Lekker stangen, soms nodig?

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 28 December 14:32

Ambacht contra kennis

8b805d0cbd76e6dd46b3bd196ab53e56_medium.

Er zijn mensen die met hun handen werken, daar veel bevrediging in kunnen vinden en anderen halen genot uit wat ze met hun hersens kunnen omarmen.

Tegenwoordig wordt het verstand op een hoog voetstuk gezet. Dat is al jaren gaande en ik herinner me nog hoe vreemd ik het als puber vond dat de mensen met hersens op de vroegere ambachtsschool neerkeken. Ik vond dat niet stroken met het gelijkheidsprincipe en het was mijnsinziens ook nog eens DOM; de ene groep zou immers nooit zonder de andere kunnen. Inmiddels is er een groot te kort aan ambachtslieden en nog denken intellectuelen dat ze de wereld in pacht hebben vanachter hun dikke buro's. Dat is verworden tot een collectieve mening, die ik graag eens onder vuur wil leggen. Puur voor de lol.

Introvert contra extravert.

De twee types hebben evenveel recht op een rustig en tevreden leven, maar toch ontstaat er tussen die twee vaak een haat-liefde verhouding. Het is als Ying en Yang. Het één kan niet zonder het ander en tussen die twee uitersten ligt het voor de hand dat er spanningen zullen optreden. Omdat zij beide vinden dat…. Ja… wat?  Vul maar in… want niemand denkt hetzelfde. Daarover zou ik graag eens een boom opzetten. Puur voor de lol.

Interactie

Dat is wat er gebeurt zodra mensen bij elkaar zijn. Iedereen kent wel de situatie dat er plotsklaps een spanning tussen die mensen hangt zonder dat er feitelijk echt aanwijsbaar iets vreselijks is gebeurd. Plompverloren worden normaliter harmonieuze medemensen elkaars tegenstanders en naderhand, als de rook is opgetrokken, weet niemand meer echt hoe de strijd ontstond.

Ons lichaam als intrument

Nou wil het geval dat wij allemaal onze kwetsbare kantjes hebben, ongeacht of we al dan niet in- of extro zijn en die extra gevoelige plekken zijn meestal in de loop van ons leven ontstaan. Bij sommige al toen we nog kleuter waren, bij anderen doordat de maatschappij zondebokken en zwarte schapen nodig heeft. De goegemeentje kan niet zonder hen omdat zij de rest van de mensheid het gevoel geven dat zij WEL deugen, beter zijn, of iets van die strekking. Dat lijkt me een leuk gegeven om eens een tijdje over na te denken. Puur voor de lol.

Iedereen is in principe gelijk

3355426e7ae186d10df4970bbf66edb7_medium.

Het maakt niet uit, uit welke hoek we komen. Of we van origine zo zijn geboren, of enkel omdat we zo zijn opgevoed. Ambachtelijk, verstandelijk, vrouw, man, er tussenin, rijk of arm, ieders kwetsbare kantjes zitten verborgen. Tot iemand ze wakker schudt onder onzichtbare knopjes in het instrument van ons lichaam, dat in de regel impulsief reageert op liefde, ergernis of gevaar, vanuit de ervaring die we opdeden. Onderbuikgevoel noemt men dat wel. Vaak is het een onwillekeurig  proces, dat zich afspeelt in een heel klein deel van onze hersenen. Daar waar vlucht, vecht en passief gedrag huist. Dat deel van onze hersenen hadden we vroeger nodig, toen we dieren zonder verstand waren. Toen we nog niet samen konden werken of een strategie konden bepalen. Het was de overlevingstechniek totdat we ons verstand gingen gebruiken.

Moet agressie worden verbannen?

Intimiteit is verschrikkelijk privé. Dat delen we meestal met heel weinigen en wordt beschermd alsof we ons unieke wezen met gouden kettingen moeten omhangen. Er is inmiddels een soort politieke correctheid ontstaan waarin het 'not done' is om elkaar te na te treden en zeker niet boos of agressief. Dat is echter wel een vorm van aandacht en intimiteit die naast liefde, begrip en harmonie ook bij ons hele mens-zijn hoort. Liever niet natuurlijk, maar zonder dat deel van ons emotionel leven ervaren we maar half. Het is zaak ook met die kant van onze medemens te leren omgaan. In het beste geval kunnen we er zelfs ook nog iets uithalen waardoor we onszelf beter leren kennen.

Innerlijk en ego 

Kom niet aan je innerlijk want dan hebben we de poppen aan het dansen. Pas als we beseffen, dat sommige reacties natuurlijk zijn, bijna niet te onderdrukken, zal men in staat worden op die momenten te kiezen om de hersens te gebruiken. Opdat we onszelf en anderen vergeven vanwege onze kwetsbaarheden. Oh bah... wat klinkt dat nou weer zalvend, Weltevree. Ik bedoel het eigenlijk niet als zaligmakend, maar we moeten terug naar het besef dat iedereen niet alleen recht heeft op harmonie, maar ook op zijn eigen kwetsbaarheden en de daarbij horende reacties. We reageren allemaal heel uniek. Het zou niet goed zijn als we alles met verstand kunnen weg redeneren of de schuldige altijd buiten onszelf zoeken, want dan leren we ook niet van onze eigen fouten.

