E=mc kwadraat

Door Nonnie gepubliceerd op Thursday 08 January 13:55

171213e987d9b73e3d19e9ecef27fb10_medium.

Dat de wereld niet plat is maar rond mag inmiddels bekend worden verondersteld, maar de aarde heeft nog lang niet al haar geheimen prijsgegeven. Zo is het tot op de dag van vandaag een mysterie waar Quatscholonië ligt. Jaren geleden is Ada’s neef  daarheen verhuisd en op een verdwaalde kerstkaart na heeft ze niks meer van hem vernomen. Hij kon net zo goed van de aardbodem zijn verdwenen.

Tot eind vorige week leefde ze nog haar eigen leventje volgens de normen die hoog in het vaandel staan van elk weldenkend mens, te weten rust, reinheid en regelmaat. Die weldadige sereniteit werd danig verstoord toen ze geheel onverwacht post op de deurmat aantrof uit Quatscholonië. Ze zag het direct aan de postzegel met een beeltenis van Albert Einstein, het icoon van Quatscholonië.

Als Ada al ondersteboven raakte van de envelop, dan werd het nog tien keer erger toen ze de inhoud tot zich nam. Prompt liet ze haar middagthee koud worden en knabbelde gedachteloos drie kaakjes weg in plaats van de gebruikelijke twee, een teken aan de wand. Terwijl haar ogen over de tekst gleden van de ongebruikelijke uitnodiging werden ze steeds groter:

****************************************

Alles is relatief

Lieve tante Ada,

Op Quatscholonië ben ik een alleraardigste vrouw tegengekomen. Meta heet ze.

Aangezien ik gematigd geïnteresseerd ben in haar en dit gevoel wederzijds is gebleken hebben wij besloten om elkander het misschien-woord te geven en wel op 10 januari 2015.

Als mijn enige nog in leven zijnde familielid zou ik het tamelijk op prijs stellen als je hierbij aanwezig kunt zijn. Om die reden heb ik een vliegticket ingesloten met bestemming Puerto Rico. Hiermee moet het mogelijk zijn om op Quatscholonië te geraken.

Vanwege de bijzondere bruiloftsgebruiken alhier voeg ik nog enkele adviezen toe.
Kom naar Quatsch en neem mee

  • Een Bermudabroek  in een kleur naar eigen inzicht. Dit is de officiële dracht op Quatsch, zoals ons geliefde eiland in de volksmond wordt genoemd
  • Een koekoeksklok
  • Een rood vlaggetje
  • Een groen vlaggetje
  • Een gestippelde stropdas

Meta en ik, of zoals we inmiddels hier genoemd worden, Peta en Meta, kijken uit naar jouw komst.

Heel veel liefs,

Peter

****************************************************

10 januari, dat is al over een paar dagen. Ada staarde voor zich uit, bracht gedachteloos de thee naar haar mond en sproeide dit terstond weer uit. Koud! Verwacht Peter nou echt dat ze alles uit haar handen laat vallen om met een Bermuda, koekoeksklok, twee vlaggetjes en een stropdas op het vliegtuig te stappen? Is die rare neef nou helemaal zot geworden? Zeker teveel zon gesnoven op zijn geliefde Quatsch. En wat zullen ze op het werk zeggen als Ada op stel en sprong zou vertrekken? Geen sprake van dus.

Twee dagen later zit Ada in het vliegtuig naar Puerto Rico met in haar koffer de verlangde attributen. Vooral de citroengele Bermuda vervult haar met een gevoel van stiekeme voorpret. Nu ze eenmaal uit haar rol is gevallen en haar perfect lopende leventje overhoop heeft gehaald om haar neef te plezieren, begint ze zelfs uit te kijken naar haar avontuur op Quatsch. Ze is benieuwd of Peter haar nog herkent. De reis loopt voorspoedig tot ze voorbij de Bermuda eilanden vliegen. Het vliegtuig bevindt zich binnen de denkbeeldige driehoek Bermuda, Miami, Puerto Rico, ook wel bekend als de Bermuda driehoek, als het opeens in een neerwaartse spiraal lijkt te komen, als door een reusachtige magneet naar de aarde getrokken. De gevlogen rondjes worden steeds kleiner totdat het gevleugelde schip in een draaikolk om haar eigen as lijkt te draaien. Angstige momenten waarin Ada zich afvraagt waarom ze in vredesnaam is ingegaan op de uitnodiging. Dan opeens staan ze stil. Er wordt omgeroepen dat ze zijn aangekomen in Quatscholonië. Als de wereld om haar heen is gestopt met draaien, kijkt Ada uit het raam en gelooft haar ogen niet. De lucht in Quatsch is groen van kleur, het zand rood en het gras blauw. Quatscholonië lijkt het werk van een krankzinnige kunstenaar, een postmodernistische droomwereld vol onthutsende kleuren. Midden op het vliegveld staat een stel te wachten en de man steekt zijn hand op, Peter.

