Geesten.

Door Ohhxchantal gepubliceerd op Tuesday 30 December 22:30
Iedereen heeft er zijn/haar eigen mening over. De 1 gelooft wel in geesten, de ander niet. Ik was er eerst ook niet zo van overtuigd. Totdat mijn moeder een paar jaar geleden ging verhuizen. Het was een anti-kraakpand. Omdat ze nu zo'n groot huis had, kreeg ik daar ook mijn eigen kamer. Het was de kleinste slaapkamer, maar dat was goed. Ik woonde toch meerendeels bij mijn vader. De avond dat ik er voor het eerst sliep, kwam er niet zoveel van slapen. Al zodra je de kamer binnenkwam, voelde je de kou. De ramen waren dicht en de verwarming aan. Ik had me warm aangekleed & een extra deken gepakt. Het bleef koud, ik had het nog steeds koud. Omdat iedereen al sliep, ben ik op de bank gaan liggen & heb ik daar geslapen. De volgende ochtend vertelde ik mijn moeder dat het er maar niet warm wou worden. Omdat ze nog druk bezig was met uitpakken enzo, trok ze zich er niet zoveel van aan. Toen ik mijn haar en make-up wilde doen voor de spiegel, in mijn kamer, zag ik via de spiegel steeds een schaduw achter me langs lopen. Wanneer ik me omdraaide, was deze weg. Geschrokken ging ik naar mijn moeder & vertelde haar wat ik net had gezien. Mijn moeder is trouwens altijd erg gevoelig wat betreft geesten. Ze heeft snel door of er iemand in de buurt is. Ze liep mee om te kijken of ze zag wat ik zag. Zodra ze de kamer binnenkwam, bleef ze staan. Ze keek geschrokken, ze was lijkbleek & ze kreeg het koud. Zo bleef ze even staan, draaide zich om en ging snel weer weg. Omdat ik er niks van begreep zocht ik d'r weer op en vroeg wat er gebeurde. Ze vertelde dat ze met z'n 3en waren in die kamer. Iemand was ziek & lag op bed, die op dezelfde plek stond als de mijne. Er zat in de hoek van de kamer een man, op een stoel. En er liep een man, heen en weer voor de spiegel langs. Dat is wat ze zag & mij vertelde. Volgens haar kon ik door de aanwezigheid van die 3 personen niet in slaap komen. Omdat we niet wisten om wat voor geesten het ging, goedaardig of kwaadaardig, hebben we besloten dat ik boven bij mijn zusje zou slapen. De hele dag heb ik gezocht op internet, of ik iets kon vinden van wat er was gebeurt. s Avonds heb ik mijn matras en beddengoed naar boven gebracht. Alle andere spullen, heb ik ook uit die kamer gehaald. Ik wou niet meer op die kamer komen. Ik geloofde niet in geesten, tot dit dus gebeurde. Maar het bleef niet bij die kamer. Toen ik s avonds ging slapen bij mijn zusje, was er niks aan de hand. We hebben nog even gekletst zoals zusjes doen en zijn in slaap gevallen. Toen ik om 03.19 wakker werd en naar het toilet te gaan, hoorde ik allemaal geluiden beneden. Het klonk alsof er mensen rondliepen, de deuren open en dicht gingen en de televisie aanstond. Omdat het al zo laat was, keek ik bij mijn broertje op de kamer, die rustig lag te slapen. Mijn zusje sliep ook nog gewoon, daar kwam ik net vandaan. Als laatst besloot ik om nog snel bij mijn moeder te kijken, die ook in bed lag te slapen. Ik schrok, want ik had verwacht dat mijn moeder beneden zou zijn, waar al die geluiden vandaan kwamen. Ik was bang, maar liep langzaam de trap af. Nogsteeds hoorde ik de geluiden. Bij de deur van de woonkamer stopte ik even & luisterde naar de geluiden erachter. Ik dacht dat er inbrekers waren, aangezien iedereen verder in bed lag. Ik had de stofzuigerstok al in de hand, om de inbrekers tegen te houden. Maar zodra ik de deur open deed, was het stil. Het licht was uit, geen voetstappen meer, geen deuren die open en dicht gaan en de televisie was uit. Ik liep door naar de keuken. Ook daar was helemaal niks. Trillend ben ik de hele beneden verdieping langs gegaan, met de stofzuigerstok ik mijn handen. Omdat ik niks kon vinden en alles normaal leek, ben ik boven weer gaan slapen. De ochtend erna heb ik mijn moeder