Een smurfig Kerstgevoel

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 25 December 13:59

Datum: 23 december 2014
Tijd: 11.15
Locatie: het grootste pakjescentrum van de wereld, Noordpool

 

Met een hoop geratel en gereutel komt de pakjesmachine tot stilstand.
‘Wat is er nou weer aan de hand?’ brul ik vanuit mijn kantoor.
‘Sorry baas, het lijkt erop dat we met een storing zitten.’ De dwerg kijkt me een beetje beteuterd aan en haalt zijn schouders op. ‘Het is niet mijn schuld.’
‘Wie dan? Is het dommel weer? Die luie dwerg is zeker in slaap gevallen.’
‘Het was geen dwerg baas.’
‘Wie zit er dan aan de hendels te trekken?’
‘Pinokkio.’
Ik storm mijn kantoor uit en loop de hal in. Misschien was het toch geen goed idee om die houten pop in dienst te nemen, maar ik zat met een ziektegeval. Niezel had namelijk een kleine lawine aan diamanten veroorzaakt waardoor die chagrijnige dwerg Grumpie een diamant op zijn tenen had gekregen en dat doet natuurlijk pijn. Het was me vorig jaar goed bevallen met de zeven dwergen als hulpjes van de Kerstsmurf en ik hoopte dit jaar dat goede gevoel door te trekken.
‘Wat is er gebeurd?’ kom ik al smurfend binnenvallen.
Er vindt inmiddels een kleine oproer bij de machine plaats. Ik smurf me naar voren.
‘Jongens, ik kan al dat oponthoud niet gebruiken. We lopen al achter omdat Stoetel zonodig de invoerlade wilde testen door zijn hoofd er in te steken.’
‘Het is niemands schuld,’ hoor ik de hoofdelf ineens zeggen.
‘Frosty, smurfzijdank. Kun jij me vertellen wat er aan de hand is?’
‘De machine is vastgelopen op de wens. Het komt niet zo heel vaak voor, maar af en toe zorgt een onmogelijke wens voor problemen. Ik vis de brief er wel even uit, dan kunnen we lezen waar het om gaat.’
Ik zie de hoofdelf in de machine kruipen en even later hoor ik hem opgelucht zeggen: ‘Hier heb ik hem al.’ Op een holletje komt hij met de brief aanlopen. Ik zet mijn bril op en lees hardop:

 

Beste Kerstsmurf,

Ik wil dit jaar geen cadeau. Ik heb alles al. Mijn hele kamer is één groot speelgoedpaleis. Ik hoef maar iets te wensen en het is er. Vorig jaar vroeg ik voor mijn verjaardag om een kudde paarden, niet omdat ik zo van paarden houd, maar omdat ik wilde testen tot hoe ver ik kon gaan.
Mijn ouders zijn rijk. Ik woon in een vet groot huis en niets is te gek om te vragen. Ik heb geen broertjes of zusjes, niemand om mee te spelen. Ik mag overal komen, maar niet van het landgoed af. Dat is verboden. Ik mag niet naar school. Ik heb een prive leraar. Ik zie nooit andere kinderen. Eigenlijk ben ik diep ongelukkig. Misschien kunt u me maar beter laten verdwijnen. Ik zal toch niet gemist worden…


Sander


Ik kijk op van de brief. Giechel, die normaal gesproken de hele dag met een grote lach rondloopt, staat hartscheurend te huilen en ook de andere dwergen houden het niet droog.
Frosty pakt me bij de schouder. ‘Wat ga je doen?’
‘Goede vraag. Wat kunnen we doen?’
‘Jij bent de Kerstsmurf.’
‘Oké, we zoeken hem op,’ besluit ik tenslotte. ‘Doc, rijd de slee voor alsjeblieft.’

Ik fluister Rudolf het adres in zijn oor en dat we haast hebben en hij schiet uit de startblokken. Dat rendier is een lopende (en vliegende) routeplanner. Hij weet elk huis in elk dorp of stad in elk land zonder omwegen te vinden. Tomtom is er niks bij. Naast mij in de slee zit Pinokkio. Ik heb de dwergen weer aan het werk gezet. Anders komen we nooit voor Kerst klaar.
De altijd nieuwsgierige pop, die mij op mijn tocht vergezelt, heeft mij al eerder een (houten) handje geholpen. Toen was ik nog niet in het bezit van een snelle slee, maar moest ik mij behelpen met een simpele (maar degelijke) blauwe fiets.
Na een niet al te lange vlucht zetten we de daling in. Zodra we onder de wolken doorschieten, vergapen we ons aan een indrukwekkend landgoed. Even later landen we bij een prachtig sprookjesachtig kasteel.

53cd362c9859badd2f56a0eaadaab36c_medium.

