x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Theun heeft een opstandige nacht.

Door Theun50 gepubliceerd op Sunday 28 December 15:00

Of ik heb geslapen? Ja, maar vraag me niet hoe. Veel te vroeg wakker!
De digitale wekker zegt me dat het pas tien voor vijf in de ochtend is.
Mijn hoofd optillend luister ik geconcentreerd naar de nachtelijke geluiden.
Buiten raast de wind, en bij mij giert de spanning door mijn onderbuik.
Ik houd het niet meer en trek het dekbed met een ruk van me af. O jee, een volle blaas en een mijlpaal die het legen van de blaas gaat bemoeilijken.
Tja, het is bijna onmogelijk om het goed te doen. Toon ik interesse en geef ik mijn mijlpaal alle aandacht, ben ik een bemoeizuchtige zeurpiet. Laat ik de mijlpaal met rust en verbied hem zijn eigen ding te doen, ben ik een ontaarde egotripper.

Op mijn tenen loop ik de trap af. Mijn zestigjarige rikketik bonst opstandig.
Nu weet ik ineens wat ze bedoelen met “vol verwachting klopt ons hart”.
De laatste traptree kraakt ondanks mijn vederlichte gewicht van 72 kilo.
Beneden aangekomen blijf ik even stokstijf staan en luister. Niets of niemand roert zich, zelfs de hond niet. Het blijft doodstil in huis en alles blijft donker.
Pffff, de kust is veilig en ik loop voorzichtig de donkere gang in. Ik kan maar niet doorgronden wáárom iemand in zijn onderbroek in de duisternis niet gezien wil worden. In een toonbeeld van keurigheid ga ik normaliter in het donker niet op pad zonder een voor- én achterlicht. Ik wil namelijk wél erg graag heelhuids op het toilet komen! Vanwege de toenemende onderdruk zit mijn hart nu ongeveer in mijn keel of net daarboven.

Maar ik heb het gehaald. Niet in staat om me nog langer in te houden stort ik me op de deur en gooi die open. Daar sta ik dan, moederziel alleen in het kille, pikdonkere toilet. Whaaa, de lamp doet het niet! Mijn ogen gaan als vanzelf naar de donkere wc-pot, daar ergens in het midden. Ik sper mijn ogen wijd open, net als mijn mond en ik voel een vreemde hitte opstijgen naar mijn wangen.
Inmiddels is er een soort van “ontlastende” wapenstilstand tot stand gekomen tussen mij en mijn mijlpaal. De overheersing is voorbij en geef mij blindelings over aan de waterval die in het donker stort. Daarna heerst er in de relatieve duisternis enkel nog stilte en natte voeten. Het was letterlijk dweilen met de kraan open.
Een nieuwe mijlpaal!

Zo zie je maar weer, er bestaan ‘s nacht ook potentiële geluksmomenten.
Voor iedereen. Je moet ze alleen wel weten herkennen en dan kun je de toiletdeur maar beter op voorhand wagenwijd openzetten, voor zoveel gezeik.
O ja, denk aan de lamp!

Theun50.

 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
;-)) erg leuk geschreven en ook nog hele goeie tips erbij
Ga je ook voor- en achterlichtjes kopen, dan?
;-) heb ze al
Ook de plug-inn's?
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
haha ... dat was weer genieten!!
Dat doet me deugd.
;-)
Daarom laat ik het licht in het toilet altijd branden. Mezelf kennende ben ik in staat om er op mijn billetjes naast te vallen i.p.v. erop te gaan zitten. Dat ding is ook al niet wit, maar donkerblauw dus zie hem ook niet goed in het donker.
Ervaringsdeskundig noemen ze dat.
Nu vraag ik me af......wat doe je aan de natte voeten?
Wat dacht je van.....afdrogen?
:)
Hahahahah hij is weer klasse!
Er bestaan ‘s nacht ook potentiële geluksmomenten, maar je moet ze wel zien, hihi.
Ach, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
Zoost mar net. Theun...dank je wel