Druk, druk, druk!

Door LadyDi gepubliceerd op Monday 29 December 23:46

“Hi Tarzan, baasje is lang weg gebleven hè?
Ach, kom maar even, dan pak ik iets te eten.” Hij springt kwispelend tegen me aan en likt aan mijn handen.
“Ja ja, je bent blij. Kijk eens, lekker hè?”

Gulzig schrokt Tarzan zijn bak leeg.
Ik stort mezelf uitgeput in de bank neer.

“Och jee, wat ik vanmorgen allemaal mee heb moeten maken zeg! Ik moest op het matje komen bij de directeur. Ik dacht nog: wat kan er aan de hand zijn? Later speelde er door mijn hoofd dat ik wellicht in aanmerking zou komen voor een salarisverhoging, want dat is alweer zes jaar geleden, maar meteen bedacht ik me dat de laatste die bij hem moest komen er met een ontslag van terug kwam. Het gaat allemaal niet zo best in de zakenwereld en dan weet je mooi nooit wat er boven je hoofd hangt.”

Tarzan gaat voor me zitten en luistert aandachtig.
“Ach lieverd, jij voelt mij aan hè?”

Honden hebben die gave, het is werkelijk frappant hoe goed ze reageren op je, als je iets kwijt moet. Geen enkele vent zou het beter doen dan een hond. En daarbij is Tarzan nog eens extra bijzonder in zijn soort. Hij kan nog net niet praten, maar áls hij het kon, dan weet ik zeker dat hij me van goede adviezen zou kunnen dienen.

“Tja, Tarzan, en toen ging ik dus naar binnen, met een snel kloppend hart, dat begrijp je wel. Stel je toch eens voor dat ik mijn ontslag zou krijgen dan zou jij ook niet van die lekkere hondenbrokjes meer krijgen hè? Maar ik ging dus naar binnen en de directeur zat daar met een heel streng gezicht klaar. Mijn dossier lag voor hem dus ik zag mijn geest al dwalen. Hij gebaarde alleen maar dat ik kon gaan zitten; hij zei er niets bij, dat is toch meteen een killer hè? Toch zei ik heel moedig: ‘goedemorgen meneer van Zwieten, u wilde mij spreken?’, alsof dat al niet duidelijk was. Begint ie over de resultaten te praten van de afgelopen drie maanden! Tja, alsof ik dat niet weet? Ik zit op de boekhouding dus ik zie ook die spiraal naar beneden wel. Maar wat het ergste was: hij begon over de overzichten te praten die niet zorgvuldig waren opgesteld. Naja, dat is echt stom Tarzan, want hij weet ook best wel dat ik daar niet verantwoordelijk voor ben. Truus bij ons op de afdeling, ik heb haar nooit gemogen, zij maakt die overzichten altijd en niet ik. Truus loopt altijd de hele dag te mekkeren over haar familie; dingen waar wij helemaal niet in geïnteresseerd zijn, maar wat we natuurlijk niet zeggen tegen haar omdat je toch niet wilt dat er oorlog uitbreekt, snap je?”

Tarzan houdt zijn kopje scheef en piept heel zachtjes.

“Ach scheet, jij weet wat ik bedoel. Ja, maar moet ik dan Truus daar zwart gaan zitten maken? Erg collegiaal is dat natuurlijk niet maar ik moet wel mijn eigen hachje redden. Heel tactisch heb ik toen gezegd dat Truus die overzichten maakt maar zoveel tijd loopt te verlullen, dat de kans dat er fouten inzitten, behoorlijk groot aanwezig is. Daarbij is ze altijd te laat en gaat ze te vroeg weg dus tijd inhalen is ook niet van toepassing bij haar. Nou ja, en toen moest ik aan Truus doorgeven dat zij even bij hem langs moest gaan, dus ik heb dat gedaan. Ze stond wel vreemd te kijken maar ik heb natuurlijk niets gezegd, dat begrijp je wel.”