‘Dat is zeker een vet groot huis,’ glimlach ik.
We stappen uit en zoeken naar een ingang waar we onopvallend kunnen binnensmurfen.
Pinokkio spot al snel een open raam op de eerste verdieping. We overleggen even en besluiten dezelfde truc toe te passen als vorige keer:
‘Op de Noordpool is het warm!’
‘Ik ben van steen!’
‘Ik ben een hele brave jongen!’
‘Ik ben een smurf!’
‘Goedzo,’ roep ik mijn houten vriend toe. ‘Ik ben al over de helft!’
‘Sneeuwwitje is een lekker ding!’
‘Nee!’ roep ik terug.
‘Oeps. Ik bedoel, Sneeuwwitje kan niet zingen!’
Die leugen brengt mij tot vlak voor het venster. Ik stap van Pinokkio’s neus af en glip over de vensterbank. Ik trek Pinokkio aan zijn lange neus naar binnen, laat hem een aantal waarheden verkondigen waarna we weer op pad gaan.
Een lange gang brengt ons voor een grote houten deur waarachter een heel behoorlijk deuntje muziek klinkt: scheurende gitaren dringen door alle hoeken en kieren. Ik zie Pinokkio vanuit mijn ooghoek headbangen. Het moet niet gekker worden! Zonder dralen duw ik de deur open en smurf met de rockende houten pop naar binnen. Na twee stappen sta ik stil. Ongelovig kijk ik in het rond. Het lijkt wel of er een orkaan heeft plaatsgevonden. De ruime kamer heeft nog het beste weg van een speelgoedwinkel nadat er een tank doorheen is gereden. Voorzichtig smurf ik tussen de ravage door. Een lange speelgoedtrein ligt op zijn kant. De wagons zijn ingedeukt en liggen achteloos op een hoop. Een racebaan met auto’s die door de halve kamer loopt, lijkt een flinke kettingbotsing opgelopen te hebben. Aan de muur hangt een big screen tv op half zeven waar de halve sterrenhemel op lijkt te zijn geprojecteerd.
Achter mij glijd Pinokkio uit over een knikker, valt op een skateboard en sjeest weg voor ik er erg in heb. Ik zie hem verdwijnen in een berg stripboeken. Ik besluit mijn Kerstsmurfstem uit te testen. ‘Hohoho is daar iemand?’ roep ik luid.
Helaas kom ik niet boven de gillende gitaren uit die me onderhand de keel uit beginnen te hangen.
Opeens is het stil en zie ik een berg boeken en cd’s bewegen die als een piramide in de hoek van de kamer staan opgestapeld. En daar verschijnt zowaar het hoofd van een jongen met een warrige bos haar die stiekem om een hoekje gluurt.
‘Is daar iemand?’ hoor ik hem zachtjes zeggen.
Nu is het tijd om in actie te komen. Ik steek mijn hand op. ‘Hier zo jongeman. Ik ben het, de Kerstsmurf!’

98f105c2990ecb84b668ad6d6d16b7de_medium.

‘Kerstsmurf? Wat doet u hier?’ De jongen komt op me toelopen, lijkt even te aarzelen en geeft me dan een dikke knuffel. Zo’n hartelijke knuffel doet iedere smurf goed en Pinokkio maakt er ook nog een groepsknuffel van.
Als de jongen me weer aankijkt, veegt hij snel zijn wangen droog. ‘Heeft u mijn brief ontvangen?’
‘Natuurlijk heb ik jouw brief ontvangen Sander en ik ben er erg van geschrokken. Je wilt toch niet echt verdwijnen?’
Er verschijnt een diepe denkrimpel op zijn voorhoofd.
‘Ik voel me gewoon zó ontzettend alleen. En ik heb niemand om mee te spelen!’
Ik stoot mijn houten vriend aan. ‘Wat zeg je ervan Pinokkio?’
‘Je hebt een prachtig mooie kamer en dan maak je er een zooitje van. Wat zou ik hier graag willen spelen! Dit is een speelparadijs waar ik altijd al van heb gedroomd.’
Ik doe een stapje achteruit en laat de magie werken. Het duurt niet lang voor de twee jongens dikke vrienden zijn.
‘Goed,’ glimlach ik. ‘We stappen zo in de slee en gaan weer aan het werk want ik heb Pinokkio niet voor niks ingehuurd. Maar zodra hij klaar is stuur ik hem per expresse op. Hoe lijkt je dat?’
‘Geweldig! Wat gaaf! Dit wordt mijn beste Kerst ooit. Dank u wel Kerstsmurf.’
We nemen afscheid, vliegen nog een extra rondje om het kasteel en gaan weer op huis aan.

Dit jaar gaat het helemaal goed komen met de Kerst. Ik heb er nu al zin in. We gaan er een feest van maken!

 

 

Zie ook:

Mijn debuut als de Kerstsmurf

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Uiteraard weer een smurfenvariant! Zo helemaal jij!
Ach, zong Elvis jaren geleden niet al over een "Blue Christmas"? :-)
Ik kan me geen Kerst zonder de Kerstsmurf voorstellen :)
Wat een gesmurf altijd weer, zeg... Mag die Kerstsmurf nu echt niet een keer rustig zijn werk doen? Rustig, zonder problemen???

Goed gesmurft!!!
Gelukkig staat Pinokkio mij altijd met raad en daad bij.
heel mooi geschreven
Dankjewel Yneke.
Heel goed smurfig verhaal.
Bedankt Elly.
Heerlijk gesmurft!
Van genoten.
Dat doet me smurf!
Helemaal te smurf dit verhaal.
Dank je.