? Dat zag je op TV, bij geadopteerde kinderen, bij normale pubers, maar ik begon te vermoeden dat het begrip waarschijnlijk pas zou komen als ze wijd en breed de deur uit was.

Ze wilde het VWO diploma halen, maar haar eerste vriendje nam in de vierde alle tijd in beslag en ze bleef zitten. Ik gunde haar die liefde van harte, vond dat doubleren geen probleem, maar zij verzon een list omdat hij te vaak was blijven zitten en van school moest. Ze stapte daar óók op, " om met hem samen bij het volwassen onderwijs die laatste twee klassen in één jaar te doen." Toen ik voorzichtig vroeg of het wel zo verstandig was om alle vrienden van school voor hem achter zich te laten werd me de wacht aangezegd. "Ach, wat weet jij nou van liefde, pffff, en die vrienden stellen helemaal niets voor." Het gemak waarmee ze die periode afsloot, hoe makkelijk zij haar vrienden van de hand deed, het beklemde me vreselijk. Op de valreep bleek ze na de vakantie ook zomaar met hem samen te wonen. Op zich geen enkel probleem, ware het niet dat ze daar, zonder enig overleg, mijn huis voor hadden uitgekozen. Wie oud genoeg is voor vaste verkering is ook in staat te onderhandelen teneinde er voor alle partijen een bevredigend compromis uit te slepen, dacht ik. Welk een deceptie, domme denkwijze.

Het huis was te klein want dit was ook háár huis. Mocht ik stilletjes hebben gehoopt dat haar vriend wellicht enige rede of respect in de strijd zou gooien dan kwam ik bedrogen uit. Samen stonden ze twee keer zo sterk. Natuurlijk had ik niets over hen te zeggen. Ik was een domme trut die niet wist wat er in de wereld te koop was. Verkering, hahaha, wie noemde hun liefde nou zo idioot? Ze had er genoeg van dat ik haar altijd dwars zat Ze had nog nooit zo'n onbetrouwbaar mens gezien als ik, die er plezier aan beleefde om haar het leven zuur te maken. Helaas heeft ze toen voor het eerst een traan in mijn ogen zien blinken waar ze ook onmiddellijk, alsof ze er op had gewacht, mij om uitlachte. Soms denk ik wel eens: Wat was er gebeurd als ik mijn gevoel had gevolgd, had gedaan waarnaar ik af en toe heftig verlangde: al hun troep op de stoep zetten en meteen een ander slot in de deur schroeven, opdat zij bij zijn ouders de zeik lauw konden gaan maken. Hoe zouden die mensen reageren als die twee hen als vloerkleed gebruikten. Zouden zijn ouders hen aanpakken of durfden de twee geliefden hen niet alles naar het hoofd te gooien wat mooi en lelijk was?

Het lege nest syndroom

Ik heb daar nooit last van gehad. Mijn nest was al dertien jaar lang leeg. Toen het moment aanbrak was ik apetrots op mezelf, stond op de stoep voor mijn zaak de volgepakte auto met aanhanger van zijn ouders na te zwaaien. Met een gebroken enkel, heel symbolisch. Vrienden uit de buurt waren gekomen om afscheid van hen te nemen. Hij sloeg zijn arm om me heen en had moeite met mijn tranen. “Kom op joh, het is normaal dat je kinderen het huis uit gaan.” Alsof ik dat niet wist. Ik probeerde niet eens te verklaren dat met die tranen een tijdperk werd afgesloten en de volgende deur open zwaaide waarachter hoop gloorde op een brandschoon nieuw begin. Het had zo weinig zin om uit te leggen hoe blij ik was 'het' te hebben gered, want dat ik als voetveeg was gebruikt had niemand gemerkt. Al zo vaak had ik ondervonden dat men niet uit voorbeelden opmaakte dat de band tussen mijn kind en mij onnatuurlijk en verstoord was. Als ik het al eens durfde om wat feiten uit de kast te halen, werd me meestal te kennen gegeven dat ik overdreef, niet alles zo zwartgallig moest invullen. Mijn kind moest loskomen en nog meer van dat soort uitgekauwde, voor de hand liggende, verklaringen die de lading niet dekten. Dat ze zich na haar vierde niet meer had gehecht, kon er bij de meesten niet in. Alle jong volwassenen deden zo, beweerde men geruststellend. Ook als ze zelf geen kinderen hadden. Ik hoopte dan van harte dat andere moeders deze veldslag niet mee hadden hoeven maken, dat ze dan toch tenminste nog een partner en andere kinderen hadden die hen steunden en wel waardeerden.

Over het gedrag van jong volwassenen, die net op zichzelf wonen, moet je je niet opwinden, zegt men. Het is zeker niet de bedoeling dat je je erdoor laat kwetsen. Ze moeten hun weg vinden, zich nog zoveel eigen maken en dat alles is niet langer de verantwoording van de ouders. In een schelmenroman zou het gedrag van mijn dochter met haar maatje het geweldig goed doen, een snaakse lach op de gezichten van lezers toveren. Ongerijmd egoïsme vierde hoogtij bij ons. De raarste onvoorspelbare spelletjes werden gespeeld. Telkens toch weer ietsje hatelijker. Wij, domme wollige wandluizen, zagen het nut er niet zo van in, maar altijd bleef de verwachting overeind dat het jonge stel er samen achter zou komen dat het leuker was als je aardig tegen elkaar deed, interesse in elkaar toonde.

Nadat ik eerst met een gebroken enkel door had gestrompeld en uiteindelijk werd geveld door een hernia, waarbij mijn linkerbeen verlamd raakte, moest ik mijn eigen zaak opgeven. Het duurde zes maanden voordat ik weer lopen kon. Het stel kwam drie keer op bezoek en was ontstemd dat ik, liggend op bed in de woonkamer, niets voor hen in huis had laten halen.

