Het Noorderlicht

Door Ruud-de-Vries gepubliceerd op Sunday 04 January 21:02

“Naar Schiphol” was mijn antwoord op de vraag van de taxichauffeur. Ik verbaasde mijzelf over het resolute antwoord. Ik schrok er zelfs een beetje van. Had ik niet wekenlang getwijfeld of ik het zou gaan doen. Waarom zou ik mijn gezapige leventje overhoop gooien en mezelf in een wild avontuur storten dacht ik steeds maar weer. Maar wat hield me eigenlijk tegen, helemaal niets.

Onderweg naar het vliegveld las ik in gedachten de brief nog eens door. Van de brief die ik een paar weken geleden had ontvangen kende ik ondertussen iedere regel uit mijn hoofd. Zo vaak had ik deze al gelezen. Steeds maar opnieuw. En nog steeds ben ik verbaasd over de inhoud.

Beste Neef,

Je zult wel verbaasd zijn om juist van mij een brief te ontvangen. Jarenlang hebben we geen contact meer gehad, toch ben ik je niet vergeten. Juist daarom stuur ik je deze brief. Eind volgende maand ga ik trouwen. Ik wil jou heel graag uitnodigen voor mijn bruiloft. Het zal geen gewone doorsnee bruiloft worden. Maar een bruiloft geheel in de traditie zoals in Quatschonië gewoon is. Nu hoor ik je denken, wat is Quatschonië. Een begrijpelijk vraag, beste neef. Quatschonië is het prachtige land waar ik al een paar jaar woon. Quatschonië is voor bijna iedereen op deze wereld een onbekend land. Dat is maar goed ook, zo blijft alle wereld ellende ver weg van ons prachtige land. Jawel, ik zeg ons land. Ik heb ondertussen de Nederlandse nationaliteit verruild voor die van Quatschonië. Het is dus nu mijn land. Waar Quatschonie ligt zal ik je niet in deze brief vertellen. Ik wil namelijk niet dat de ligging van dit prachtige land algemeen bekend gaat worden. Het toerisme dat dan op gang zal gaan komen zou rampzalig zijn voor onze samenleving. Ik hoop dat je dit zal begrijpen en toch mijn uitnodiging voor de bruiloft zal aannemen. Ik zal dat heel erg waarderen. Eenmaal aangekomen in Quatschonie zal je mijn terughoudendheid gaan begrijpen. Ik heb vliegtickets voor een vlucht naar Narvik bij deze brief gevoegd. Ik wacht op het vliegveld aldaar, waarna we samen verder zullen reizen naar Quatschonië.

Als bagage moet je wel veel warme kleding meenemen. Maar ook je zomerkleding. Denk dus aan je korte broek en slippers. Je zwembroek is een absolute must.

Ik zie je snel,

Je Neef Johannes

Uiteindelijk heeft mijn nieuwsgierigheid het gewonnen van mijn twijfel, waardoor ik nu in een taxi op weg naar Schiphol zit.

Gelukkig vertrok mijn vlucht zonder vertraging zodat ik in Oslo nog alle tijd had om de vlucht naar het hoge noorden van Noorwegen te halen. Stel je voor dat ik te laat in Narvik zou aankomen. Ik zou mijn neef mislopen en nooit te weten komen waar Quatschonië ligt.

Het is koud in Narvik. Heel erg koud. De tip van mijn neef om voldoende warme kleding mee te nemen begreep ik nu pas goed. Nog nooit heb ik het zo koud gehad. Tijd om spijt te krijgen had ik niet. Mijn neef kwam me met een brede glimlach tegemoet. Ook al had ik hem in geen jaren meer gezien, ik herkende hem gelijk. Hij leek sprekend op mijn Opa. Maar dan de jongere versie uiteraard. Naast mijn neef liep een bloedmooie vrouw. “Zou dat zijn bruid zijn?” vroeg ik me onwillekeurig af.

“Kom” sprak mijn neef. “ We gaan eerst even wat drinken voordat we op reis gaan”. “Je hebt vast een hele hoop vragen” ging hij verder.

In het kleine barretje van vliegveld Narvik stelde mijn neef de vrouw die hem vergezelde aan mij voor. Gwendoline was inderdaad de toekomstige vrouw van mijn neef. Samen met hem was ze gekomen om mij te vergezellen op de reis naar Quatscholonië.

Het zou een barre reis gaan worden werd mij verteld. We zullen reizen met een hondenslee en de koude poolwind moeten trotseren. Geen prettig vooruitzicht dus. Ik begon al een beetje spijt te krijgen van de hele onderneming. Een glimlach van Gwendoline deed mij echter geheel ontdooien, ik begreep heel goed waarom mijn neef voor haar was gevallen.

