De praat kunstenaars

Door Utopia gepubliceerd op Thursday 08 January 11:12

Simpelheid, onzekerheid of aangeleerd?

0d5e5b477cfaa842b06e7033d527b59e_medium.
_________________________________________________________________________________

Ik heb een tweedeling gemaakt. Deze omvat alle mensen, en heeft betrekking op alle communicatie onderling. Maar let erop!, het is alleen van toepassing op vrijwillig praten! Want als antwoord op een vraag, zul je het niet zien en mis je het.
2 categorieën dus! Val je in de eerste categorie, ben je naar mijn overtuiging simpel. Ik zeg niet dat je dom bent, niets of minder kunt, of in enig ander opzicht slechter bent.

Dit is waar je op let:

Simpele mensen spreken nooit in de voltooide tijd!! In plaats daarvan praten ze zo:
"Ik zeg ....; Hij zegt..... ", en herhalen zij op die manier de gebeurtenis waarover zij willen vertellen, en voeren als het ware een kort toneelstukje op, vaak met hoofdbewegingen om kracht bij het woord te zetten.
Ze doen dit zo snel, dat je het bijna niet hoort. Wat je hoort is dit:

"K'zeg, (bla bla bla...)"K'zeg, (bla bla bla bla)"

Wie dit niet doen, hebben niet alleen een heel andere manier van spreken, maar ook een andere houding. Dit, omdat zij geen gelaatsuitdrukkingen en hoofdbewegingen hoeven te gebruiken om het verhaal te maken, en in plaats daarvan een beter samenvattend verhaal kunnen geven, die weliswaar meer informatief en minder subjectief gekleurd is.
Bovendien zijn de verhalen die in de Ik zeg,..; Hij zegt .... modus verlopen, irritanter en langdradiger. Je moet het verhaal in chronologische tijdsvolgorde volgen. Langzaam van A tot Z. 
De voltooide tijd gaat direct naar Z, en vult dat eventueel aan met alles wat daar voor kwam.

Maar de K'zeg bla bla bla.. vertellers hebben dan ook niet alleen een verhaal gemaakt, maar geven gelijktijdig hun gevoel erbij weer. Daarom denk ik ook, dat het niet een gebrek is aan kunde, maar eerder een keuze. Wij willen elkaar laten zien hoe wij gevoelsmatig in een gesprek of interactie staan. Een mogelijke verklaring hiervoor is onzekerheid, omdat we op deze manier onze eigen emotionele reactie op gebeurtenissen spiegelen aan de hand van de reactie van degene aan wie je het verhaal vertelt. Dat schiet natuurlijk niet erg op wanneer je toehoorder alleen maar zegt: "goh..; noh meid .....; 't is nie waar?!"  Hoewel..., deze antwoorden werken toch bevestigend. Het is alleen de vraag tot in hoever je het cliché kunt onderscheiden van de spontaniteit. Het is natuurlijk stereotype gedrag.

Stel je een groep vrouwen voor van in de 70. Zij komen bij elkaar op het marktplein. Alles wat zij vroeger gedaan hebben weten zij van elkaar, en het zijn slechts de nieuwe kleine dingetjes waarmee zij elkaars verbazing kunnen opwekken. Dit moet dan komen uit gesprekjes met de huisarts, of de familie. Bijvoorbeeld een kleindochter of kleinzoon die bepaalde schaamteloze dingen riep op een verjaardag, en daarbij per ongeluk vader en moeder voor lul zette. Geroddel,...nieuwtjes uit de buurt, gebeurtenissen op het journaal...
Het gedrag waarmee zij gewend zijn te spreken, met veel gelaatsuitdrukking en gebaren, en daarbij de ander strak aankijken, om als het ware de boodschap via de oogluiken naar binnen te dwingen, verergert met het minder interessant worden van de verhalen. Volgens mij komt dit omdat we van ons brein een beloning krijgen via de ander. De respons die je in de toehoorder opwekt, is als het ware de graadmeter voor jouw succes (verhaal). Maar wanneer je niets boeiends meer te zeggen hebt, moet je je vertelkunsten verbeteren. Meer indringend en spannender maken van het verhaal, zoals filmmakers dat doen met achtergrond muziek en trommelgeroffel.

Dit zou natuurlijk allemaal niet nodig zijn, indien je interessante documentaires keek en of interessante boeken zou lezen, of een interessante studie doet. Gewoon, een brede interesse hebt, en van meer op de hoogte bent dan de nieuwtjes uit de krant, de ontwikkelingen in je dramaserie of GTST en de voetbaluitslagen. Want dan haal je jouw beloningen (boeiende feiten/ gebeurtenissen) uit de boeken en hoef je niet langer afhankelijk te zijn van de reacties op anderen.

Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk is dit gedrag onder te verdelen in [simpelheid en of desinteresse]. Daaruit komt het voort. Maar dit is mijn theorie.
Onzekerheid is hieraan secundair, omdat hoger opgeleiden zo niet spreken en ook onzeker kunnen zijn.

Het enige tegenargument die ik kan verzinnen is:

- Ik zeg: ".....", hij/ zij zegt: ...."  sprekers doen dit omdat ze dit zo hebben overgenomen uit hun directe omgeving.

 

Toch, wat beter is dat weet ik niet

Simpelheid of eenvoud, zo zeggen vele wijsgeren: "Eenvoud is het hoogste wat je kan bereiken." (Frédéric Chopin)

En ook in een ouder artikel van me, heb ik het gezegd: "Vele wijsgeren hebben simpelheid tot het hoogste niveau van 'zijn' gerekend. Mijn bewondering krijgt bijvoorbeeld: “Francois de Salignac de Lamothe Fenelon”, die deze vorm van simpel zijn heeft beschreven."  http://plazilla.com/page/4295054393/het-fenomeen-karakter

 

***********************************************************************
  EINDE                                   EINDE                                        EINDE
***********************************************************************

 


 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hier zit veel waarheid in. Zeer leuk artikel van een intelligent iemand, geloof me!
Hey thanks, 'hè hè, een beetje erkenning, fijn!' :) hahahha