Ticket naar de zon

Door Gymbo gepubliceerd op Thursday 08 January 17:40

Oom Gerrit was nog niet bekomen van zijn vorige avontuur, waar zijn Placebo schoenen door de verschrikkelijke Kluwops tot in de tuin van Chrisrik waren gevlogen of er zat opnieuw een heel avontuur aan te komen. Hij voelde het aan zijn trillende neusvleugels toen hij een vreemd uitziende enveloppe met al even rare postzegel in zijn handen had. Quatscholonië las hij op de postzegel.  Quatscholonië in godsnaam, hij kon zich absoluut niet inbeelden waar Quatscholonië lag, laat staan dat hij er iemand kende. Even dacht hij aan een flauwe grap van zijn maatje Jack Van Putten, hij stond in de motorclub bekend voor zijn grapjes, maar het was geen 1 april en de postzegel en stempel zagen er redelijk echt uit. Ook de achterkant van de enveloppe, waarop vanwege Adora en Corwin stond, maakte hem niets wijzer.Snel scheurde Gerrit de enveloppe open en las vol ongeloof de brief.

 

 

Beste Gerrit,

Je moet wel verrast zijn om nog iets te vernemen van je dood gewaande neef. Ja ik leef nog en stel het wel. Ik weet het, wij zijn nooit echte vrienden geweest, dit geheel te wijten aan mijn gedrag. Ik was een pestkop, sarde en vernederde je. Op school was je mijn favoriete onderwerp van spot en hoongelach.  Ook later was ik nooit aardig tegen je, stal je vriendinnetjes, troggelde zeg maar perste je geld af. Ik was slecht, door en door. Gebruikte en dealde drugs, pleegde overvallen. Nee ik besef dat mijn naam geen goede herinnering bij jou naar boven zal brengen. Doch, ik ben veranderd. Sinds mijn vlucht uit de gevangenis ben ik richting Zuid Amerika getrokken. Heb me gesetteld onder een nieuwe naam Corwin en heb een nieuw leven opgebouwd op een piepklein eilandje voor de Braziliaanse kusten. Ik heb mijn leven gebeterd sinds ik mijn wondermooie parel Adora heb ontmoet. Ik ben stapelverliefd en ga met haar trouwen. Jij bent de enige familie die ik nog heb Gerrit en omdat ik nooit kan terug keren naar Europa nodig je graag uit op dit kleine paradijsje en op mijn huwelijk. Hopelijk vergeef je me alles wat ik heb misdaan in dit leven en zie ik je spoedig op Quatscholonië

Je neef Hannes

 

Sinds zijn ontsnapping uit de gevangenis, waande men hem dood. Nooit was zijn lichaam gevonden maar de autoriteiten gingen er van uit dat hij slachtoffer was  geworden van een of andere afrekening in het drugsmilieu en dat hij waarschijnlijk wel ergers diep begraven zou liggen in een of ander luguber bos of verdronken in een diep meer.

Gerrit trilde op zijn benen van woede, na alles wat Hannes hem en zijn familie had aangedaan, de schande waar gans het land over sprak. Dit mislukte stuk ongeluk leefde dus nog en had het beter dan ooit en ….

Toen viel zijn gedachtegang stil, ach misschien was Hannes wel veranderd, iedereen verdiend toch een tweede kans nietwaar ? Plus, het was een gratis reisje, drie volle weken zon en zee, alles betaald en zonder zorgen. Waarom niet eigenlijk en wie weet, misschien valt alles wel best mee Het weer zou er in elk geval veel beter zijn dat hier.

 

 