Ik ga koffie maken en Tarzan loopt achter me aan. Hij is zó aanhankelijk hè? Ik breek mijn benen bijna omdat hij opeens achter me langs loopt.

“Ho,  sorry hoor Tarzan! Tja,  je loopt zo zenuwachtig om me heen…  Nou ja, en toen kwam Truus dus later helemaal wit weggetrokken bij de baas uit het kantoor gelopen. Ik heb natuurlijk gedaan alsof mijn neus bloedde want ja, je wilt natuurlijk geen herrie op de afdeling hebben. Maar ze zei dus helemaal niets tegen mij hè? Echt vreemd! Later zag ik haar wel smoezen met Anna en volgens mij keken ze mijn kant op. Kijk, daar houd ik dus niet van. Staan ze daar over mij te praten dan? Het geeft toch een rotgevoel hè, als je dan niet weet wat daar besproken wordt. Nee, Tarzan, je krijgt geen koekje van me, niet bedelen hoor! Maar goed, ik hoop dat ik het morgen hoor wat er besproken is. Misschien vliegt ze er wel uit? Nou ja, dat kan mijn schuld niet zijn natuurlijk.

Toch Tarzan? Tarzan, wat doe je nou zenuwachtig? Nee! Geen koekje!

Wat nou, grommen naar de baas? Ophouden hoor!

Tarzan!
Wat heb je nou gedaan? Geplast op de mat? Foei!!

Ach,  hij kan er niets aan doen. Hij is lief, maar ontzettend dom.

 

Het is echt niet te geloven. Ik kan geen klok kijken maar volgens mij is mijn baasje nu veel langer weg dan anders. Normaal gesproken, als ze lang weg is, komt ze toch tussendoor even binnen om mij uit te laten. Mijn buik gaat helemaal pijn doen omdat ik moet plassen, maar ik houd me in. Ik wil natuurlijk niet dat ze boos op mij wordt want ik wil goede maatjes met haar blijven.

Waar blijft ze nou?
Nou ja, ik ga gewoon nog even proberen te slapen met die pijn in mijn buik.
Honger heb ik ook wel maar mijn plasbehoefte is vele malen groter.
Oké, met slapen gaat de tijd voorbij.

Hmm… staat mijn mand anders? Het ligt niet goed.

Buiten hoor ik harde knallen en ik vind het steeds enger worden zonder haar. Wéér een knal! Ik leg gewoon mijn oren in mijn nek en ik worstel me door deze wachttijd en herrie heen. Ik ben een grote hond!

Ze is er nog niet.
Zou ze me missen? Ik ben helemaal alleen en ik denk wel aan haar. Jawel, natuurlijk mist ze me. Ik ben haar maatje waar ze altijd heel veel tegen praat. Het is niet dat ik er iets van begrijp maar ze lijkt het leuk te vinden om hele gesprekken met me te voeren. Waarom spreekt ze niet gewoon mijn taal?

Mijn pijn in mijn buik wordt steeds erger. Ik heb ooit een keer geplast op de mat en daar werd ze heel boos over, dat ga ik dus echt niet doen.

Hoorde ik haar daar? Is dat haar auto?
Ja!  “Blaf!”
En nog eens: “Blaf!”

 

De deur gaat open en daar is ze!

Ik spring tegen haar aan, zo blij ben ik.
Als ze nu de halsband pakt, dan kan ik gaan plassen.
Ik lik de handen die de band gaan pakken; want dan begrijpt ze het.

Oh? Eerst eten? Oké, het is niet echt lekker met die pijn in mijn buik maar dan doen we dat eerst. Zij is tenslotte de baas.
Het eten is best lekker hoor. Nu zal ze dan wel uit gaan met me.