hiervan op de hoogte gebracht. Ze reageerde dit keer niet zo geschrokken, het leek zelfs normaal voor haar. Ik begreep er niks van. Waarom gebeuren die rare dingen? Ze vertelde me dat ze ze al gezien had. De 3 in mijn kamer, blijken dus s nachts hun eigen ding te doen, terwijl iedereen in bed ligt. Zij had er al een paar dagen geslapen voordat ik er kwam. Toen ze s nachts niet kon slapen is ze naar beneden gegaan. Ze is aan de achtertafel gaan zitten met een kopje thee. Toen ze aan tafel bijna in slaap viel, wou ze opstaan en naar bed gaan. Maar op het moment dat ze opstond, zag ze de geesten. De 2 mannen en die zieke vrouw. Ze wist al voordat ik er kwam dat er geesten waren, maar niet dat ze op mijn kamer verbleven. Ze had me niks verteld om me niet ongerust te maken. Daarnaast had ze niet verwacht dat ik ze zou kunnen horen of hun aanwezigheid zou kunnen voelen. Ik was de hele dag een beetje van slag. Samen met mijn moeder hebben we het internet afgezocht of we iets konden vinden. Na een aantal telefoontjes en mailtjes verder, kregen we een mailtje terug van iemand. Diegene kon ons vertellen wat er was gebeurt. Die persoon schreef, dat er voor mijn moeder een oud stel woonde. Ze woonden daar al 32 jaar. Hun kinderen zijn in dit huis geboren en opgegroeid. Nadat alle kinderen volwassen waren & het huis uitgingen, ging het achteruit met de mevrouw. Ze werd ziek & er werd haar verteld dat ze dood zou gaan. Ze konden haar niet meer helpen. De vrouw had er vrede mee, maar wou geen pijn lijden. Haar man, die voor de spiegel heen en weer liep, was boos. Verdrietig. De man op de stoel in de hoek van de kamer was de huisarts. De vrouw had gevraagt om euthanasie. Ze wou een prik, zodat ze in slaap zou vallen en niet meer wakker zou worden. Op deze manier hoefde ze geen pijn te lijden. Haar man was het er niet mee eens. Hij vond dat ze door moest zetten, hij kon niet zonder haar. Omdat de vrouw zelf wel, 100% achter haar keuze stond, heeft de huisarts haar alsnog de prik gegeven. Haar man was er kapot van & heeft uren naast haar bed zitten huilen. Wat er tussen toen en de begravenis is gebeurt, is ons niet verteld. Het verhaal ging verder een aantal dagen na de begravenis. De man, die zijn vrouw zo erg miste, bleef alleen in dat huis wonen. Zijn gezondheid was hard achteruit gegaan sinds het overlijden van zijn vrouw. Hij at niet meer en was 12 kilo afgevallen in 2 weken tijd. Hij zorgde niet meer voor zichzelf. Toen de huisarts besloot om te gaan kijken hoe het met hem was, ontdekte hij iets. Hij had een vreselijke fout gemaakt. De vrouw die hij deze dodelijke spuit had gegeven, had beter kunnen worden. Er was iets mis gegaan met de gegevens. Deze vrouw, had nog kunnen leven als hij deze fout niet had gemaakt. Hij vond dat de man het moest weten. Ookal was dat voor hem erg moeilijk om te vertellen. Toen hij bij de man thuis kwam & zag hoe slecht het met de man ging, wou hij het niet meer. Hij wou de man deze pijn besparen, hij had hem al genoeg pijn gedaan. Helaas voor de huisarts, was de man nog scherp genoeg om te zien dat er iets was. Hij vroeg wat er was, of de huisarts iets wou vertellen. De huisarts ontkende, er was niks. Na lang aandringen van de man, besloot de huisarts het te zeggen. Daar had de man wel recht op. Toen hij het verhaal vertelde, begon de man te huilen. Zijn vrouw was dood, omdat hij zo'n stomme fout had gemaakt. De man, die er al zo kapot van was, kon er niet meer tegen. Hij was zo overstuur en in paniek. De man zakte inelkaar op de grond. De huisarts wou hem helpen op te staan, maar de man weigerde. Hij heeft de huisarts weggestuurd. Zodra de huisarts weg was, heeft de man zijn medicijnen genomen & is in het bed gaan liggen waar zijn vrouw, on-terecht, was gestorven. Hij is daar in slaap gevallen. Toen zijn oudste dochter de volgende