De waarheid is gewoon een hoer

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 05 January 01:09

Waarheid voegt zich.

Naar persoonlijke behoeften en is voor geld te koop

Het is zoiets als een onbetembare vloek, legden de meeste leden van de familie haar uit, maar Nancy dacht: die trieste troep heilige bonen heb ik gelukkig niet zelf gekozen. Als puntje bij paaltje komt heerst een ordinair taai stel meesmuilende proleten, die zichzelf heeft uitgeroepen tot het geweten van de zogenaamde ‘keurige’ gemeenschap. Nance noemt het opgeklopte waardenpatroon een normensyndroom, dat zich als een kameleon aanpast aan wat in de mode is.

"Syndroom...als je het snel uitspreekt klinkt het als Zijn Droom," zegt Nancy vaak en volgens haar heeft Miss Dubbele Moraal altijd het hoogste woord, "omdat een groepje gemakzuchtige geldwolven het gewiekste zakeninstinct en de economie tot het hoogste goed hebben verheven, maar enkel hun jongeheer achterna gaan." 

Nancy vindt in het geheel niets verkeerd aan haar specialisme, is er juist beretrots op want, “een behoefte moet je bevredigen anders krijg je er enge ziekten van. Een kwestie van anders denken en wat is er mis met mijn natuurlijke drang? Heeft niet iedereen stilletjes last van een klein storinkie? Men is er soms zelfs afhankelijk van. Neem hoogtevrees. Is dat echt zoveel minder verfoeilijk dan een overdosis machtswellust of de onbewingbare zucht naar harde porno? Het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt, haha, van bovenover, achterlangs of vanuit het riool, hihi.”  Er is meestal geen speld tussen te krijgen als Nance in die moordlustige stemming is. Waar zij behoefte aan heeft is immers ongeveer zoiets als je huis opruimen? Dat moet je zo ééns in de zoveel weken toch doen en dat mes snijdt aan twee kanten want daarna is in een schoon huis ieders humeur meestal een hele ruk opgewekter. Schoon schip maken, noemt ze het.

4a576725744ac281557093f8959397d7_medium.

“Ik staan er niet één tree boven, of drie verdiepingen. Nee, ik zweeft als een vorstin minstens een hele Martinitoren boven die lullige rukkers…Onderdanen zijn het, niets meer of minder dan dat, terwijl zij zelf denken met hun geld status en waardigheid te kopen,” roept ze dan. Niemand ergert zich eraan, de meeste vaste klanten dragen hun Nance op handen, want je kunt altijd bij haar aankloppen als je ergens mee omhoog zit. Ze is nou eenmaal erg goed in de betere spelletjes die met de waarheid te spelen zijn.

Ze heeft het op de heupen. Nancy’s waarheid moet weer in het zonnetje worden gezet. Eens in de, pak hem beet, zes/acht weken is het zover. Zelf is zij er inmiddels aan gewend en ook haar beste vrienden accepteren het, want het is al jaren een vertrouwde gang van zaken. Ze is een temeier met klasse, een vrouw van een zeer speciaal soort en houdt van haar werk, niets mis mee. Het geeft haar een gezond machtsgevoel en ze is ook erg in trek bij de beter gesitueerden. Niet dat ze door hen als gelijke wordt behandeld, maar de hypocrisie daarvan werkt haar meestal op de lachspieren. Ze kan er de meest smakelijke verhalen over ophangen in de kroeg wanneer ze zichzelf ééns per maand laat vollopen met de meiden.

9b17fc3d6cd9fa865bf311f95dcf483a_medium.

Nance is dus weer bevangen, keurig op tijd, door de gebruikelijke periodieke waarheidsdrang. Haar vrienden zien het zodra ze die speciale blik in de ogen krijgt. Iets van het heilige vuur, de schittering van snoeihard sarcasme, waarbij ze ieder woord met een lollige kwinkslag retourneert. Dat is lachen, gieren, brullen, want de soms sinistere realiteit van haar vriendenkring is beter te verkroppen indien je die vermengd met een half pond humor. 

