De aanklacht

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 06 January 20:12

Ik schrijf dit wrange artikel niet om zielig te lijken. Nee! Het is na drie en dertig jaar en talloze pogingen het tij te keren een regelrechte

Aanklacht

Niet alleen tegen mijn ex en consorten,

maar tegen iedereen

die denkt dat kinderen flexibel genoeg zijn

om van een ramp te herstellen

die ouders (of buitenstaanders) hadden kunnen voorkomen.

 

Je bent geen kinderen waard 

3fcef21f5a4766fc1e37cf10b2fd9393_medium.

als jij

hen negeert

je spanningen en wanhoop over hen uitstort

jij je met je strijd om het gelijk in hun bijzijn niet kunt beheersen 

scheldend en tierend je partner zwart maakt

Men zegt dat schelden geen zeer doet,

maar zelfs onder gelijken maakt het mensen kapot. 

Bedenk: terwijl jij de hele wereld aan diggelen schreeuwt omdat je partner/ex zogenaamd een hoer is, of hij een waardeloze droplul, ondermijn je tegelijkertijd het zelfvertrouwen van je nazaten.

Als je hen ophaalt en terugbrengt en daarbij je ex respectloos behandelt nemen je kinderen aan dat dit ‘normaal’ en geoorloofd is. Is dat wat je wilt?  Of zoek je loyaliteit van en medestanders in je kleuters terwijl zij tussen jullie heen en weer geschoven worden als gevoelloze postpakketjes?

Weet dat:

  1. een kind niet om dit bestaan heeft gevraagd
  2. jullie hen samen, naar ik mag hopen, uit liefde hebben gemaakt
  3. het welzijn van je kinderen op de eerste plaats staat
  4. jij vanaf hun geboorte op het tweede of derde plan komt
  5. het jullie verantwoording is om hen een veilige, rustige thuisbasis te bieden

Weet:

  1. als jullie toch uit elkaar gaan, dat dit jullie keuze is
  2. het is niet de wens van de kinderen.
  3. dat ze vanwege jullie beslissing deel uitmaken van een gebroken gezin en dat zoiets een heel zware klus is, veel energie vergt, om te verwerken

Vraag hen nooit om partij te kiezen

Dat is misdadig!

Je ‘volwassen’ onenigheden dan óók nog uitvechten waar zij bij zijn is chronische mishandeling. Schreeuwend (omdat je denkt in je recht te staan, of omdat jij je spanning moet ontladen) hak je in je eentje de veilige sfeer voor iedereen aan stukken. Dat vernietigt het vertrouwen van de kinderen in zichzelf en jullie terwijl ze door dik en dun op je hadden moeten kunnen bouwen. Wie toch vechtend scheidt ontkent niet alleen de liefde, maar ook zichzelf, de ex en jullie kinderen.

Weet:

  • Dat je daarbij iedereen behandelt als objecten zonder waarden.
  • Dat dit het voorbeeld is dat je je nazaten voor later meegeeft.
  • Dat je het onvoorwaardelijke vertrouwen van je kinderen afbreekt.
  • Dat je machtspelletjes de kinderziel uiteindelijk onherstelbaar beschadigen.
  • Dat je hen de kans en het recht ontneemt op een rustige ontwikkeling.
  • Dat jij je aan afspraken moet houden omdat de kinderen daarop rekenen
  • Dat jij in gebreke blijft als je dat niet doet en door niet te komen ervoor zorgt dat de overgebleven ouder de schuld daarvan krijgt. (soms levenslang)
  • Dat je kinderen hun heil ergens anders zoeken, zich in hun eigen wereld terugtrekken.

Ik spreek uit ervaring

ons kind 

is door dergelijke mishandelingen

onherstelbaar beschadigd

en onze band vernietigd

 

Mijn lieve dochter

jij haalt mams in jaren,

wijsheid en ervaring nooit in,

als ik eindelijk aftakel

word als een onzindelijk kind

heeft mij veroordelen zeker geen zin.

 

Dan

zullen we samen zandkasteeltje spelen

in de speeltuin zoals ik vroeger met je deed

zal ik mijn virtuele snoepgoed met je delen

wat ik ook onmiddellijk weer vergeet

als jij uiteindelijk besluit

dat ik toch familie ben

 

Dan

zal ik in mijn doodvermoeide oude armen

zonder dat jij je er nog tegen verzet

je stiekem toch kunnen verwarmen

terwijl je mij op de pispot zet

als jij toch besluit

dat ik je moeder was

 

Indien het echter

echt helemaal niet anders kan

dan liefde dwangmatig te moeten onterven

jij mij jouw bestaan

blijft verwijten dan

laat mij de aarde

en de laatste waarde

om zonder jouw hoon te mogen sterven

 

 

Reacties (57) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een bewustwording creëer je respect dikke knuf van mij
Dank je wel. Het blijft één van mijn stokpaarden
Weet je wat mij opvalt... zoveel mensen zitten hiermee... zoveel mis in nederland... sterkte allemaal...
Ik was gestopt met bloggen, met schreeuwen zelfs met praten.....fluisteren, maar als ik dit lees beginnen mijn stembanden zich weer te roeren. Ik neem echter op dit moment nog steeds de prioriteit om te proberen de kinderen hier nog wel een veilig nest te bieden al is het nog slechts voor de helft. Weltevree, je hebt het zo krachtig puntsgewijs neergepent en neemt daarbij je emoties in een geweldig gedicht mee, woorden die voor mij het hele verhaal schrijven hoe graag jij het anders had gezien en er slechts nog een soort van bescherming voor je eigen welzijn overblijft .......... nogmaals dikke kus!!
Je slaat meermaals de spijker op de kop...... niets aan toe te voegen slechts een liefdevolle kus van mij voor jou!! Ik ga de link delen op http://kirstilive.blogspot.nl/ en ik hoop dat dit artikel veel, heel veel gelezen zal gaan worden!!
Dank je wel. Mooi als je het ook wilt delen zodat we met zijn allen van één druppel een steeds grotere bewustwordings-olievlek maken die zo veel mogelijk mensen bereiken zal
Ik ben zo stil geworden bij dit artikel
Het is zo pijnlijk, zo hard en jammer genoeg zo waar.
Jij schreef het zo echt vanuit het hart 'jij haalt mams in jaren,wijsheid .... "

