Roosje van Niet

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 04 January 02:55

Pien van Dijk leeft haar niet tot de verbeelding sprekende leventje kinderloos. Zonder dat ze er erg veel voor hoeft te doen heeft haar lijf nog de prachtige proporties en souplesse van twintig jaar geleden. Dat helpt haar weinig want inmiddels zijn de aardige, interessante huwbare mannen al lang bezet.

Het ontbreekt haar aan niets, behalve dat ze graag moeder had willen zijn. Een kind dat enkel met ma opgroeit vindt ze echter voor beiden niets. De biologische klok tikt meedogenloos naar het punt dat het probleem zichzelf op zal lossen en ze heeft er vrede mee. Ze wilde nooit een oude moeder worden, zoals de hare, dus over enkele jaren heeft moederschap voor haar geen waarde meer. Niet dat ze het slecht getroffen heeft thuis. Het was er veilig en gezellig, maar ze is een buitenbeentje gebleven. Het jongste zusje dat de andere flierefluiters amper kennen. In weerwil van wat zij denken is zij tevreden over haar leven en met zichzelf. Pien, de binnenvetter, heeft nooit zo op de voorgrond willen treden. Dat overdreven flamboyante hoort bij de rest van haar familie.

Zaterdagochtend. Na het rustige ontbijtje loopt ze nog lekker lui te kneuteren in haar ochtendjas, nagenietend van dat zalig zacht gekookte eitje. Likkebaardend lekker, telkens weer, maar ze trakteert zich er enkel zaterdag- en zondagochtend op. Net voordat de koffie is doorgelopen valt er post op de deurmat. Gelukkig geen blauwe brief, want aan administratieve rompslomp heeft ze de pest. De grote peperdure stevige enveloppe draait ze drie maal in haar handen om te controleren of hij wel voor haar bestemd is en wrijft dan genietend over het prachtig zware geschepte papier. Nadat ze de koffie heeft ingeschonken kruipt ze er rustig mee op de bank.

Guus Verweijen gaat trouwen met ene Roosje van Niet. Dat leuke joch met die blonde kuif van bij het koperen huwelijksfeest van haar ouders? Iedereen wist dat hij geadopteerd was en hij gaf haar altijd knipoogjes. In totaal heeft ze hem maar drie keer gezien want daarna vertrokken ze hals over kop naar het buitenland. Fraude, werd er in de familie gefluisterd. Niemand heeft ooit nog iets van de Verweijtjes vernomen wat ze toen erg jammer vond en voor iedereen verzweeg. Hoelang is dat geleden? Langzaam maar zeker komt zijn guitige gezicht haar scherper voor de geest en er krult een lachje om haar mondhoeken. Guuske met die ondeugende ogen. Ach ja, zij was zes en hij acht. Zij deden buiten met een stelletje koters spoorzoekertje terwijl de feestende volwassen meute zich lallend in het feestzaaltje onderwiep aan de stoelendans. Pieneke droeg toen dat feestelijk fel rode onderbroekje en Guuske was de eerste jongen die haar in de bosjes mocht betasten.

Bij de gedrukte crème uitnodiging met gouden monogram zit een vliegticket van Fantasia Airways, plus een geschreven epistel waarin hij zegt het contact met haar te willen herstellen, haar daarom uitnodigt voor hun bruiloft. “Ook mijn Roos is erg nieuwsgierig naar jou en de reis is volledig verzorgd,” schrijft hij. Het bagagelijstje: lichte rugzak, klein pikhouweeltje, grote zonnehoed met voile, passende maar dunne bergschoenen en nog meer vreemde attributen. Ze schiet pas echt in de lach als ze onderaan leest: rood ondergoed van Marlies Dekkers.

Lang hoeft ze er niet over na te denken. Ze is van nature altijd avontuurlijk geweest en gek op verrassingen als deze. Het feest is over zes weken, op de zaak is het met snipperdagen prima te regelen. Later blijkt dat de rest van de familie geen uitnodiging kreeg en ze waarschuwen haar, "want wie weet is die Guus wel een crimineel. Zijn hele familie had vroeger al absurde ideeën waarvan de meeste niet meer bleken dan opgeblazen luchtkastelen," en "het land van bestemming kent niemand."

Dat maakt het voor Pien nog aantrekkelijker. Op internet vind ze geen afbeeldingen van Quatscholonië en het geheimzinnige van deze trip maakt dat ze eigenlijk bijna niet kan wachten. Er hangt tot aan het vertrek een waas van heerlijk spannende opwinding over de dagen en familie zowel als collega’s zien haar opbloeien.

