Hoofdstuk 2; Mijn bed

Door Xstar gepubliceerd op Wednesday 31 December 12:42

Gedachten razen door mijn hoofd, bang, vrolijk, gelukkig, eenzaam, alleen, verdrietig het wisselt elkaar allemaal af. Daar zit ik dan in de bus, op naar de stad, naar een hopelijk leuke middag. Als ik naar buiten kijk zie ik sneeuwvlokjes vallen, fietspaden bedekt met een dikke laag sneeuw en mensen voorzichtig stappend van het dorp komen met rijkelijk gevulde boodschappen tassen. Wat moet daar allemaal inzitten denk ik snel, wat zouden die mensen allemaal willen hebben op dit moment. Dan hoor ik het gekrijs, gepraat en de drukte in de bus weer, ik voel me moe, kan het niet één keer stil zijn.

Aangekomen op het station kijk ik rustig om me heen, is hij er al? We hadden hier toch afgesproken, ik ben te laat dus hij zou er zeker al moeten zijn. Daar komt hij van de trap af, langzaam loop ik op hem af geef hem een kus en we lopen samen het centrum in. Daar lopen we een gezellige lunchroom binnen om wat te eten, ik voel me op mijn gemak, ik voel me rustig. Dan begin ik te praten, te lachen, het begin van een leuke middag, langzaam praat ik sneller en sneller en lach ik meer en meer. Mijn vriend, ja dat is hij, kijkt me aan en ik begin te lachen, hij maakt mij gelukkig. Die kleine momentjes van geluk heb ik nodig de dagen door te komen, om te overleven. En ook al weet hij het niet, ook al begrijpt hij me niet altijd, hij is een belangrijk onderdeel in mijn leven en mijn geluk.

Na de eerste ronde met sandwiches wordt er een kopje heerlijk geurende tomatensoep geserveerd, alle rondes gaan samen met verschillende theesoorten. Met als laatste rond een hoop zoete verleidingen, om extra van te genieten.

Voldaan thuisgekomen kruipen we op de bank lekker tegen elkaar aan, zijn armen om mij heen, elkaars warmte kunnen we voelen. Langzaam komen er gedachtes in me op, ik wil dit niet, ik kan dit niet, ik voel me naar en bang.  Konden die gedachtes nooit eens weg blijven, nooit eens één dagje vrij nemen, mij de rust gunnen die ik zo hard nodig heb. Met een lach op mijn gezicht, maar de tranen in mijn ogen zit ik daar op de bank. Ik ben bang, ik wil weg, ik wil rust.

Mijn hoofd ontploft op sommige momenten, in de drukke bus, thuis rustig op de bank. Maar in mijn bed niet, daar ben ik veilig, daar kan niemand mij iets doen en ik mezelf ook niet. Het is de plek waar ik het liefst de hele dag zou blijven liggen, veilig en warm. Totdat de boze dromen komen en ik onverhoopt weer wakker schrik, elke ochtend net zo vermoeid weer wakker wordt als ik de avond ervoor mijn bed in kroop, maar toch behaaglijk en veilig zo voelt mijn warme bed.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.