De geroepene deel 87 het gordijn

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 30 December 08:50

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

Samuel zat in zijn favoriete stoel na de maaltijd en keek door het venster over de straten van Cordoba. Dit waren de tijdstippen dat hij genoot, zo na de maaltijd met een schaaltje olijven en mensen die hij liefhad. Daar zat hij dan, de oude man, moe van de ervaringen, met de twee jonge mensen die wekelijks bij hem op bezoek kwamen, vol levenslust en idealisme.  Jean verschoof een beetje dichter naar het tafeltje, dit was de rustige tijd van de dag. Alles in Samuel's onderkomen ademde rust uit.   De Leviet verbrak de stilte, 'Ik ben tevreden met je Jean,' sprak hij, je bent in een paar maanden ver gekomen met je studie. Ik hoor positieve berichten over je en dat doet mij deugd.

Eva keek even op met een glimlach naar haar vroegere reisgenoot.  Samuel, schraapte zijn keel en zei terwijl hij Jean aankeek, 'Aquila muscas non captat'. Eva keek vragend naar de twee mannen en Jean vertaalde met een glimlach het compliment voor hem bedoeld, ' een adelaar vangt geen vliegen', je moet je niet met onbelangrijke dingen bezig houden. 'Je bent nog geen adelaar,' lachte de Leviet, maar je hebt het in je om je te ontwikkelen tot een hoogstaand mens, een goede arts en ik hoor dat jij niet naar het studenten drankgelag gaat maar je alleen maar wijdt aan je studie.

'Eva', vervolgde hij, naamgenote van de eerste onder de vrouwen, 'ik ontvang lovende berichten van de bibliothecaris over jou en je moet maar denken 'oefen geduld' want 'Adde parvum parvo magnus acervus erit'.  'Ik doe mijn best,' zei Eva bescheiden en ze zag dat Jean woorden voor zich uit aan het mompelen was, die was weer met het Latijn aan het stoeien. 'Iets groeit door toevoeging,' probeerde hij. 'Bijna zei Samuel, maar de kerngedachte is goed gekozen, 'Voeg een beetje bij een beetje en de stapel zal groot zijn'. Ik bedoel daarmee te zeggen dat Eva in de tijd uit zal groeien tot een belangrijke kracht  in onze bibliotheek. Twee jonge mensen op hun levenspad, als de goede Boismont dit alleen maar kon meemaken.'

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

De tijd verstarde en de sfeer verkilde en de stilte keerde weer terug maar nu met een zware weemoedige beladenheid. Uiteindelijk zei Eva,' ik had hem al een paar maanden geleden verwacht' en zij zag hoe de Leviet een blik van verstandhouding wisselde met zijn leerling. Jean ontweek haar blik toen hij haar ogen op zich voelde rusten.  'Niet al het wachten wordt beloond, helaas,' sprak de Leviet zachtjes,' niet iedere reiziger komt aan'. 'Maar hij komt ik heb hem zelf gezien,' riep Eva, vertwijfeld uit.  'Dat kan niet,' zei Jean,  'je herinneren misleiden je.' 'Barbarus hic ego sum, quia non intellegor ulli,' fluisterde Samuel haast naar Jean 'Ik ben hier een vreemdeling omdat ik door niemand begrepen word'.

'Stop met die Latijnse onzin,' sprak Eva scherp, 'ik begrijp jullie heel goed maar tot twee keer toe heb ik mijn vader gezien.  Jean schudde meewarrige zijn hoofd, 'ik mis de meester ook, maar je moet de feiten onder ogen zien,' begon hij. 'Waar zag je hem,'  vroeg de Leviet? 'In de rekken tussen de boeken, in een soort droom. Hij keek mij liefdevol aan en ik kon hem haast aanraken en hij sprak maar ik hoorde hem niet.' 'Nog meer dat je opviel, vroeg Samuel?'  'Ja,'zei Eva langzaam sprekend, 'zijn gelaat, zijn gezicht, gaf haast licht alsof hij door de zon verbrand was, er hing een rozige gloed over.' 'Je hebt een visioen gehad,' zei de oude man,' je ziet, de visie, of visitatie als een droom. Mijn vriend Boismont heeft je getracht te bereiken.'

images?q=tbn:ANd9GcQHtA_ph428Fg0m1MYPQkg

'Er zat een waas tussen ons, een gordijn,' vervolgde,Eva 'en toen was het weg.' 'Ach', jammerde de oude man,'wee, wee, het gordijn van de tempel in Jeruzalem, altijd weer. Ik zal morgen een zoen offer laten brengen, een lam dat ik zelf zal uitzoeken,' en hij begon aan zijn grijze haren te rukken. 'Kom we gaan,' zei Jean die zag dat het gebeuren Eva zwaar aangreep. ' Het is de Job's tijding ,' jammerde oude man, het is het afscheid, oh oh wat erg' en hij boog zich nu jammerend met zijn hoofd naar zijn knieën.Barbarus hic ego sum, quia non intellegor ulli,', hoorde ze hem jammerend uitbrengen in steeds onsamenhangendere herhalingen, terwijl ze de deur uitliepen.

Eva was spierwit en Jean zei haast tegen beter weten in, 'het is een oude man vol symboliek en filosofie in alles ziet hij tekenen van hogere hand' en zo bereikten ze via de steeg weer de drukke straat waar de achterliggende gebeurtenissen langzaam weggevaagd werden.

San Daniel 2014

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gaan zij elkaar ook niet meer zien?
we zijn er bijna..nog een paar dagen..
Eva en een verschijning is zeker waarheid dat is de kracht van de wens.
Rozige gloed als in roozig inkarnaet, dus Eva heeft zijn ziel gezien?