Eerst zit ze met een grote groep luidruchtige toeristen in een middelgroot toestel van Fantasia Airlines en vraagt zich af wie van hen ook naar de bruiloft gaan. Onderweg wordt iedereen met alle egards verzorgd door knappe stewards in perfect passende rode kostuums. Licht gekleurd en gespierd gebouwd lijken ze rechtstreeks uit de Gay Boy te zijn gestapt. Haar verwennen ze extra. Ze voelt zich de Koningin van Sheba. Na een rustige vlucht van tien uur landen ze op Karina, het kleine, gezellige vliegveld van Polikarina, wat de hoofdstad van Lulvenia blijkt te zijn. Het is schitterend weer. Nog voor de paspoortcontrole wordt ze uit de rij geplukt door een dame in bloedrode sarong, die een glanzende rij witte kronen bloot lacht en zegt haar als VIP persoonlijk te zullen begeleiden.

Polikarina is geen wereldstad, maar groot genoeg om een vriendelijke gastvrije sfeer uit te stralen. Niemand lijkt gehaast en Pien voelt zich op haar gemak bij de goedlachse kleurlingen die in lange gewaden keuvelend over de trottoirs flaneren. Al snel stopt de rode taxi in de hoofdstraat voor een klein Lulveens pension. Het oogt Europees tussen de belendende percelen. “Morgen haal ik u hier om tien uur op,” zegt de jongedame in perfect Engels. “Dan wordt u voor het huwelijk naar Quatscholonië gebracht op het privé-eiland van de Nederlandse prins. Het is maar een uurtje vliegen vanaf Lulvenie.”  

Pien verwacht de andere bruiloftsgasten te treffen bij Louis Van Vuren, een geëmigreerde Nederlander en eigenaar van het pension. De volumineuze waard zegt dat hij uiteraard op de hoogte is van de grootse bruiloft , ”want mijnheer Verweijen heeft ons pension voor deze gelegenheid afgehuurd, maar ik verwacht de rest van de gasten pas over enkele dagen.”  Saskia, zijn vrouw, dient een subliem gekruide maaltijd op die Pien zich goed laat smaken. Op één of andere manier komt mevrouw van Vuren haar vaag bekend voor maar Pien durft niet te vragen of zij de dochter is van oom Piet, die lang geleden spoorslags met zijn hele gezin uit Nederland vertrok

Die nacht slaapt ze als een roos, volkomen ontspannen en na het heerlijke bubbelbad met rozenolie lijkt de metamorfose, die zij de afgelopen weken onderging, compleet. Van de doorsnee Pien is weinig meer te bekennen. Een exotische schone verschijnt in perfect passend zonnejurkje aan het ontbijt,  waar ze wordt verwend met de meest verse croissantjes die ze ooit at en de nog warme witte broodjes met zelfgemaakte bessenjam smelten op haar tong.

5b462969c514cd9b107e7c07646b4f65_medium.Voordat ze instapt, wordt ze toch wel zenuwachtig. Ze blijkt de enige passagier te zijn en nog nooit vloog ze met zo’n kleine vliegtuigje , maar de piloot stelt haar gerust. Hij verstaat zijn vak gelukkig en al snel zweven ze veilig boven een diepblauwe zee.

Op slag lijkt Nederland uit haar hoofd gewist en Pien herkent het eiland onmiddellijk, al heeft ze er geen foto’s van gezien. Het azuren water golft rustig over een breed verlaten strand omzoomd door wuivende palmen. Kitscherig plaatje uit een dure reisgids, levende Bounty reclame, denkt ze, terwijl de Cessna 172  cirkelend af daalt. Plotseling ontdekt ze de figuur op het strand die met een rode vlag staat te zwaaien en ze kan er niets aan doen dat haar hart een sprongetje maakt. Ze schuift het meteen als belachelijk weg, want hij is de bruidegom en zij vertegenwoordigt wellicht als enige de familie, die niet is uitgenodigd.

Zodra ze zijn geland klopt haar hart verontrustend in haar keel want Guus is niets veranderd. Voorzichtig kust hij haar op beide wangen en houdt haar bewonderd van zich af, knikt dan tevreden en neemt haar rugzak over. Even later kijken ze met zijn tweetjes het vliegtuigje na dat is omgedraaid om weer te kunnen vertrekken. Daar staat ze dan onwennig rond te kijken, verlegen, om verbaasd te ontdekken dat er niets op het strand te vinden is aan huisjes, zelfs geen zielig inheems strandtentje. Groen begroeide rotsen bakenen het strand af en steken recht omhoog, maar ze vindt daar niets tussen dat lijkt op een trap.

