De achterkant van de spiegel

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 02 January 09:00

7ef0266623e0545d7359288551eda282_medium.

Het is de hele ochtend al stil geweest in de kapperszaak als opeens de winkelbel gaat. Met tegenzin leg ik het tijdschrift aan de kant, kom lui overeind en steek mijn hoofd om de deur. Een aantrekkelijke jongen van een jaar of twintig staat in de kapsalon.
‘Goedemorgen. Gaat u maar even zitten, hoor. Ik kom zo bij u.’
Snel sla ik mijn inmiddels koud geworden thee achterover en loop naar binnen.
‘Wat moet er gebeuren?’ vraag ik, terwijl mijn ogen taxerend over zijn dikke, donkere krullen glijden die keurig in het gareel worden gehouden door een zijscheiding. Tot mijn verrassing tovert hij een foto tevoorschijn van een stoere jongensband en wijst de jongen in het midden aan, naar alle waarschijnlijkheid de zanger van de band. Het warrige kapsel met de wilde piekharen is een verschil van dag en nacht met zijn huidige haardracht.
‘Zoiets!’ Kennelijk is hij het zat om als braafste jongetje van de klas rond te lopen. Yes! Mijn kappershart maakt een sprongetje. Kam en schaar beginnen te jeuken en ik ga meteen enthousiast aan de slag, terwijl de jongen zich verdiept in een voetbaltijdschrift.
Geen enkele keer kijkt hij op. Zijn krullen zijn moeilijker te temmen dan ik van tevoren had ingeschat. Desondanks ga ik dapper het gevecht aan, een slag die ik waarschijnlijk niet zal winnen. Met het puntige effect van de foto voor ogen snijd ik het kapsel bij met een vlijmscherp mesje en werk het geheel af met een nootje gel.
‘Klaar!’ roep ik even later, enigszins onzeker over het resultaat. Hij kijkt op van zijn tijdschrift, ziet zichzelf in de spiegel en schrikt zichtbaar. Het is dan ook een heel andere jongen die hem vanuit de spiegel aankijkt. De slag in zijn haar is vrijwel verdwenen en daarvoor in de plaats zijn enkele weerspannige korte haarpegels verschenen.
‘Niet goed?’ vraag ik tegen beter weten in. Ongelovig kijkt hij me aan en schudt zijn bolletje met piekhaar.
‘Wat nu?’ vraag ik zenuwachtig. En weer weet hij me te verrassen met zijn antwoord.
‘Kaalscheren,’ zegt hij kortaf, ‘er zit niks anders op, maar ik ben niet van plan ervoor te betalen. Vergeet het maar!’
Nu is het mijn beurt om ongelovig te kijken, want dit is mijn kapperseer te na.
‘Wil je echt dat ik je kaalscheer? Ik kan ook de zijpartijen wat korter knippen en dan een lange lok over je voorhoofd laten vallen. Dat is tegenwoordig heel populair bij de heren.’
‘Sorry, maar daar hou ik niet van. Kaalscheren alsjeblieft.’ Hij kijkt me strak aan.
Zuchtend haal ik mijn schouders op, waarna ik met een tondeuse het werk afmaak. Als ik klaar ben loopt hij met een volledig kaal hoofd weer naar buiten.
‘Sorry!’ roep ik hem nog na.
Met spijt zie ik hem vertrekken, mijn enige klant van vanochtend en ik heb het flink verknald. Die zie ik natuurlijk nooit meer terug.

 

Spiegelen

 

‘Tot zo dan!’ Paul zwaait nog even voordat hij om de hoek verdwijnt.

De kapsalon is helemaal leeg als ik naar binnen stap. Een vriendelijk meisjeshoofd verschijnt om de deur.
‘Goedemorgen. Gaat u maar even zitten, hoor. Ik kom zo bij u.’
Ik zit amper of ze komt al aanlopen. Een jong meisje met een aardig gezicht, constateer ik direct.
‘Wat moet er gebeuren?’ vraagt ze, terwijl ze aandachtig mijn kapsel bekijkt. Onmiddellijk haal ik de foto van The Maniacs tevoorschijn en wijs Tommy aan, de leadzanger van de band.
‘Zoiets!’ mompel ik. Even kijkt ze me verrast aan, knikt en gaat vervolgens ijverig aan het werk, terwijl ik me ondertussen onderdompel in het laatste voetbalnieuws. Hoewel het me niet lukt om ook maar een letter te lezen, houd ik mijn ogen strak op het tijdschrift gericht, allang blij dat het meisje in stilte met mijn haar bezig is.
‘Klaar!’ klinkt haar stem opeens. Ik kijk op van het tijdschrift en werp een argeloze blik in de spiegel. Op mijn hoofd prijkt een vogelnest, dat alle kanten op piekt, een wereld van verschil met het kapsel waarmee ik de salon binnenkwam. Ik weet gewoon niet wat ik zie. Nou komt het erop aan. Gelukkig, ze leest de ontzetting van mijn gezicht af. Ik hoef niks te zeggen.
‘Niet goed?’ vraagt ze met grote verschrikte ogen.
Beslist schud ik mijn hoofd.
‘Wat nu?’ vraagt ze schaapachtig. Even slaat de twijfel toe, maar er is geen weg meer terug. Wie A zegt moet immers ook B zeggen.
‘Kaalscheren,’ zeg ik en het klinkt stuurser dan ik bedoeld had, ‘er zit niks anders op, maar ik ben niet van plan ervoor te betalen. Vergeet het maar!’ Stoere woorden, maar hoe zal ze hierop reageren? Gaat ze tegenstribbelen? Ongewild houd ik mijn adem in.
‘Wil je echt dat ik je kaalscheer? Ik kan ook de zijpartijen wat korter knippen en dan een lange lok over je voorhoofd laten vallen. Dat is tegenwoordig heel populair bij de heren.’
Verdorie, vloek ik in stilte, ze geeft niet makkelijk toe. Nou volhouden.
‘Sorry, maar daar hou ik niet van. Kaalscheren alsjeblieft.’ Met mijn strakke, bezwerende blik probeer ik haar eventuele weerwoord in de kiem te smoren.
Tot mijn grote opluchting haalt ze gelaten haar schouders op en gaat direct met een tondeuse aan het werk. Niet lang daarna loop ik met mijn kale hoofd weer naar buiten.
‘Sorry!’ hoor ik haar nog roepen.
‘Sorry!’ fluister ik zachtjes terug als ik de hoek om sla.

Als Paul me ziet aankomen, begint hij direct te lachen.
‘Ok, je hebt het ‘m geflikt; een gratis kale knikker. Hier is je portemonnee terug en de 100 euro. Die heb je echt verdiend.’ Beschaamd neem ik de beloning in ontvangst.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Leest heerlijk weg. Super geschreven!
Dank je wel, ,Yrsa.
Kaal is niets,
het kost niets
en het wordt niets...

Kijk nog eens wat vaker in de spiegel van de kapper...
leest lekker weg!
Merci.
Gelezen
Heel leuk en goed geschreven
Dank je wel.