Het Quatsch is een intuïtieve taal, die Ada snel oppikt, dus in no time kletst Ada met Meta en Peta alsof ze nooit anders gedaan heeft. Al snel wordt duidelijk dat Meta en Peta wel meer dan gematigde belangstelling hebben voor elkaar, maar op Quatsch is alles nu eenmaal relatief. Dat betekent dat de Quatschers niet snel dik, lang, klein, mooi, dun of lelijk zijn, want er is altijd wel iemand dikker, langer, kleiner, mooier, dunner of lelijker. Voor de Quatschers maakt dat niks uit. Het misschien-woord dat Meta en Peta morgen uitspreken is dan ook niet tot de dood hun scheidt, maar tot nader orde. In de praktijk kan dit betekenen tot aan de dood, maar dat valt dus nog te bezien. Niemand kan immers in de toekomst kijken, ook de Quatschers niet. 

Vreedzaam leven de Quatschers in een absolute democratie, waarbij iedereen, dus alle 128 inwoners, meebeslissen over kwesties die het land bezighoudt. Zo zijn ook alle Quatschers uitgenodigd voor de bruiloft van Meta en Peta.

Op Quatscholonië is het leven simpel. Ieder heeft zijn eigen taak en is een radartje in het geheel. Geld bestaat niet, want op Quatsch is de ene dienst de andere waard, waardoor iedereen krijgt wat hij verdient. Het voedsel betrekken ze uit de welig tierende paarse bomen en struiken en de uitgestrekte blauwe velden met gewassen. Op Quatsch is iedereen vegetarisch, behalve de vleeseters. Zij zullen zich moeten wenden tot de purperrode vleesbomen, want dieren zijn hier niet voor consumptie.

Bij de huwelijksceremonie de volgende dag krijgt Ada een ereplaats toegewezen, helemaal vooraan in de spiegelzaal, waardoor ze alles prima kan volgen. De citroengele bermuda flappert om haar benen, maar tot haar genoegen zijn alle gasten gekleed in een vergelijkbaar onflatteus kledingstuk, dus ze hoeft zich niet opgelaten te voelen. Zelfs de bruid en gom dragen zo’n onding. De rest van de spullen zit in haar ruim bemeten handtas. Ze is heel benieuwd waar ze die voor nodig heeft, maar dat zal spoedig duidelijk worden.

De ambtenaar van de Quatschelijke stand is een jonge kerel met aandoenlijke flaporen. Ada kan er niks aan doen dat haar ogen steeds terugkeren naar die opvallende oren. Het hele verhaal gaat een beetje aan haar voorbij tot ze de welbekende woorden hoort, waarbij ze automatisch rechtop gaat zitten:

‘Neem jij tot je echtgenote Metafora Theodora Razelink en beloof je getrouw alle plichten te vervullen die de wet aan de huwelijkse staat verbindt? Wat is daarop jouw antwoord?’
Peter kijkt met een snelle blik van verstandhouding naar Meta en antwoordt vervolgens: ‘Misschien.’
Daarop krijgt Meta dezelfde vraag voorgeschoteld voor Peter en ook zij geeft grif en zonder aarzeling haar misschien-woord. De ambtenaar knikt en vervolgt: ‘Als iemand bezwaar heeft tegen het huwelijk van Meta en Peta, dan is dit je kans om bezwaar te maken.’ Ada hoort wat geritsel om zich heen en in de zaal verschijnen allemaal groene vlaggen op één rode vlag na. Snel pakt Ada ook een groene vlag uit haar tas om omhoog te houden. De ambtenaar kucht en kijkt nadrukkelijk in de richting van de enige rode vlag. ‘Wil je bezwaar maken, Frits?’ De aangesprokene kijkt verbaasd omhoog naar de vlaggenkleur, schudt dan verbijsterd zijn hoofd en vervangt de rode vlag snel door een groene. Aldus wordt democratisch besloten dat het huwelijk doorgang kan vinden met de zegen van alle Quatschers, zelfs die  van Frits.