Ik hoop voor jou en wens uit de grond van mijn hart dat ze dit ooit leest en zelfs als doet ze het niet .. dat ze OOIT beseft wat in jou hart leeft.
XXX
Dank je wel meis...
Wat een verdrietig eind van je artikel. Ik begrijp dat je tot in het diepst van je botten teleurgesteld bent over de houding van je dochter tegenover jou en dat je niets liever zou willen dan herstel van de relatie.

Aan de andere kant, suggereer je hier: 'Mijn lieve dochter jij haalt mams in jaren, wijsheid en ervaring nooit in" dat jouw wijsheid groter is dan de hare en dat altijd zou blijven... Als mijn moeder zoiets tegen mij zei, laat staan over mij schreef, zou dat beslist gevolgen hebben voor de relatie...

Het is me duidelijk dat je niets meer van je dochter verwacht, maar op deze manier ontmoedig je wel elke eventuele gedachte van haar om weer toenadering te zoeken, omdat je uiteindelijk toch haar moeder bent en blijft.
Het heeft niets te maken met een relatie, want die is er niet.
Dat altijd concurreren over van alles en nog wat, de eeuwige verwijten en het laakbare gedrag ben ik vol-ko-men zat.
Dan ontmoedig ik haar ook maar eens. Ik ben geen robot en zij is geen God die zich alles mag permiteren
Heb zoveel gelaten, gepikt en met de hand over mijn hart gestreken om haar niet af te schrikken, om duidelijk te maken dat ik van haar houd en haar vergeven heb, dat het onderhand doorgesleten is vanbinnen. Ik weiger nog langer net te doen of twee schuld hebben.
Ze leest het toch niet, dus kan ik het wel met mijn familie delen. Het is over, mijn geduld en dat heeft ze nog nimmer meegemaakt.
Er zijn grenzen en het voelt nu zo.
Mijn moeder was echt nog niet éénderde zo aardig als ik en nog heb ik haar niet laten stikken
Ik weet dat je hemel en aarde hebt bewogen en je in tig onmogelijke bochten hebt gedrongen om je relatie met haar te herstellen. Daarvoor heb ik grote bewondering.

En toch blijf ik geloven in het op een kier openhouden van de deur, omdat een mens niet zeker kan weten of 'nooit meer' echt 'nooit meer' is.
Die kier is open, dat weet ze maar dan moet ze dat maar eens komen ondervinden ook (want uit de verte door blijven modderen en al haar ouwe truckjes uit de kast rukken, die ik onderhand al zoveel jaar ken, verandert niets).
Je had misschien ook je moeder mogen verlaten,.. tegenwoordig mag mishandeling niet meer... en wordt er ook verwacht dat je als moeder er oneindig bent... als volwassenen.. dus misschien zoek je een goed boek met een betere aanpak... je kind blijft kind... en groeit op... jij ent de ouder... wij worden allen tegenwoordig zo verwacht als ouder... dus ook jullie de oudere ouderen... sterkte...
Het hele systeem is NIET gericht op het kind, het kind dat uiteindelijk het kind van de rekening is...

Kinderen worden altijd beschadigd, ouders vechten elkaar de tent uit want het gaat bijna altijd over (veel) geld...

De rechtspraak is wat dat betreft natuurlijk één grote poppenkast en de advocaten vullen hun zakken...

En het kind staat alleen...

Aan de zorg voor het kind word veel geld verdiend... allemaal banen, van psycholoog tot jeugdgevangenis-bewaker... honderden miljoenen per jaar... slechts een klein percentage komt 'volledig hersteld' uit het systeem...

Kinderen hebben maar twee dingen nodig: liefde & aandacht... én duidelijkheid...
Je hebt gelijk, maar vooral duidelijkheid in een veilige lifdevolle haven
zooooo eeens!! de poppenkast speelt zich ook af op scholen... 80% mishandelt zn kind... of kinderen in het algemeen... my god wat een land... een poppenkastland... want in de rest van de wereld is het 25% soms zoals duitsland 60% meestal veel lager... wat voor mens is de hollander dan?
Wij stoppen tegenwoordig kinderen die het aan voldoende aandacht en liefde heeft ontbroken in gevangenissen... hekken er om heen en opgeborgen, Jeugdzorg, pedagogisch gewauwel en bakken met geld gaat naar organisaties die denken te weten hoe ze kinderen moeten opvoeden...

En die kinderen hadden eigenlijk alleen een tekort aan vitamine, vitamine met liefde, aandacht en vooral duidelijkheid: en die duidelijkheid behelst ook het woordje: NEE !

Als een minister van Justitie verantwoordelijk is voor de jeugdzorg, dus ook voor dat kind in die 'inrichting' dan zou je kunnen stellen dat deze minister heel wat op zijn geweten heeft...