Hoe help je iemand die gedachten heeft over zelfmoord?

Door gepubliceerd op Thursday 01 January 12:18

Hoe help je iemand

die gedachten heeft

over zelfmoord?

c7349d828a94f37025c2b4a68d03c811_medium.

 Ik ken zelf iemand die zelfmoord heeft gepleegd en geloof met het is geen grapje om daarmee om te gaan. Ik heb van e voren niks vermoed alhoewel mijn intuïtie wel zei dat er iets totaal niet klopte. Veel mensen plegen zelfmoord vind ik en zelfs jongeren grijpen al naar de strop of doden zich zelf door medicatie of drugs. Een miljoen mensen wereldwijd plegen jaarlijks zelfmoord en dat is eens schrikbarend getal.

Er zijn vele oorzaken voor zelfmoord. Mensen kunnen niet omgaan met overweldigende levenssituaties, ze zien geen uitkomst neer voor de toekomst en denken dat zelfmoord de enigste oplossing is. Je bent bijvoorbeeld in en crisis terecht gekomen waar zelfmoord de enige uitweg is.

In mij geval pleegde mijn broer zelfmoor dan jarenlang een schizofreen leven te hebben gehad. Hij was het zat die zombie  medicijnen te slikken, hij vond dat hij geen volwaardig leven meer had en zag zelfmoord als enige uitweg. Ik kan me nog goed het telefoontje herinneren dat mijn jongste broer mij belde en zei Raymond is dood. Als de hazewind haalde ik de tweelingbroer op en toen wij aankwamen bij de flat stond deze in lichterlaaie.

Een en al mensen om een rood lint heen allemaal met mobiele telefoons in de hand om de dood van mijn broer te filmen. Ik kan me nog herinneren dat ik in een steegje ben gekropen en mensen uit mijn familie heb beschermd. Urenlang op het politiebureau zitten, verhoren, bewijzen, dat mijn broer was wie hij was.

Dan komt het ergste van alles je moet je moeder gaan vertellen dat zij een kind verloren heeft en hoe ga je dat doen? Het is hartverscheurend om dit aan haar te vertellen en dan komt de nasleep. Je gaat nadenken waarom hij dat gedaan zou hebben, zijn er voortekenen gewest, heb ik iets gemist. Je gaat het zwart geblakerde appartement in en je vind een paar dingen nog heel die niet verbrandt waren. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk maar het is wel de realiteit, je broer is er niet meer.

Voor mij waren er geen waarschuwingssignalen ik heb  natuurlijk wel zijn pijn gezien en die wilde ik niet op mijn schouders hebben. Diepliggende pijn is een van de hoofdredenen voor zelfmoord, daar ben ik van overtuigd. Mensen willen aan een ondraaglijk leven ontsnappen ze hebben verblindde gevoelens van hopeloosheid, zelfhaat, vervreemding en ze zien alleen maar verlichting in de dood.

Suicidale gevoelens zij beangstigend voor de persoon zelf maar ook voor familie, vrienden en anderen. Mensne voelen zich waardeloos, hebben geen hoop meer, zijn overweldigd, zijn woedend, leveen geisoleerd en zijn vaak besluiteloos over de dood en het leven.

Ik zou willen dat anderen mij begrijpen, ik wil deze gevoelens niet, ik wil dat ze weggaan….maar het is niet zo eenvoudig. Het is alsof er een dikke zwarte wolk mij achterna jaagt, het maakt niet uit wat ik doe want mijn gedachten worden gedreven door pijn en lijden. Jullie zijn beter af zonder mij en ik verdien geen genegenheid en liefde.

Zelfmoord gebeurd meestal na een oorzaak, psychische problemen, depressie, angst, relatieproblemen, het ervaren van vooroordelen, discriminatie. Fysiek of seksueel misbruik en door zelfbeschadiging.

Het kan schokkend zijn als iemand zijn leven neemt daar weet ik alles van. Je wordt boos, verdrietig en bang tegelijk. Indien iemand suïcidaal is dan moet je en luisterend oor zijn en je moet het juiste zeggen op het juiste moment. Vraag hen of je hen kunt helpen met steun of een netwerk om hen heen op te bouwen, ga samen met hen naar afspraken toe, vraag waarom hij het niet meer waard vind om te leven, vraag elke dag hoe ze zich voelen.

Help ze na te denken over de positieve dingen in het leven want vaak zien ze dat niet meer. Maak een herinnering doos van blije momenten zodat ze er in kunnen kijken doe er grapjes in die jullie samen hebben beleefd of een mooie brief.

Zelfmoordpogingen komen meestal zonder waarschuwing, helaas.  Er zijn wel signalen zoals verlies van eigenwaarde, mensen gaan bezittingen weggeven, ze praten over zelfmoord, hebben slaapproblemen, ervaren rouw of verlies in erge mate, ze veranderen van normaal gedrag en vinden geen rust.

In mijn geval met mijn broer was er niets wat ik had kunnen doen. Ik heb me daar ook niet schuldig om gevoeld maar ik wed wel kwaad want anders had ik hem van te voren nog heel wat willen zeggen. Gelukkig hadden wij als familie elkaar en hebben we mijn moeder er doorgeholpen, door er voor elkander te zijn, er over te praten en ook door volwaardig op zijn manier afscheid te nemen van mijn broer.

We waren allemaal in het wit

alles was wit

de kleur van de vrede

de kleur van het licht

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je kunt er waarschijnlijk ook niets aan doen, want terwijl op het ene moment een beetje stabiliteit is gekomen, kan het op een ander moment ineens toch helemaal mis gaan in je hoofd...

Maar ik begrijp (nu) goed hoe ver een mens kan 'afzakken'...
(en dat woordje nu tussen haakjes zegt voor een goed lezer genoeg).

Het is in mijn ogen ook niet goed dat voor zelfmoorden in Nederland weinig aandacht is, men stopt deze informatie het liefst in een 'beerput' en de media schrijven er niet over onder de noemer: privacy.
Slechte zaak!

Over enkele jaren zal uit een onderzoek tevoorschijn komen dat er in de periode 2012-2016 wel érg veel zelfmoorden waren...
Let op mijn woorden!

Op de rand van mijn vriendenkring zaten ook twee mensen die liever zelf over hun lot wilde beslissen; de één heeft zich verhangen in het bos en de ander zat in een auto in de garage, die laatste is nét voor de dood ontdekt, de eerste laat een vrouw en 2 kleine kinderen achter...

En dan praten we over een faillissement van een bedrijf en een ontslag en 'tewerkstelling' volgens de nieuwe regels... dat zal uiteindelijk de nekslag zijn geweest...

Ik ben bang dat het huidige beleid voor slachtoffers gaat zorgen... nee, ik ben niet bang, ik weet het zeker !
Zoiets is zwaar, mooi om te lezen hoe jullie daarmee om zijn gegaan als familie met elkaar, ik denk dat je er ook weinig aan kan als iemand er zelf zo bewust voor kiest niet meer verder te willen, emotioneel en sterk artikel!