“Jongens, een smeuïge moord. Dáár heb ik deze keer zin in. Kaal, zonder franje, geen greintje medelijden of misplaatste integriteit. Vorige keer probeerde ik een minimaal zielig karaktermoordje, maar uiteindelijk pakte dat toch niet echt zo bevredigend uit als zo'n lekkere slachtpartij waarbij een fatsoenlijke hoeveelheid zielenbloed vloeit. Dikke bloedrode spatten van geestelijk leed op het vergeelde rauhfaserbehang, heerlijk, begeleid door het bloedstollend gekrijs van het betrapte oneerlijke slachtoffer. Als zo iemand smeekt om genade  kun je tenminste nog eens heerlijk door blijven rammen met die keiharde knuppel. Ik haal hem er vaak speciaal voor uit hun hoederhok, als het moet.”

34909264793e849a673905cab571ea32_medium.

Toen ze amper volwassen was is ze zeer netjes het huis uitgegaan en er meteen mee begonnen. Natuurlijk streek ze haar ouders ermee tegen de haren, dat wist ze wel, maar daar had ze lak aan. Ze verzweeg het gewoon, was oud en wijs genoeg om haar eigen waarheden te prediken en ze genoot van het respect dat het haar opleverde in de nieuwe buurt. Dat was niet het enige. Ook de luxe die ze zich daardoor kon veroorloven was een niet te verwaarlozen prettige bijkomstigheid. Ze heeft er haar ouders nog aardig van mee laten profiteren. Eerst stiekem natuurlijk, omdat zij het anders bloedgeld zouden noemen. Nance lachte wel in haar vuistje omdat ze het gretig aannamen en dachten dat ze zich een ge-acné-riseerde pukkel studeerde op de eerste tentamens Nederlandse rechten. Die grote bedragen hadden hen toch aan het denken moeten zetten, vond ze. Geen enkel studentenbaantje leverde zo’n vracht geld op, maar kennelijk staken haar ouwelui weer heerlijk makkelijk de kop in het zand. Toen ze eindelijk ontdekten waar ze haar geld mee verdiende verbood men iedereen er ooit over te spreken en dat vond Nance prima, al was het belachelijk te doen dat de prostitutie lelijker was dan zoiets als politiek of zo...

4282d8a54b545fc61778b0f3a52c3c3d_medium.

Nancy bewondert de waarheid meer dan het Engelse Vorstenhuis en dat vindt ze toch het summum van belegen traditioneel gelulhannes. “Ik ga door het vuur voor zze troess, and nossing but the troess,” roept ze vaak meesterlijk op het hoogtepunt van de martelpraktijk om een leugenaar te ontmaskeren: “De waarheid wil ik horen, niet anders dan de gore waarheid, hoe verrot onmenselijk ook. Het maakt me geen moer uit of je daarmee alles en iedereen te kakken zet, zze troezzz, kermend tot op het bot of tot de dood erop volgt.”

Ze haat leugentjes om bestwil, dat vunzige stroperige zoete goedje, dat anderen graag in doofpotten stoppen en daar voor de rest van hun leven een deksel op metselen. Waarom? Schaamte opdat niemand ooit hun geheimpje zal ontdekken. Daardoor wordt een uit nood geboren smoesje uiteraard steeds meer een gore misleidende halve waarheid. Die lui weten niet eens dat je veel veiliger bent door ruiterlijk je fouten toe te geven; de leugen is wellicht klein maar nooit zo snel als de waarheid. Als ze jaren later vergeten zijn wat ze met hun gekonkel hebben veroorzaakt, blijkt dat ze er alsnog mee door de mand vallen, want de betrokkenen hebben het niet hoeven vergeten. Dan sjanken ze als snotblagen die in de broek moeten kakken. Je zult om hen heen altijd weer van die ‘aardige meelevende’ lieden vinden die het dan nodig vinden dat ze met die arme gepijnigde sloebers moeten meeleven.

Dergelijke oneerlijke schichtige nep-eerlijkheden wil Nanc de Toretiet, met alle liefde die ze in zich voelt, aan het daglicht brengen. Om de zoveel weken. Met een satanisch genoegen en engelengeduld peutert ze lepel voor lepel de zwart geblakerde leugens uit die verborgen potten. Ze wil bewijzen dat hun makkelijk omgebogen waarheid niet anders is als zij: een dure hoer, slettenbak, sloerie, die men gebruikt als men er behoefte aan heeft om aan het eigen gerief te komen door er geld voor over de balk te gooien. “Dat is toch precies zoals met de waarheid omgesprongen wordt? Ja toch? Niet dan? Alsof rechtschapenheid generlei waarde heeft. Het handige van het enige juiste echtheidsgehalte is tevens dat ieder er een ander idee over heeft, er principieel over moet doen en dat doet men zeker niet altijd om integere onbaatzuchtige redenen."

a0afd250f6b74c3c3fd864631de1d794_medium.