“Quatscholonië is een klein landje dat ligt ingeklemd tussen de Noordpool en de magnetische Noordpool.” Vertelde mijn neef. “Je weet wel” verklaarde mijn neef verder, “de magnetische Noordpool waar al de kompassen naar toe wijzen. Net naast de echte Noordpool”.  Vol enthousiasme vertelde hij dat door het magnetisme van de magnetische Noordpool er geen enkel elektrisch apparaat kan werken in Quatscholonië. Ook de moderne navigatie apparatuur en smartphones zijn waardeloos in Quatscholonië. Hierdoor is het land nog niet ontdekt. Satellieten kunnen Quatschonie namelijk niet zien. “En weet je wat het mooiste is” zei mijn neef met een grote glimlach. “In Quatscholonië is het klimaat zeer aangenaam” ging hij verder. “Vandaar de zwembroek dus” antwoorde ik hem.

Na een zware tocht door de koude poolstreken kwamen we uiteindelijk aan in Quatscholonië. Het landschap ging mijn verstand te boven. Glooiende hellingen met prachtige bossen onderbroken door een soort van Alpenweiden. Het klimaat is inderdaad zeer aangenaam, de mensen zijn zeer vriendelijk. Men groet elkaar op straat, en heeft de tijd voor een praatje. Ondanks dat er geen enkele machine iets kan doen in Quantscholonie is er aan niets een gebrek. De natuur zorgt er voor alles. En alles is er perfect. Ik begrijp dat de bewoners van Quantscholonië graag dit paradijsje verborgen willen houden.

De bruiloft wordt ook iets heel bijzonders. Volgens de traditie van Quatscholonië moeten van zowel de bruid als van de bruidegom een bloedverwant deelnemen aan het ritueel. Opeens begreep ik de uitnodiging van mijn neef. Zonder mij kan hij niet trouwen. Maar voordat ik daar kwaad om kon worden werd ik aan de zus van Gwendoline gekoppeld. Zij vertegenwoordigde de familie van de bruid. En omdat Eveline is nog mooier is dan haar zus Gwendoline, schikt ik mij maar in het lot.

Een prachtig meer speelt de hoofdrol in de huwelijks ceremonie van Quatscholonie. Midden in dit meer van tropische temperatuur ligt een klein eiland met het huwelijksaltaar. Het water van dit meer zou een reinigingende werking hebben op een iedereen die in dit meer zwemt. Iedere inwoner van Quantscholonië gelooft daar echt in. De bloedverwanten moeten het bruidspaar begeleiden naar het eiland en onderweg de reinigings rituelen uitvoeren. Heel eenvoudig betekent dat, mee zwemmen en zo af en toe de bruid en bruidegom onder water duwen.

Toen ik op de trouwdag de zusjes Gwendoline en Eveline in de bruidsbikini zag werd voor mij de bruiloft gelijk al een feest. Wat een heerlijk schouwspel is dat.

Vol overtuiging wijde ik mij aan het trouwritueel, en na een aantal onderdompelingen bevond het bruidspaar zich op het eiland. Daar aangekomen knielden bruid en bruidegom voor het altaar. Alleen als de reiniging goed was verlopen kon er getrouwd worden was mij van te voren verteld. Vol verwachting keek is dus toe.

Toen gebeurde het.

Een groenachtig lichtschijnsel verscheen aan de hemel. Het licht werd steeds feller en bleef hangen boven het eiland. Gwendoline en mijn Neef kusten elkaar. Daarna ging het licht weer uit. Gwendoline en mijn neef waren nu man en vrouw.

Het licht staat vaker aan de hemel in het hoge noorden. Mensen die nog nooit van Quatscholonië hebben gehoord noemen dit verschijnsel het “Noorderlicht”. Ondertussen weet ik wel beter.

Ik heb besloten om in Quatscholonië te blijven. Wanneer u goed oplet zal het “Noorderlicht” binnenkort weer te zien zijn.

Eveline en ik staan dan op het eiland voor het altaar. Nu met mijn neef en Gwendoline in de rol van bloedverwant.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Leuk verhaal, Ruud! Het Noorderlicht van dichtbij zien, het lijkt me prachtig. Ik heb wel nog één tip. Tussen twee werkwoordsvormen plaatst men normaal gezien een komma. Ik heb gemerkt dat jij dat in dit verhaal niet doet. voorbeeld: Van de brief die ik een paar weken geleden had ontvangen(,) kende ik ondertussen iedere regel uit mijn hoofd.
Dankje....ook voor de tip;-)
Gelezen + beoordeeld!
Gelezen.
erg mooi
Gelukkig kun je van daar nog wel schrijven.:-)
Schrijven kan altijd en overal;-)
Die zien we nooit meer terug. Leuk verhaal.