Jij had alles anders moeten doen

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 09 January 11:45

Soms zit je leven totaal onverwacht in een stroomversnelling en je maakt keuzen waarvan de consequenties op de lange duur niet te overzien zijn. Als ik het anders had gedaan was het uiteraard niet zo verlopen, maar per definitie ook beter? Ik heb deze afschuwelijke gang van zaken sowieso nooit gewild, had totaal andere idealen om waar te maken binnen het huwelijk en mijn gezin. Hoe kon ik weten dat hij loog en mij aan het lijntje hield, dat een kinderrijk gezin een loze belofte was?

Ik had rigoureuze maatregelen kunnen treffen, drie weken na de conceptie, maar ik was in de zevende hemel, hield al van haar ook als zij een hij zou worden. Aan de hand van één onvergeeflijk gemene opmerking de conclusie trekken dat er ontrouw in het spel was? Hij ontkende immers alles, bleef stevast beweren dat ik de zorgen verzon. Was zij zoveel gelukkiger geworden als ik hem vóór haar geboorte had weggestuurd? Ik vond dat ze, ondanks zijn vertrek meteen nadat ze geboren was, toch recht had op een vader. Ze merkte als baby ook niet dat hij er niet dagelijks was en de wet verbood het ook om hem uit haar leven houden.

“Jij had alles anders moeten doen, ” riep ze ooit met een van venijn vertrokken gezicht dat haar echt lelijk maakte. Ze was veertien, had zich in haar wanhoop kennelijk versproken.

Het staat me nog zo helder voor de geest wat er vier jaar eerder voor gevallen was. Hoe het rook, de lichtinval op de schemerige overloop met de gore oubollige bruine vloerbedekking. Die had ik nog niet kunnen vervangen. Ik weet nog hoe machteloos ik me voelde en dat ik hondsmoe was. We stonden onder de trap naar de zolder voor de deur naar de badkamer die vlak daarvoor vanaf de balken was gerenoveerd.

Ik kon haar wel slaan, maar deed dat natuurlijk niet. Schreeuwen deed ik expres al nooit en toen mijn beheersing het begaf, na het zoveelste vreselijke verwijt, siste ik radeloos. “Zeg hoor eens, ik doe vreselijk mijn best om het gezellig te maken. Ik heb jou nooit in de steek gelaten, maar als je mij dan toch altijd en eeuwig zo’n rotmoeder vindt ga je toch naar je vader? Die heeft jouw boosheid namelijk wel verdiend.” Ze keek me met grote ogen aan, verbijsterd. Meteen had ik spijt want ze kon niet naar de man waar haar leventje om draaide. Waarover ze heimelijk droomde en die ze aan alle kanten beschermde. Natuurlijk hadden we alle twee dolgraag gewild dat hij haar als zijn eerste kind zou erkennen en ik gunde het haar met heel mijn hart dat ze ooit met haar zusje en broertje op kon trekken. 

Haar weg te brengen was één van mogelijkheden geweest want het was al zes jaar hommeles en ze was toen pas tien. Misschien had het haar geholpen?  Ik heb echter meteen mijn excuses aangeboden, gezegd dat ik dat niet zo had mogen zeggen. Ze haalde onverschillig haar schouders op en sneerde dat ik me niet zo kinderachtig aan moest stellen. Net als ervoor bleef ze hardnekkig duidelijk maken, in woord en gebaar, dat ik nergens voor deugde, onbetrouwbaar en volslagen gek was. Niet de moeite waard om iets van op te steken of aan te nemen, laat staan het gezellig mee te hebben.

Waarom ik haar niet weg bracht?  

Omdat zij géén postpakketje was, niet óók nog door mams in de steek gelaten mocht worden. Ik hield zielsveel van haar. Ze had vanaf haar vierde al geen bodem meer om op te staan. Als antwoord op wat haar was overkomen zat ze verstrikt in de dictatoriale gemene moederrol. Dat mag je een kind niet aanrekenen. Hoe dan ook; Ik heb er op dat moment voor gekozen mezelf nooit meer zo te laten gaan en wat overbleef was mijn geweten: deskundige hulp halen, consequent zorg en liefde aanbieden, weten dat iedere vorm van intimiteit zou worden afgewezen tot die hulp zou aanslaan. Mezelf sterk maken, me niet persoonlijk aangesproken voelen door wat ze allemaal nog op mij moest botvieren. 

bbcdf15df60e7238d81c697a11aded1e_medium.

Die hulp werkte niet. Wat is verantwoording als je in je eentje zo'n moeilijke taak voor twee tot een goed einde wil brengen? Nu ik er op terug kijk was het misschien beter geweest die kwade ingeving te volgen. Al had ze er niets van begrepen, wellicht had dat op de lange duur toch positiever uitgepakt. Ik heb destijds al vaak met die gedachten gespeeld toen er geen ontwikkelingen ten goede kwamen en sta het mezelf nu nog wel eens toe erover te mijmeren:  wat als ik de daad bij het woord had gevoegd? Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Er geen woord meer aan verspillen, haar koffers pakken en in de auto naar hem toe rijden om haar zonder enig overleg daar voor de deur af te leveren.

“Zo, hallo en hier is je dochter. Met mij kan ze niets, probeer jij haar in Godsnaam gelukkig te maken. Je vrouw heeft de Kinderbescherming verteld dat ze dit kind pas wilde zien als ze zelf kinderen had. Die zijn er nu! Jij bent uit haar leven verdwenen zonder haar gedag te zeggen en sindsdien is ze onbereikbaar, onhandelbaar en onopvoedbaar. Neem jij je verantwoording maar eens een tijdje. Veel succes en ik bel je wel een keer.”

