Hoeveel kerstbomen nog?

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 24 December 13:23

"Hoeveel kerstbomen nog?"

Gevangenen, die dit aan elkaar vragen bedoelen: Hoelang moet jij nog? Kerstmis in de petoet lijkt me zeker geen pretje. Het schijnt dat het daar dan in die tijd nog veel stiller en ongezelliger is omdat er juist met Kerst veel personeel vrij is. Ik moet er dan ook niet aan denken die dagen daar door te moeten brengen, maar gekscherend vraag ik het mezelf toch ook af.

Hoeveel kerstbomen nog?

Toen ze geboren werd was ik meteen verkocht. Tot over mijn oren verliefd. Wat een wereldwonder, mijn hart liep over van idealen: ik zou haar alles geven wat nodig was. Aandacht, warmte en begrip, duidelijke grenzen waarbinnen ze de eerste levenslessen leren kon, in betrouwbare veiligheid en met geduld. Ik zou zeker haar karakter geen geweld aandoen en mezelf droeg ik op om niet al te veeleisend te zijn; ieder kind heeft een eigen tempo waarin het zichzelf, talenten en gaven ontdekt. Ik zou ook zeer spaarzaam zijn met kritiek, want mijn waarden hoefden niet de hare te worden. Normen leef je voor, geef je spelenderwijs door in de hoop dat je kinderen daar later gewetensvol iets mee kunnen.

f3914df4428ba1abc52c2d9b79d25475_medium.Nadien geurde er vier jaar op rij een echte kerstboom in mijn huis, al kon het er financieel maar net vanaf (omdat ons gezin na haar geboorte meteen al gebroken was). Ons kind zou daar niet onder mogen lijden, vond ik en die eerste drie en een half jaar was ze ook levenslustig gelukkig, in ontwikkeling razendsnel en ze bleek een zeer origineel en sterk karakter te hebben. Het was onduidelijk of ze op mij of haar vader leek. Puur zichzelf, met een sterk willetje, vrolijk en adrem, drukte ze al snel een gezond zelfverzekerd stempeltje op haar eigen leuke wereld. Niets wees er op dat ze beschadigd was en de bezoekregeling die we getroffen hadden verliep netjes, zonder noemenswaardige ruzie of stress.

Tot alles veranderde. Niet langzaamaan, zodat ze er aan wennen kon, maar van de één op de andere dag want pa trok de handen van zijn kind af. Dat is voor een kleuter niet te snappen en het maakt voor zo’n wurm geen enkel verschil welke redenen daarvoor worden opgegeven. Niet alléén de deskundigen hadden het nakijken. Kinderbescherming plus kinderrechter delfden net als ik het onderspit. Hier waren drie slachtoffers te betreuren, maar mijn dochter en ik verloren het meest; in één klap was er niets meer over van de veiligheid die we zo integer en zorgvuldig hadden opgebouwd. Ze sloot zich af en haar emotionele ontwikkeling stokte. 

81d7a24b3a43ea548952f956dd8b1e45_medium.

Tradities en speciale dagen

Ieder jaar prijkte er een geurige kerstboom in onze woonkamer. Met vrolijke lichtjes, ballen en strikjes, snoepjes en koekjes erin en eraan. Speciale, door haar uitgezochte  versieringen, maakten het optuigen nog meer gedenkwaardig. Al die jaren hebben we het gezellig gemaakt met wat er aan familie over was. Oma plus EmjE. Natuurlijk beseften we dan wat er óók miste, maar er over praten mocht beslist niet. Haar veelbelovende leeftalent, plus de gaven die al duidelijk zichtbaar waren geweest voordat paps vertrok, bleven smeulend begraven en volgens haar was ik een onbetrouwbare gek. Hulp was niet te vinden. Kerst, Pasen, verjaardagen, feesten en begrafenissen maakten we samen mee en vijftien keer had mijn nazaat het alleenrecht om met Kerst de piek op het levende groen te zetten. Even zoveel jaren bakten we met Oud en Nieuw 236 oliebollen, 36 appelbeignets en 25 partjes banaan en om twaalf uur deed ik altijd stiekem de enige wens die er te bedenken was. 

Ze groeide op tot een slanke, ranke, mooie intelligente meid, maar het open, lieve sociale, vrolijke en warme intelligente meisje van vóór pa 's traumatische vertrek, heb ik nooit meer terug gezien. Ze stak het ook niet onder stoelen of banken dat ik, een gestoorde vrouw, de eretitel 'moeder' niet verdiende of mocht dragen. Op haar achttiende keerde ze zelfverzekerd en gevoelloos met haar vriend het ouderlijk huis de rug toe. De hoop dat we elkaar in de volgende fase vanuit haar zelfstandige leven wellicht 'terug konden vinden' hield me nog lang gaande. Tot die illusie ook afbrandde en ze op mijn vraag of we samen iets leuks zouden gaan doen antwoordde: 

"Ik ben bij je weg!!! Wanneer begrijp je dat nou eens."