Daarop loopt het volledige gezelschap achter het bruidspaar de zaal uit naar de oever van de bruine rivier De Echt. Eén voor één komen de Quatschers naar voren om met een stropdas Meta en Peta aan elkaar vast te maken aan armen, benen of rond het middel. Ook Ada bevestigt haar gestippelde exemplaar. Als ze goed aan elkaar vastzitten, worden ze door vier stevige mannen samen in de rivier gezet, waar ze tot aan hun middel in staan, waarna de ambtenaar plechtig zegt: ‘Dan verklaar ik jullie nu met elkaar in de Echt verbonden.’ Meta en Peta kijken elkaar diep in de ogen en wisselen een innige kus, terwijl de toeschouwers allen een koekoeksklok in de lucht houden die twaalf keer koekoekt, een oorverdovend schouwspel.
Daarna stapt ook de ambtenaar de Echt in met een grote heggenschaar en knipt alle stropdassen weer los, waarna het gelukkige paar druipend weer aan wal klimt.

Dan richt Peter het woord tot zijn tante.
‘Lieve tante Ada, als mijn enige bloedverwant ben ik blij dat je gekomen bent, want zonder jou kan ons huwelijk niet officieel bezegeld worden en zal het niet rechtsgeldig zijn. Mag ik je daarom uitnodigen om nu de huwelijksakte te tekenen met jouw bloed?’

Bloed? Zei hij bloed? Ada bedenkt zich geen moment, draait zich om en maakt zich uit de voeten, waarna het volledige gezelschap de achtervolging inzet. Van mijn bloed blijven ze af en een rituele moord zie ik al helemaal niet zitten, denkt Ada en ze doet er nog een schepje bovenop linea recta dravend richting vliegveld. Helaas heeft ze niet gerekend op het rugbyteam van Quatsch, want als één man storten ze zich bovenop haar en dat is het laatste dat Ada voelt voor het licht uitgaat.

Als ze even later, was het een uur, een dag of een week later, weer bij haar positieven komt, zitten Meta en Peta aan weerszijden van haar bed. Hun bermuda is inmiddels droog. Zodra Peter  haar ogen ziet open gaan, pakt hij haar hand. ‘Sorry, tante Ada. Ik wilde je niet laten schrikken, maar het tekenen met bloed is slechts een formaliteit. We maken een heel klein sneetje in je wijsvinger en druppelen een beetje bloed in een potje. Daarmee kun je je handtekening onder het document zetten en horen Meta en ik tot nader orde bij elkaar. Meer is het niet.’ Ada knippert met haar ogen. Wat haar betreft hoort bloed waar het een functie heeft en dat is binnenin haar lichaam en er niet buiten. Daar is ze heel principieel in. Dan herinnert ze zich het derde kaakje dat ze gedachteloos opknabbelde, de duikeling die het vliegtuig maakte om onverhoeds te landen op het schilderachtige Quatscholonië, de wonderlijke ceremonie waar ze getuige van was en haar vlucht van de bruiloft met alle gasten achter zich aan. Een glimlach verschijnt om haar lippen. Misschien, ja, heel misschien heeft het leven wel meer voor haar in petto dan een kopje thee met twee kaakjes om exact vier uur en elke avond op tijd naar bed.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Het kan beter. Het kan ook beduidend slechter. Kortom, ik heb hier echt van genoten. Ik mag straks nog een kaakje. Wel met koffie en geen koude thee.
Koude koffie is ook smerig en geeft vervelende vlekken (bij sproeigevaar).
Van mij mag je wel twee kaakjes. *royale bui.
Gelezen + beoordeeld!
Ik vind dit verhaal meer dan gematigd, al is op Quarsch alles relatief :-)
Dan lijkt het me gepast om je hier meer dan lauw voor te danken, op z'n Quatscholonië dus.
Alweer zo'n sterke van jouw.
Dank je wel, Anerea.
Ga je zelf ook weer meedoen?
Nee niet deze keer en als ik het meedoe is het voor spek en bonen. En sorry voor de schrijffout. Jou moet natuurlijk zonder w.
Heerlijk!
"in de Echt verbonden" :))
Dank je wel, smurf