Met gelijke munt betalen zodat ze eindelijk voor alle vuile leugens opdraaiden. Nergens over discussiëren, mijn kind omhelzen, wat ze nooit toestond en een kus op de wang drukken, veel plezier wensen en wegrijden zonder hem te groeten. Hen geen kans geven om te protesteren, dan zouden zij allemaal net zo overrompeld zijn geweest als wij destijds. Dan hadden we quitte gestaan en had mijn dochter ondervonden dat ze haar in een kindertehuis zouden stoppen want zijn schoonfamilie wist niet dat ze bestond. Wie weet waren er dan wel instanties geweest die ons geholpen hadden of had men mij als bezorgde moeder eindelijk serieus genomen. 

Wordt vervolgd  

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan er eigenlijk nog niet veel over zeggen, over die moeilijke relatie met je dochter, weet er namelijk zo goed als niets van.

Wat vast staat is dat je het zwaar hebt gehad, en nog steeds, denk ik.

Hallo, daar ben je weer.
Nee, die situatie met haar is inmiddels wel afgerond...
sorry, ik verwijderde mijn eerste reactie ... stond vol fouten :-))
mijmeringen ... zo begrijpelijk. het kan zo'n pijn doen
het vreet aan een moeder en de vragen 'wat als' blijven maar spoken door je gedachten.
Maar tegelijk weet je en ik wil het je nogmaals op het hart drukken .. 'je bent een goede moeder,je deed het goed en al denk zij er zo niet over ... jou treft geen enkel schuldgevoel!'

Velen kunnen jaloers zijn op zo'n warm moedergevoel. het is ZO jammer dat het niet gerespecteerd en beloond wordt!!
Gelukkig zie ik het zelf ook zo, dat ik nar eer en geweten mijn uiterste best heb gedaan, maar ik schrijf dit als een soort van 'afsluiting' hoewel je zoiets eigenlijk nooit af kunt sluiten
Alles anders doen? Dan waseen moeder loeder geweest.
Dat mensen, familie, je eigen kind je gedrag niet als liefde willen herkennen doet pijn, maar is uiteindelijk hun gemis.
Ja, alles had anders gekund, maar ik heb het niet anders gedaan, enkel naar eer en geweten. dus daar voel ik me niet schuldig om... en die pijn? Ik laat me natuurlijk niet mijn hele leven vergallen omdat iemand me niet vertrouwt of begrijpt en wie zich enkel op me bot moet vieren moet maar ergens het vertier zoeken
Een ding valt mij direct op in jouw verhalen. Jou valt zeker niets, maar dan ook niets te verwijten. Mijn moeder bleef achter met zeven inbecielen ( zoals ze zelf altijd al zei in een gekke bui) Zij was al jong weduwe en sommige van ons waren aan het puberen ( in die tijd was het woord volgens mij nog niet eens uitgevonden) De ruzie's met de meiden, de irritaties, de harde woorden, een moeder die dan kalm bleef, haar hoofd schudde en in de late avond, wanneer ik naar de toilet moest hoorde ik haar zacht snikken. Deze moeder heeft gevochten voor al haar kids. Wij zijn gelukkig goed terecht gekomen, ook ten overstaan van haar. Maar jij stond overal alleen voor, alleen de haat en nijd onderling was eenrichtingsverkeer. Verwijt jezelf nooit iets. Want je zult zo een lieverd en begrijpende moeder hebben als jij. Miljoenen kinderen in nare omstandigheden tekenen voor jou hoor. Vergeet dit nooit. xxx
Wat als? Wat als jouw kind een ander karakter had gehad? Kan dat ook de kern van het probleem zijn?, ´Wat als´ alle kinderen van gescheiden ouders zo zouden reageren op de achterblijvende -in de steek gelaten ouder-? Wat als jij de daad bij het woord gevoegd had? Dan had ze waarschijnlijk ook geen vader meer gehad, want die had haar -nogmaals- in de steek gelaten, dat is het karakter van de vader, en soms valt de appel niet ver van de boom. Wat als ze jouw karakter had?
Dan was ze nu nog bij je geweest (denk ik).
Klopt, meis, maar daarom ben ik ook een nieuwe zilla begonnen: Mijmeringen zonder eind
Oke, dus ik trap weer een open deur in ;-)
Ben al lang blij dat je er weer bent, gekkie... hihi
:) lief
Jij hebt gedaan wat ik ook zou doen. Ook al ben je nog zo hard gekwetst, je wil nooit je kinderen 'het gevoel van' geven. Chapeau daarvoor. Ook al kwam al haar 'agressie' op jouw dak, je probeerde er iets van te maken. Je hebt alle verwijten er bijgenomen ondanks dat je de onschuldige partij was, om het zo maar te zeggen.

De meeste kinderen 'draaien' op een bepaalde leeftijd en zien in dat ze te hard geweest zijn. Zij niet. En dat is nu juist het onbegrijpelijke. Ik zag een reactie van jou 'die tijd heb ik niet meer'. Daar heb ik dan geen woorden voor.

'wat als' vragen: je zal jammer genoeg nooit het antwoord weten.
Dat klopt, het zijn mijmeringen, zo aan het eind. Als een afsluiting. Komt je dat bekend voor?
Ik voel me niet schuldig, heb toch het (volgens mij) goede voorbeeld voorgeleefd, zoveel methoden bedacht die het tij hadden kunnen keren, maar dat lukt niet in je eentje en zeker niet als je de gedoodverfde 'boosdoener' blijft. Nu ga ik maar eens beschrijven wat ik door het gedrag van de vader heb gemist...
Komt me heel bekend voor. We zouden zomaar een gezamenlijke zilla kunnen beginnen: De AfsluitZilla :)
:-)))
Met dien verstande dat ik er al heel veel over schreef...nu doe ik het eens vanuit een totaal andere hoek.