Echtheid is te koop en in even zovele soorten en maten als de diversiteit die men onder de clientèle van prostituees aantreft.

  • Je hebt er die de graatmagere heroïnehoertjes prefereren, waar geen gram vet te veel op zit, die je effe vliegensvlug pijpen voor een tientje. In bosjes of een donker portiek. Goedkoop, snel, meestal te smerig om uit te kleden of aan te raken alsof het geen echte mensen zijn en alleen omdat ze op een mensonwaardige manier aan hun broodnodige drugs moeten komen. Daar lijkt waarheid het meest op de realiteit, hard en meedogenloos.
  • Dan zijn er die de dure callgirls prefereren, die een klant totaal leegplukken voor een glimpje zogenaamde liefde of de status die een zakenman met haar aan zijn zijde hoog kan houden. Deze dames van plezier zijn  buiten een opdracht meestal onzichtbaar en ze werken via een grote organisatie die hen beschermt. Hier is de overeenkomst met de waarheid gelegen in het feit dat men zich in een groep of kamp veilig genoeg voelt, zodat waarheidsvinding niet van groot belang is. Het gaat immers om het plezier.
  • Dan is er nog het bekende fenomeen waar de rosse buurt zijn reputatie aan ontlokt, met als grootste trekpleister de meiden achter de ramen waar de van geilheid ontploffende toeristen zich aan vergapen. Je zou daar de overeenkomst in kunnen zien dat men de waarheid ter eer en de vermaak mooier voordoet dan het in feite is. Gloeiend, eenmalig, spannend en voor een knipoog te koop, maar eigenlijk ook weer niet netjes genoeg om er over op te scheppen.
  • De juridische meineed lijkt nog het meest op de keurig getrouwde vrouw die er tijdens afwezigheid van haar man af en toe een avondje bijbeunt. Ze wil haar eigen geld vedienen, niet afhankelijk zijn, maar heeft niet in de gaten dat ze daarmee klanten afsnoept van hen die het verwennen van mannen zien als een sociaal en eerlijke beroep zodat minder echtgenoten tegen hun wil manlief moeten pijpen.

De waarheid? Die bestaat niet en als je een oogje dicht knijpt zijn de dames van plezier ook onzichtbaar!

 

 

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En daar is het dan, het artikel over de waarheid.
Zij komt in meerdere gedaanten, hoer en koningin tegelijk, tastbaar en ongenaakbaar en zoals ik al in mijn artikel aangaf wordt haar regelmatig geweld aangedaan, zonder dat ze van zins is zich in de slachtofferrol te laten dwingen. Vooral schrijvers nemen vaak een loopje met de waarheid. Gelukkig maar!
Ja, ik heb aan Candice al verklapt dat jij de aanleiding hiervan bent. Kon er effe lekker op los, zeker weten
Zo heerlijk dit te lezen,op jouw mooie wijze weer gebracht!

Met een satanisch genoegen en engelengeduld peutert ze lepel voor lepel de zwart geblakerde leugens uit die verborgen potten...ik smul van zulke zinnen ;-)
Dank voor dit artikel!
Ik had wel even zin om iets moorddadiger uit de hoek te komen, zonder dat er doden zouden vallen uiteraard.
De waarheid kan hard zijn, kwetsend of bevrijdend, maar blijft altijd de waarheid.

Gekocht is het geen waarheid maar bedrog

Ontkenning neemt zijn bestaan niet weg

Ook dan bestaat de waarheid nog , er valt niet aan te tornen.
Klopt als een zwerende vinger. Helemaal waar
Vind het een hele sterke.
Het kwam door Nonnie, die me zoiets aanraadde onder haar artikel over de waarheid
Wat heavy nog eens lezen maar klasse weltevree
Ik speel graag met metaforen...dank je wel
Een rake Syl...
Rechtse directe...
met de knuppel door het hoenderhok
en daarna met de kippen op de stok
Die moet ik nog een paar keer goed doorlezen! :-)
Doe maar, ik verander er toch telkens weer iets aan. hahaha.
Dat gebeurt meestal met de waarheid. :-)