En zo stond Gerrit enkele weken later na een lange vermoeiende internationale, twee binnenlandse vluchten en een anderhalf  uur durende ruwe  boottocht over de Atlantische Oceaan. op Quatscholonië. Daar keek hij in wat zowat de mooiste ogen ter wereld moesten zijn. Nee Hannes, ofte Corwin had niet overdreven. Adora was echt een tropische parel van een meisje, wondermooi, gitzwarte haren, parelwitte tanden, fonkelend donkere ogen en glanzende huid.  Gerrit kreeg het er warm van en dat was echt niet enkel te wijten aan de tropische temperatuur op het eilandje. Quatscholonië was inderdaad een waar paradijsje, geen lelijke gebouwen,  geen toeristen, geen lawaai. Enkel rust, schitterende natuur, de zon en de zee. Gerrit zag Corwin niet zo veel, blijkbaar had hij te veel te doen om dit huwelijk met zijn tropische parel tot een supergroot feest te maken. Zijn dagen bracht Gerrit door ofwel alleen ofwel met Adora die blijkbaar de taak had gekregen van Hannes om zich over hem te ontfermen en hem wegwijs te maken op dit paradijselijke oord.  Zo leerde hij heel veel over hoe de mensen op Quatscholonië leefden en hun tradities en manieren. Hoewel er vrijwel geen contact was met de wereld buiten Quatscholonië hadden ze er toch een eindeloze energiebron ontdekt. In het centrum van het eiland had je een berg, de Quatschkaa, en daar hadden enkele knappe koppen een manier gevonden om de warmte van de ondergrond om te zetten in energie. Mensen leefden en werkten samen, geld was er niet, mensen ruiden dingen en hadden er niets te kort. De hoofdstad Quatsch had ongeveer twee duizend inwoners en was de grootste stad van het eiland. Het was tegelijk de stad van de handel. Verder had je er nog Qlets en Qous. Twee kleinere steden van ongeveer vijfhonderd inwoners. In Qlets had je vooral de landbouw, terwijl in Qous vooral veeteelt de hoofdarbeid was. En dan had je nog het kuststadje Qouater waar een vijftigtal vissers met hun familie woonden. Wat Hannes deed was niet echt duidelijk, die verdween in de ochtend en kwam in de avond terug thuis. Zo kabbelden de dagen voorbij en kwam het huwelijk dichterbij. Een huwelijk dat volgens de  Quatscholoniaanse traditie vier dagen zou duren. De eerste twee dagen moest de bruidegom allerlei taken uitvoeren om te laten zien aan de bruid dat hij haar liefde wel waard was. De derde dag volgde dan de 12 uur durende officiële huwelijks ceremonie. Waarna een volksfeest zou losbarsten dat nog eens een volledige dag zou duren. Maar zover was het nog niet. Met nog ruim één week voor het huwelijk was Gerrit het rondhangen op strand en plaatselijke dorpjes echt wel beu en wou wel eens weten waar Hannes mee bezig was.  Hij had het hem al wel enkele keren gevraagd maar daar was hij niet veel wijzer uit geworden dus besloot hij hem gewoon eens te volgen naar Hannes zijn werkplek. De volgende dag zag Gerrit zijn neef vertrekken en dus trok hij snel zijn schoenen aan en ging achter hem aan Hannes stapte stevig door richting hoofdstad en net voor de eerste huizen van Quatsch ging hij het pad op richting Quatschkaa. Na een goed uur stappen zag Gerrit zijn neef verdwijnen in een grot die in de berg Quatschkaa gehouwen was. Langzaam volgde Gerrit zijn neef en vroeg zich af wat hij in godsnaam in een berg kon uitvoeren gans de dag. In stilte liep hij achter Hannes aan, steeds dieper de gang in en waar Hannes stopt verschool Gerrit zich in een kleine nis. Hij voelde aan de tippen van zijn tenen dat er iets niet pluis was. Een tweetal uren later was het mysterie opgelost toen hij Hannes iets uit de rotswand zag peuteren. Gatver, vloekte Gerrit binnensmonds, dit  is een goudmijn ! Die verdomde crimineel heeft hier een echte goudmijn gevonden.  In alle stilte ging Gerrit terug naar buiten en liep vliegensvlug  terug richting Quatsch. Daar aangekomen ging hij onmiddellijk naar het huis van zijn neef en begon voorzichtig alles te doorzieken. Wat hij daar in een verborgen ruimte aantrof was niet te schatten, klompjes goud, zelfs enkele goudstaven afkomstig van reeds gesmolten goud en een mooi pakje diamanten. Hannes boerde inderdaad goed hier op Quatscholonië, crimineel goed als het ware. Die avond op het strand zat Gerrit te overpeinzen hoe hij met dit nieuwe gegeven moest omgaan.  En toen wist hij het, Gerrit moest wel vlug handelen, het was reeds maandag, op donderdag zou zijn neef aan zijn taken beginnen ter voorbereiding van het huwelijk en zaterdag zou de huwelijksceremonie volgen. Nee Gerrit had geen tijd meer te verliezen.

 

 

Tijdens zijn avondwandeling door Quatsch de avond voor het huwelijk gooide hij een briefje in de brievenbus. Daarna ging hij naar huis om in stilte zijn spullen te pakken. Een uurtje later vluchtte Gerrit in stilte naar het plekje waar de boot hem zou opwachtten. Enkele uren later zat hij in een vliegtuig veilig en wel terug op weg naar huis. In de buik van het vliegtuig een koffer met goud en diamanten en naast hem in de zetel Adora, de mooiste parel die hij ooit was tegengekomen. Van zijn neef zou hij geen last meer hebben, die zou als allereerste Quatscholoniaan in de gevangenis verdwijnen. Dit was de mooiste wraak die Gerrit zich ooit had kunnen voorstellen.

 

https://www.youtube.com/watch?v=OZKjsMqvx2k&list=RDOZKjsMqvx2k

 

© Gymbo 2015
Pictures: Google.com

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Die krijgt zijn verdiende loon. Inderdaad fijn dat je er weer bent.
Dank je wel. Had ff tijd nodig om te herbronnen, ideeën op te doen, en vooral na te denken over de (schrijvers)toekomst.
tegen Gymbo
Dat heeft iedereen af en toe wel eens denk ik. Al zijn mijn dipjes een stuk kleiner en merkt men het doorgaans niet.
Blij dat je er weer bent. Maar een schurk die Corwinheet? Dat most niet maggen.
Corwin is een Zuid Amerilaanse jongensnaam. Letterlijk vertaald wil het "Witte" zeggen. Paste dus in dit verhaal :) Verder ken ik geen Corwins.
tegen Gymbo
1
Het is ook een verbastering van corvux wat Latijns voor raaf is en een jongens-en achternaam in Engelstalige gebieden. Maar vooral is het de naam van een van mijn helden. Prins Corwin van Amber. Uit de boeken van Zelazny .;-)
Gelezen + beoordeeld!
Prachtig verhaal en zo mooi weer je artikelen te lezen!
Tijd om terug wat te schrijven, terug wat leuke dingen doen.
Fantasievol verhaal met een leuke verdienste op het eind :)
Fijn dat je weer meedoet Gymbo!
Proberen terug aan te knopen met de Plazilla wereld :)