Daarna deden EmjE en ik met hangen en wurgen of alles normaal was en keken langs alle denigrerende reacties heen. Het begon ons beiden wel op de lachspieren te werken. 

Wordt vervolgd

Deel 3 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oef... dat moet een zware periode geweest zijn.

Ik vraag het me af, hoe is het mogelijk dat zij blijkbaar, want ik lees uiteindelijk alleen maar jouw kant van het verhaal, vanaf bijna het begin jou gehaat heeft, terwijl het toch duidelijk is dat jij in dit geval geen schuld treft.

Behalve misschien dat jij je ook wat harder had moet opstellen, lief zijn is niet hetzelfde als je als een voetveeg laten behandelen.

Moederschap was niet bepaald een pretje voor jou, lijkt het.
Ik ben altijd duidelijk grenzen blijven stellen en heb liefde aangeboden, ook al wees ze dat af. Zodra ze ruzie zocht, wat heel vaak voorkwam, negeerde ik dat. Ik ben naar mijn eigen geweten blijven luisteren en daarom voel ik me achteraf ook nergens schuldig over.
Het was niet de bedoeling om je een verwijt te maken. Maar ik heb het idee dat je het heel moeilijk vindt om hard te zijn tegenover mensen, en soms is dat wat nodig is.
Ik twijfel niet dat je deed wat je het beste acht.
Nee hoor, ik voelde het ook niet als verwijt.
héél, héél pijnlijk
Het feit dat niet alleen jij maar ook EmjE aan de kant gezet werd, toont toch aan dat er iets in dat koppeke van je dochter scheelt!!

Sterkte en laat je mijmeringen maar stromen, gedeelde smart ...
Ja, op een of andere manier moet ik me realiseren wat me allemaal is ontnomen door er niet over te kunnen praten met de personen die erbij betrokken waren. Dus roep ik tegen mijn Plazillafamilie aan
Daarvoor zijn we plazillafamilie ..
Dat betekent een véél hechtere band dan afstandsvrienden!

Blijf roepen zolang je behoefte hebt ... wij zijn hier!!
Ik vind inderdaad gelukkig hier wel luisterende oren...en alweer hoop ik dat mijn schrijfsels mensen bereiken die er iets in herkennen, iets wijzer van zouden kunnen worden. Ik weet van jullie dat je er wat in herkennen zult, wellicht, al denk ik ook dat deze situatie werkelijk zeer uniek te noemen is, wat op zich niet altijd een voordeel oplevert...en hulpverlening is ook vaak ontoereikend...
Deze situatie is inderdaad uniek. Dan mag ik van GROOT geluk spreken, hetgeen ik vroeger aan je vertelde kan niet eens tippen aan jouw verhaal, aan jouw hartepijn en aan de littekens die je verkreeg.

Hopelijk zijn er mensen die herkennen en wijzer worden, schrijf je ... wijzer?!
Jij deed wat TOEN volgens jou het beste was, je was toen ook wijs .... maar je wijsheid werd niet erkend :-(
Het is niet anders, schrijf je ergens hieronder bij de reacties.
Nee, het is zoals het is. Maar bagatelliseer je daarmee niet het nog steeds sluimerend aanwezige verdriet?

Het zou mooi lezen wanneer het niet je eigen verhaal was geweest...
Nou verdriet verdroogt op het laatst ook
Ik ben er stil van, knap hoe je dit schrijft.
Als dit en de eerdere verhalen alleen jouw versie was geweest had een objectieve buitenstaander - iemand die jou dus niet kent - kunnen denken dat het misschien stiekem toch een beetje anders ligt. Al die onmin kan toch niet van één kant komen? Ook al is die ene kant dan een opstandige puber?
Maar dan is EmJe er, en die ervoer het net zo.

Natuurlijk heb je fouten gemaakt, welk mens doet dat niet? Maar er klopt gewoon iets niet met je dochter. Ze verdraaid dingen in haar hoofd, schudt ze door elkaar en schuurt zolang aan de feiten en herinneringen dat ze wel passend voor haar worden en ze zonder moeite haar moeder kan aanwijzen als de grote boze wolf die haar belet naar oma (in dit geval haar vader) te gaan. Op die manier kan ze zich nu nog verantwoorden voor alles wat er gebeurde in haar jeugd en blijf jij de foute.

Tenminste zo komt het op mij over.
Inderdaad. EmjE heeft het van heel dichtbij meegemaakt, is een heel ander persoon dan ik, maar ook zij is aan de kant geschoven als een postpakketje.
Vroeg ik me idd af, hoe die verhouding zit, maar je geeft het antwoord al :(
Verdrietige en pijnlijke mijmering.
Klopt, maar het is niet anders
' ik was haar moeder, dus het lag aan mij ': vre-se-lijk.
Het is verschrikkelijk misgegaan, buiten JOUW goeie wil en pogingen om. Ergens hoop ik nog dat ze dit alles leest en diep in zichzelf ten rade gaat. Je praat met zoveel liefde over de eerste jaren dat ze jouw liefde wél kon accepteren. Is ze te koppig? Is haar hoofd volgestoken met teveel leugens?

Als moeder kan ik me gelukkig niet voorstellen hoe erg dit knaagt. Als dochter vind ik dat ze al lang een gesprek met jou moest gehad hebben. Als moeder én dochter tegelijkertijd denk ik dat jouw dochter wel eens een leven vol spijt tegemoet kunnen gaan.....als het te laat is.
Ze leest nooit iets van mij en via FB mag ik ook niet met haar bevriend zijn.