ochtend op bezoek kwam, bleek hij niet meer wakker te zijn geworden. Hij was er zo kapot van, dat hij zelf ook overleden is. Zijn dochter heeft de huisarts gebeld, maar toen die kwam konden ze al niks meer voor de man doen. De huisarts heeft hun dochter verteld wat er de laatste weken was gebeurd. Ze was zo kwaad op de huisarts dat ze hem een klap gaf. Daarna is ze kwaad naar buiten gelopen. De huisarts heeft 4 uren bij de overleden man gezeten en zijn dochter kwam niet terug. De huisarts pakte zijn tas en haalde er vanalles uit. Hij wou zichzelf zo'n spuit geven, hij wou niet leven met het idee dat hij verantwoordelijk was voor de dood van deze 2 onschuldige mensen. Toen hij klaar was met de voorbereidingen van de spuit, zag hij de dochter van de man aankomen. Om te voorkomen dat zij hem zou tegen houden, gaf hij zichzelf snel de prik. De dochter kwam de kamer in toen hij de spuit er uit haalde. Hij bood zijn excuses aan. Hij vertelde haar dat hij hier niet mee kon leven & dat hij er enorm veel spijt van had. Toen de huosarts op de stoel is overleden heeft de dochter de ambulance gebeld. De ambulance heeft pas overleden huisarts meegenomen, hopend dat ze hem nog konden redden. Ook de politie kwam erbij, deze heeft samen met de dochter van de man & vrouw, alles voor de begravenis geregeld. Mijn moeder en ik lazen de mail van deze persoon met open mond. Het sloot aan bij wat we hadden gezien, gehoord en gevoeld. We bleven contact houden met deze persoon. We wouden weten wie deze persoon was, die ons alles heeft kunnen vertellen. Het bleek de jongste dochter te zijn van de man en de vrouw die hier zijn overleden. Nadat haar ouders waren overleden hadden de kinderen het huis ge-erft. Maar na alles wat er was gebeurd, wou niemand van de kinderen er nog wonen. Ze zouden het huis verkopen & hadden afgesproken niks te zeggen tegen de volgende eigenaar. De geesten van de huisarts en het oudere stel wonen nog steeds in dat huis. De jongste dochter vertelde dat het hele aardige mensen waren. Totaal niet vijandig tegen mensen en altijd aardig en liefdevol. We hoefden ons geen zorgen te maken dat we last van ze zouden hebben. Het was toen & nu nog steeds hun plekje. Wij, als nieuwe bewoners, moesten er maar mee leren leven. Het was raar om dat te lezen, ermee leren leven. Maar het was ook wel logisch. Mijn moeder en ik hebben mijn zusje verteld wat er gaande was in ons huis. Ze keek ons aan, en zei: "Dat wist ik al lang. Toen we hier de eerste keer kwamen heb ik al kennis gemaakt met ze." Dit verbaasde ons nog meer dan dat we te weten waren gekomen. Na heel wat gesprekken met mijn zusje, zijn we er toen dus ook achter gekomen dat zij geesten ziet en ermee kan communiceren. De eerste week nadat we alles wisten, was wennen. We woonden daar ineens toch niet alleen en daar moesten we rekening mee houden. Na een week ging het steeds beter. Iedereen sliep weer normaal en hadden alles kunnen laten bezinken. We leerden om te wonen met geesten. Toen we daar wat meer dan een jaar woonden, kon ik ze zien. Als ik s avonds nog laat beneden was, zag ik ze. Ze deden hetzelfde als normale mensen doen. Het leek alsof ze me niet zagen. Toen ik naar boven wou gaan, stond de oude mevrouw voor de deur. Ze zei dat ze me wel zag. Ze vonden het fijn dat we gewent waren inmiddels en dat ze ons niet hebben weg gejaagd. Het was normaal dat ze er waren. En het was normaal dat we ze konden zien en communiceren. Soms hadden vriendinnen die bleven slapen er ook last van. Het oudere stel en de huisarts waren thuis en dat lieten ze duidelijk merken. Wij konden er wel om lachen, omdat wij wisten hoe het zat. Veel vriendinnen werden er bang van. Omdat ik niet wist of ik het verhaal aan anderen mocht vertellen of niet, heb ik ze niks verteld. Sommige vriendinnen waren zo bang, dat ze alleen nog