“Ja, pikhouwel en bergschoenen, Pien. We moeten omhoog maar de route is gezekerd." zegt Guus. Ze lopen naar de rotsen, waar ze bij nader inzien tussen de stuiken een klimtouw ziet hangen. Hoewel ze nu geen kinderen meer zijn, voelt ze geen gene om haar jurkje te verwisselen voor de korte broek, die ook op de bagagelijst stond. Hij gespt haar vast zodra ze in het klimtuig is gestapt en en passant kijkt ze verlekkerd naar zijn stevige getrainde body. Hij is uitgegroeid tot een stoere sterke adonis en haar bedeesde ervaren hart maakt plaats voor het bakvisje dat het ineens uitgilt van verlangen. Ze spreekt zichzelf streng toe als hij met haar rugzak om aan de klim begint. Op zijn aanraden kan ze makkelijk de juiste steunpunten vinden en ze is niet bang, klimt hem ondanks haar ongeoefende lijf, met behulp van de pikhouweel, verassend snel achterna. Veel vlugger dan ze had verwacht staan ze boven op een uitgestrekt plateau over de adembenemende hardblauwe zee te kijken. Zonder amechtig te hijgen. Ze is verbazend fit, zou met gemak nog zo’n klim kunnen maken.

“Het lijkt wel of de lucht hier veel lichter is,” zegt ze en hij knikt, fluistert zacht: “Hier is alles lichter.” Hij neemt haar bij de hand om naar een smal uitgesleten paadje te lopen. Volkomen ontspannen, verwonderd over de rust die ze voelt, wandelt Pien met hem mee. De felle zon wordt even later getemperd als ze een dicht begroeid bos in lopen met de meest wonderlijk bomen die ze ooit heeft gezien. Minstens twintig veelkleurige papegaaien lijken haar uit de hoogte te bekijken. Paradijselijk vind ze het en ze zou hier altijd wel willen blijven. Weg van het duffe Nederland, geestdodend werk en het voor de hand liggende leven. Ze volgt haar gastheer rustig tot ze een open plek bereiken. Aan het eind staat een redelijk grote blokhut met rieten dak waarvan de dieprode klimrozen aan weerszijden een sterke geur op haar af sturen  De hond op de veranda begint te kwispelstaarten en springt rechtop.

“We zijn er, Pientje,” zegt Guus terwijl hij elegant zijn armen spreidt alsom te zeggen dat deze idyllische, sprookjesachtige, plek haar vakantieverblijf is. Ze knikt en zucht tevreden, draait rond om de omgeving goed in zich op te nemen. Dan zakt Guus op één knie. Ze schiet in de lach als hij uit zijn achterzak een rode plastic roos plukt en haar die met vochtige ogen voor houdt.

“Wil je met mij trouwen lieve Pieneke?” fluistert hij schor. Hem verwonderd van bovenaf bekijkend valt haar mond open. Beelden tuimelen door haar hoofd. Frans Bauwer, Banana Split, een flauwe grap van collega’s.

“Doe niet zo gek, gek. Jij trouwt met Roos van Niet,” stamelt ze uiteindelijk.

“Rozen genoeg, zoals je ziet, maar een ander roosje dan jij wil ik niet.” zegt hij vastberaden. Nog even overweegt ze heel kwaad te worden en rechtsomkeert te maken want ze kan veel hebben, maar als er de draak met haar wordt gestoken heeft ze weinig geduld.

“Lieve Pien, ik houd al méér dan dertig jaar van jou en ik heb wel andere vrouwen gekend, maar ik bleef ze altijd maar met jou vergelijken. De liefde voor jou is sinds de koperen bruiloft van je ouders nooit meer overgegaan.” Voordat ze er iets aan kan doen heeft ze ja gezegd, waarna vanachter het huisje een oorverdovend tumult los barst. De struiken lijken een eigen leven te leiden, waaieren uiteen om een horde aanstormende mensen door te laten. Even later staat de complete familie van Dijk en Verweijen om hen heen en heeft zij een champagneglas in de hand. Stralende gezichten, vrolijke stemmen die allemaal tegelijk willen vertellen hoe moeilijk het was om alle voorbereidingen zo lang voor haar geheim te houden. 

 

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ach gossie! Hier word je toch gewoon helemaal warm van? Wat een lief verhaal!
Ik had zo maar eens een warme bui
Prachtig en adembenemend verhaal!
Dank je wel
Gelezen + beoordeeld!
Grappig verhaal!
Dank je wel, moet af en toe ook eens kunnen, grappig en lichtvoetig
Gelezen en beoordeeld!
Wat een schitterende wending krijgt dit verhaal opeens. Ik heb er van genoten!
Ben blij dat je niet al eerder oor kreeg hoe het lopen zou
Gelezen.