59826a29e5128d797b5a269b76ca2fdb_medium.Vijftien jaar stond er een nepboompje in mijn huis dat mijn kind de laatste tien jaar niet kwam bekijken. Ze had me verbannen.

Dit jaar heb ik na de borstamputatie de oude nepperd vervangen. Hij huilde, na zoveel jaar trouwe dienst, spontaan plastic tranen en viel uit alsof ie echt was.

In de nieuwe kunstboom heb ik enkel lichtjes gehangen. De rest doet er geen bal toe. Ik ben het onverteerbare negatieve en te ingewikkeld geworden familiegedoe méér dan moe, zeker na die operatie en de nare nasleep ervan. Met één borst minder kneuteren Missy en ik door de Kerst bij EmjE, met zijn twee. Stiekem denk ik dan toch wel hoevaak mijn kind me met de jaarwisseling nog moet negeren...

Hoeveel kersbomen nog?

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hard, zo'n kind. Jammer als het leven je zo'n poets bakt. Wie weet wat er nog op je pad komt; misschien komt er een dag dat ze het anders gaat zien. Toch goede dagen gewenst.
Ja, er is mij
een poets gebakken
Zo voelt het af en toe
echt...
En die Kerst? Ik ga me gewoon vermaken
Als ik jou een beetje ken, ben je er niet vies van een boompje op te zetten en niet alleen met kerst. Wel zal het gemis vooral in deze periode het grootst zijn. Dat blijft knagen natuurlijk.

Ik wens je nog vele bomen toe, maar vooral die ene met die venijnige stekels, waar je desondanks zo naar verlangt.
Dikke knuffel,
Nonnie
Ik zet graag een boompje op, inderdaad, maar sommige prikjoekels zijn toch wel verdomd hardnekkig irrie... dat heb je goed begrepen.
Ik ga voor jou een bal in mijn boom hangen, ik heb al een plakker met jouw naam erop. Als mijn dochter tijd heeft, maakt ze er een foto van.
Wie is Weltevree? Vroeg mijn jongste? ´Weltevree is een hele lieve mama, alleen haar dochter is dat vergeten´ zei ik tegen hem. xxxx
Sniffer de snift Weltevree en denkt. die foto hang ik er volgend jaar in...
een arm om je schouder..
Dat voelt heerlijk, dank je wel
Ik wens je een heel bos toe! Voor de rest zegt Karazmin wat ik ook wilde zeggen. :-)
Dank je wel en ik zal jouw muziek gewoon draaien, lekker cultureel doen is ook wel lekker, toch?
Ik hoop dat jij nog heel veel kerstbomen in je leven zult zien, maar dat zij inziet dat jij geen fouten hebt gemaakt naar haar toe.
Natuurlijk heb ik, zoals iedere moeder, ook fouten gemaakt, want ik ben maar een mens en zeker niet perfect.
Het wordt echter zo moeilijk als je liefde wordt gewantrouwd, belachelijk gemaakt of zelfs bespot, zodat je eenvoudigweg niet meer mag moederen over een kind van zes, acht of tien. Dan heb je niets aan de prachtigste idealen, alle partijen zijn puur eenzaam en op zichzelf aangewezen.
Niemand is perfect, maar als ik lees wat jij hebt gedaan om haar een fijne jeugd te geven en wat haar vader gedaan heeft, door te vertrekken en haar geen aandacht meer te schenken, dan geloof ik dat jij het beter hebt gedaan dan hij en dat jouw dochter daar het slachtoffer van is geworden. Het is triest dat ze op zulke jonge leeftijd al op deze voor jou pijnlijke manier reageerde. Ik hoop dat de relatie weer hersteld zal worden.

Ondanks dat toch hele fijne feestdagen,
Zit nu al n kwartier te bedenken wat te schrijven..... Maar als zo`n intelligente vrouw als jij aan deze situatie al niet meer weet hoe of wat, wie ben ik dan om wat te zeggen. Het enige wat ik voor jou wens is, heel veel echte bomen, met EmjE, met Missy, met ballen en met je eigen vlees en bloed. Heel veel liefs van mij. XX
Dank je wel meis. Zoals altijd een fijn besnaarde reactie. Na Oud en Nieuw bel ik je om iets af te spreken (over de gitaar en weer eens lekker brunchen) goed?
Altijd goed. Tot snel.