overdag langs wouden komen. Dat vond ik wel vervelend. Ik moest leren leven met geesten, goed, dat heb ik gedaan. Maar laat dan alstublieft mijn vriendinnen met rust. Ik heb de jongste dochter van het stel weer een mail gestuurd. Ik heb haar uitgelegd dan mijn vriendinnen niet meer durfen langs te komen door de geesten van haar ouders en de huisarts. Gelukkig kreeg ik al snel een reactie. Ze schreef, dat als ik mijn vriendinnen goed genoeg vertrouwde, ze het verhaal mocht vertellen. Als ik bij iemand twijvelde of ze haar mond wel zou kunnen houden, mocht ik niks zeggen. Ook gaf ze me de raad om dan ook na te denken of het dan wel echt vriendinnen zijn. Het was een goeie tip en heb er zeker wat mee gedaan. De vriendinnen die ik niet vertrouwde om het te vertellen, konden dus geen echt vriendinnen zijn. Ik moest oppassen met hun. Toen er een aantal hoorde dat er een paar waren die wel wisten wat er aan de hand was, werden ze kwaad. Ze waren boos dat ik ze niet vertrouwde. Maar als ze echte vriendinnen zouden zijn, waren ze niet zo boos geworden en hadden ze begrip getoont. Voordat ik dit allemaal meemaakte, wist ik wel dat mijn moeder zei dat ze ze kon zien en voelen. Ik geloofde dat soort dingen niet zo. Na deze hele ervaring, kan ik dus vol overtuiging zeggen, dat geesten wel bestaan. Mensen die er niet in geloven, die begrijp ik. Ik ben van mening, dat je zelf moet ervaren of ze bestaan of niet. Sommigen staan open voor zulke dingen, anderen niet. Er zijn goeie en slechte geesten die rond blijven dwalen. Ik denk, dat als je respect hebt voor de geesten en hun de ruimte geeft die ze nodig hebben, dat je er best mee kan leven. Ik heb er 3 jaar mee gewoont & moet toegeven, had nergens last van. Behalve soms een koude rilling.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben christen en heb zelf ook wel met geesten te maken gehad. Ik heb een tijdje in een sekte gezeten die bezig waren met allerlei vreemde zaken. Het was duidelijk niet erg christelijk, hoewel ik dat toen niet zag. Op het moment dat mijn man en ik daar weggingen en bij een Bijbelgetrouwe kerk zaten, zag ik op een gegeven moment een fotolijst in de slaapkamer bewegen. Dat gebeurde tot drie keer toe. De derde keer zodanig dat het bijna van de muur viel. In het huis van de sekteleider zag ik ooit een theeketel heel langzaam over de hele tafel heen glijden.

Een vriendin van mij die ook weg is gegaan bij de sekte en naar onze kerk kwam, zag op een avond dat een vrouw van de kerk bij haar in huis was. De volgende dag zei die vrouw dat tegen haar. Ze wist dat dus, maar dit was allemaal 'in de geest'. Zo heb ik wel meer verhalen. Ik ben me er in gaan verdiepen en ben erachter gekomen dat wat er daar gebeurde niets anders dan demonische activiteit uit de hel was. De duivel en zijn demonen doen zich anders voor dan ze zijn. Ze doen zich voor als lichtengel, maar ondertussen proberen ze mensen bang te maken en hen te doden.

Wat er in dat huis gebeurde, komt ook toe aan de duivel en zijn demonen. De figuren die jullie zagen in dat huis, waren niet de huisarts en dat oudere echtpaar, maar demonen. Daarom had je het zo koud in die kamer, daarom had je later nog wel eens koude rillingen, daarom hoorde je al die geluiden. Dat ze er anders uitzagen, zegt niets. Mensen zeggen dat ze met overleden personen kunnen praten. Jomanda zei dat ook, maar het is puur leugen en bedrog.

De enige die echt te vertrouwen is, is Jezus Christus. Hij heeft alle macht en autoriteit over hemel en aarde. In Zijn Naam moeten demonen verdwijnen als christenen daartegen bidden. Eigenlijk zou dat in het huis van je moeder ook moeten gebeuren. Hij is het ook die je ziel kan redden, zodat je na dit leven naar de hemel gaat als je Zijn offer aan het kruis accepteert.

Ik neem in ieder geval aan dat je verhaal echt gebeurd is.