De geroepene,91, gevangene van de put

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 09 January 18:06

De dagen verstreken en werden weken. Boismont droeg nu een pij over zijn kledij en sliep nog maar nauwelijks. Ook hij reciteerde nu dat 'de zuster van de zon roozigh inkarnaet was van gelaat', daarnaast moest hij uren kruiden verzamelen op de nabijgelegen heuvels. De herrezen broeder Endymion, vertaalde nu aan één stuk door geschriften van uit het Sanskriet naar het Latijn. Af en toe liep hij mijmerend over het kwadraat om dan lang in te put te staren en te mompelen. Als de avond viel kwamen Severius, de abt en de voormalige arts,  bijeen en bespraken zij geschriften en de kwatrijnen die de eerste Endymion had achtergelaten.

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

Cordoba leek net zo  ver verwijderd van de gedachten van Boismont als Arlet les bains waar hij eens zijn tocht begonnen was. De tijd passeerde en leek een eindeloze aaneenrijging van herhalende riten en gebeurtenissen. Het was op de derde dag, in de derde week van de derde maand toen Boismont over het kwadraat lopend, tot zijn verbazing zag dat de herrezen Endymion recht op de put afliep, hij schopte zijn sandalen uit en  spreidde armen uit  alsof hij haar wilde omhelsen en langzaam verhief hij zich. Even later zweefde hij boven de opening en zakte langzaam maar zeker naar waar de grot zou zijn. 

De arts durfde  gewoon de put niet de naderen, maar bleef versteend staan, 'dit kon hij gewoon niet gezien hebben', hij hallucineerde, dat kon niet anders, al het slaapgebrek eiste uiteindelijk zijn tol flitste het door hem heen.  Dat zou een goede verklaring geweest zijn ware het niet dat de sandalen van de leviterende monnik daar nog lagen naast de put. Even overwoog hij om die mee te nemen naar het studievertrek van de abt, maar hij huiverde alleen bij de gedachte om ook maar iets van doen te hebben met de nieuwe Endymion.

Benedictus zat achter een mok hete maede en knikte vriendelijk naar Boismont. 'Vader,' begon de arts, 'ik heb iets buitengewoons gezien.' 'Ga zitten en neem wat te drinken,' zei de abt en hij wees met een weids gebaar naar het dienblad. Boismont schonk zichzelf bij en ging tegen over Benedictus zitten. 'Ik luister,' zei de abt, terwijl hij een klein slokje uit de mok nam.' Ik heb herrezen Endymion zien zweven,' begon Boismont. 'dat verbaast mij niets,' antwoordde de abt, 'Severius zei ook al zoiets vandaag, dat klopt toch Severius?' De monnik knikte. Hij zat in de ochtend zon te mompelen en te mediteren en het kan een schaduwspel geweest zijn, maar ik kan er vergif op in nemen dat toen ik uit het Angelus kwam, hij iets boven het bankje uit rees.'

'Bij mij zweefde hij gewoon weg,' zei Boismont. 'Soms zien we niet wat er is, en soms is er, wat wij niet zien, glimlachte de abt.' 'De Messiahs liep over het water, je verbaast je er al niet meer over dat Endymion herrezen is, waarom zou je het verbazen dat hij zweeft'. Boismont schudde zijn hoofd vol verbazing,' omdat het niet kan, het is absurd.'  'Dat,' zei de abt, hangt er van af, wat je gezien hebt, misschien beeldde je het wel in, kloosterbewoners komen  tot allerlei inzichten en visioenen.' 

images?q=tbn:ANd9GcQEuWw-ABE6znGiGYh-pUS

'Ik twijfelde ook of ik het wel had waargenomen,' gaf de arts toe,' maar toen zag ik de sandalen die hij uitgeschopt had nog staan.' 'Waar zag je die staan,' vroeg de abt vriendelijk? 'Naast de put,' zei Boismont, hij verhief zich en daalde af de put in, naar de grot toe neem ik aan.' 'Het kwatrijn voorspelt dit,' zei Severius ernstig.

 terhelle gedaald op de dag van drie
aanbidding en prijzing op de knie
De zon vertrekt; straks vouwt het leven op
de dood  en macht die ik nu zie

het is het  woord van lot
gegeven in de grot
en al die mij aanbidt
wordt de levend God

'Dat zou hier op kunnen slaan,' meende de abt. 'Het probleem met Endymion's kwatrijnen is dat het wartaal lijkt.'  'Het gaat in ieder geval over afdalen en aanbidding,' zei Severius,' ik neem aan dat zoiets nu zich aan het voltrekken is.' 'Dat is als onze Franse broeder inderdaad heeft waargenomen wat hij denkt gezien te hebben,' antwoordde de abt en nam nog een slok maede. Boismont keek nadenkend en zei, 'ik weet wat ik gezien heb maar ik ga zo kijken of de sandalen er nog staan, dan heb ik zekerheid. 'Eventjes over die kwatrijn,' ging hij door. 'Ja',vroeg Benedictus?

'Kijk zei Boismont,' het leven vouwt op' wat dat ook betekent zal dan 'snacht gebeuren, want de zon vertrekt, schrijft hij. 'Mee eens,' zei Severius, 'misschien wel deze nacht.' 'Wie spreekt er uit de tweede opvolgende kwatrijn', vroeg Boismont? 'Iemand die Lot heet, of is het de aanbidder die spreekt' 'Of', zei de monnik, 'het betekent het lot in de zin als een onafwendbaar iets, dat woord geeft , antwoord dus.'

De abt leunde nu geïnteresseerd naar voren, 'of', zei hij het lot wilde dat Endymion daar heen ging en en hij aanschouwt de macht die over dood en leven heerst'. Severius keek koortsachtig naar zijn mede broeders,' ik denk,' sprak hij dat diegene die de Godheid in de grot aanbidt, de Godheid wordt in fysieke vorm, een transformatie zeg maar, en aanbidding op heilige grond gebeurt altijd op blote voeten, denk maar aan Mozes.' Boismont voelde dat Severius welicht gelijk had. 'Nu ga ik eerst naar de put,' zei Boismont, 'om te zien of zijn sandalen er daadwerklijk staan.

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

In het licht van de  maan zag hij duidelijk de put. Uit de put was een spoor van modderige voetafdrukken naar waar de sandalen gestaan hadden en daar verdwenen alle sporen. De Franse arts wist genoeg, hij stapte het studie vertrek weer binnen. 'Hij is in de put geweest en er weer uit gekomen, zei Boismont, ik heb de modder afdrukken gezien. 'Oh,' zei de abt maar veel verder kwam hij niet,  want een stem weerklonk uit alle hoeken en gaten, uit de schoorsteen en uit de muren, een luid galmende stem die alles deed beven en schudden en hen met ontzetting vervulde. Het dienblad rinkelde richting tafel rand. Een stem met een eenvoudige aanhef riep,' aanbidt mij!!!' 'Allemachtig,' stamelde de abt en hij sloeg een kruis,' dat is Endymion'. 'De derde dag, de poorten der hel ontsloten,' mompelde Severius, terwijl hij zijn kruisje aan zijn nek tegen zijn lippen drukte en het hartstochtelijk zoende.

San Daniel 2015

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De poorten der hel ontsloten....angstaanjagend