Ze gaat zitten? Er is blijkbaar iets aan de hand want de praat zoveel. Ik ga voor haar zitten en ik kijk haar schuin aan. Ze zal dan vast wel begrijpen dat ik naar buiten moet.
Zie je wel? Ik krijg een aai over mijn kop, dus dan gaan we naar buiten!

Oh, ze gaat weer praten.
Ze praat nu wel heel veel dus er zal wel iets zijn met haar. Eigenlijk zou ikzelf de band wel willen halen om het duidelijk te maken dat ik nu echt naar buiten moet, maar de band hangt aan de binnenkant van de kast. Ik ga weer voor haar zitten en ik kijk haar aan. ‘Hallo, deze hond wil plassen!’ Ze vindt het leuk dat ik daar zit maar dringt er nou helemaal niets tot haar door? Mijn buik knalt bijna, zeker nu ik ook nog eens net gegeten heb.

“Pieppp”.
En weer krijg ik een aai over mijn kop en vindt ze me leuk.
Ben ik lekker mee! En ze praat maar door! Het klinkt zelfs een beetje bestraffend.
Oh, ze loopt naar de keuken! Dat betekent dat we uitgaan! Ik ben enorm blij en ik wil meteen mijn band om, want ja, dat wil zij altijd.

“Blaf!” auw!
Dat was niet handig; ze ging zomaar op mijn poot staan. Was dat expres? Ben ik stout? We gaan niet naar buiten?

Ze eet een koekje en ik moet er niet aan denken om nu nog meer te eten. Ik wil dat koekje uit haar handen halen zodat ze met me mee naar buiten gaat!
Klinkt ze nu boos? Waarom? Ik moet alleen maar plassen!

Zal ik haar gaan bijten? Nee, dat heb ik nog nooit gedaan, ik zou het niet kunnen. Aan de andere kant: dan gooit ze me misschien wel naar buiten en dan kan ik mijn plas doen. Nu praat ze alleen maar en ik heb geen idee waar ze het over heeft.

Weet je wat? Ik grom alleen maar even.

“Grrrrr!”
Ze wordt boos?
Op mij?

Oh, ik kan het echt niet meer houden!

“Pssssssssssssssssstt” Wat een opluchting! Hè hè!
Ja, nu is ze echt boos!
Maar ik heb geplast!

Ze kan er niets aan doen. Ze is lief, maar ontzettend dom.

 

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Gelezen en beoordeeld!
Als ik jouw hond was, zou ik ook gek van je worden! Al dat totaal onbelangrijke gezwam! Ik zou ook je dekbed aan stukken hebben gescheurd en de veertjes door het hele huis hebben verspreid!
Jij zou al gek van me worden ook al was je geen hond
en terecht! :)
Maar als hond heb je wel een ruige aanpak, zo te lezen :)
als je moet plassen, moet je plassen!
en als je dan niet wilt horen, moet je het zelf maar weten (zoiets)!
Leuke inzending over de (mis)communicatie tussen hond en baas, bepaald geen hondenfluisteraar.
Lekker brokje leesvoer. Waf!
Wil je uit? :)

Lekker 'luchtig' stukje van mij
wellicht als ik een ingeving krijg, plaats ik nog iets heftigers..
Ben benieuwd.
Ach gossie. Een communicatieprobleem! Domme baas met slimme hond.
lief hè? :)
Iets zwaarders kwam er even niet uit bij me :)
Ik kan me het zo voorstellen dat een hondndat doet. Al sprong die van mij gewoon tegen de deur op en riepte. Negeren hielp niet want dan ging hij echt plassen. Hij waarschuwde zelfs als je op bed lag negeren was het domste wat je kon doen want dan kon je later de troep opruimen.

Ik heb ook wat afgekletst tegen Finn en nog steeds tegen de katten trouwens.
Ik had vroeger een hond en hij gaf het ook duidelijk aan.
Deze hond hierboven is ietsje te lief :)
en het baasje ietsje dom )
tegen LadyDi
1
Het is dat je het zelf zegt.:-)