Elkaar de huid vol schelden wordt tegenwoordig gezien als een onbeschaafde doodzonde. We moeten ons allemaal collectief beheersen om de spanningen niet uit de hand te laten lopen. Zelfs als we het gevoel hebben dat men ons de poten onder de stoel vandaan zaagt, het bloed onder de nagels vandaan krabt. Dan nog worden we geacht ons zinvol en netjes te gedragen. Dat heeft echter ook een zéér gevaarlijke kant. Wie zich te lang in moet houden kan ontploffen en soms is er dan (ook bij onschuldige omstanders) meer schade aangericht, dan je bij de situatie redelijkerwijs mag verwachten. Bedenk: De kast waar iemand jou op jaagt is de jouwe en veel hoger dan je gevoel van eigenwaarde. Op die kast zit je achteraf wel oog in oog met een gekwetst ego…

Een voorbeeldje?

Mijn moeder was niet zo van emoties en gevoelens. Zij had een heel scala van door haar gemaakte regels waaraan ze zich vast klampte… Toen mijn vader stierf viel er voor haar niet alleen de liefde weg, maar ook de mogelijkheid om zich zo af en toe eens te ontladen, lekker te kunnen stangen en treiteren. Die twee hadden daar kennelijk in de loop van hun huwelijk een bevredigende methode voor gevonden. Zij hielden het met elkaar uit tot het einde, maar ja… toen paps het loodje legde, viel mams dus in dat agressie-gat waarin zij zich altijd zo heerlijk had kunnen ontladen. Ze kreeg eenzame momenten en zocht dan naar iets meer leven in de brouwerij, want het was te rustig, te gelukkig, of zo… Eens in de vier /zes weken was het raak.

Raad eens wie de volgende was waarop zij zich uitleefde als ze eens behoefte had om overal over te mogen zeiken? Inderdaad. Ik, zei de gek en gelukkig doorzag ik dat. Dan ging ik er maar eens goed voor zitten want zij vond altijd wel iets van mij om op te vitten. Dat werd meestal op de man gespeeld en als ik haar de gang liet gaan, kwam er steeds meer bij dat er niets mee te maken had. Meestal sloeg haar ‘kritiek’ nergens op en soms was het ronduit lachwekkend. Ik kon haar bijna gek krijgen als ze de pretlichtjes dan in mijn ogen zag. Misschien dat ik door mijn moeders aanpak geleerd heb om die 'rare' behoefte aan spanning en/of negatieve uitlatingen als een 'vreemd' soort aandacht te zien? 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een sterk artikel
het stemt tot nadenken.
Ja, in de donkere dagen rond Kerst, waarin ik ieder jaar weer merk hoe er pijlen worden afgeschoten en mijn hart zachtjes treurt, worstel ik uiteraard met de realiteit en dan zit ik vaak te mijmeren
Goed artikel. Wij mensen hebben vaak een kromme manier van met elkaar omgaan, zowel met vreemden als met naasten en familie.
Ik denk dat wij op Plazilla soms ook met dit fenomeen worden geconfronteerd. Dat wil de pret nog wel eens drukken, maar als je het je niet persoonlijk aantrekt, de schouders er over ophaalt, kan het weinig kwaad.
Dit dringt -beslist niet puur voor de lol- diep in mij door. Ga straks mijn moeder weer eens bellen en wellicht zelfs eventjes langs. Groet van Gerrit WelteVree!
Fijn, mooie uitkomst van mijn artikel. Doen hoor, Gerrit! Ze zal er blij mee zijn iets van je te horen, moeders blijven toch ook moeders en wij hun kinderen.
Wijsheid!

Heel sterk hoe je dit schrijft, graag gelezen en fijn om dit is diep door te laten dringen tot mij zelf, dank je!
Een artikel om goed na te denken.
Knap om het zo te zien. Herkenbaar artikel.
Och... knap? Ik zie het zo, ben het in de loop van de jaren steeds meer zo gaan zien. Het geeft mij rust en het gevoel dat iedere emotie geoorloofd is zolang we elkaar onze unieke persoonlijkheid kunnen vergeven.
Een goed artikel, en ja tekeer gaan kan soms echt opluchten. Al vind ik niet dat het in reacties op de man gespeeld moet worden. Dat gezegd hebbende heb ik die neiging ook wel eens. Gelukkig heb ik altijd het benul om het hier in huis hardop kenbaar te maken en meteen het advies krijg om mijn mond te houden. Ik heb er achteraf altijd zelf last van en ongedaan kun je het geschreven woord niet meer maken nietwaar?
Klopt als een zwerende vinger, geschreven woorden komen soms veel harder over en kunnen niet worden teruggedraaid anders dan er vergeving om vragen als je er spijt van hebt...
Beter niet meteen uit de slof te schieten, denk ik dan altijd maar...
Dat bedoel ik dus. Ik ben dan ook heel blij met mijn verstandigere zus. Ze heeft me vandaag weer er weer voor behoedt om echt hels te worden om een bepaalde opmerking.