Kerstman, neem mijn zusjes maar mee.

Door LadyDi gepubliceerd op Monday 22 December 13:20

“Mama, wat een mooie ketting is dat!.”
De nog kleine kindervingertjes glijden over de schitterende steentjes van het sieraad, dat prijkt om zijn moeders hals.
“Ja Sander, dat is de mooiste ketting die ik heb. Ik heb hem van mijn moeder gekregen, vlak voor ze naar de hemel ging. Je weet wel: van oma van Buren.”
“Oh ja, van die lieve oma! Maar dan is die ketting zeker wel heel erg duur?”
“Sander, voor mij is die ketting wel een miljoen waard.”
“Jeetje, dat is wel meer dan duizend!”

Ze strijkt liefdevol over de donkere krullen van Sander. Hij lijkt het meest op zijn opa. Verpletterend zijn de vergelijkingen als ze een jongensfoto van haar vader naast de laatste schoolfoto van Sander legt. Hij wordt al groot, denkt ze, als ze haar gedachten laat teruggaan naar zijn geboorte. De tijd gaat zo snel. Elke keer weer verbaast hij haar met zijn pienterheid. Het is vaak zo dat moeders haar eigen kind bijdehanter vinden dan andere kinderen, maar op school hoort ze ook elke keer dat Sander zijn leeftijd ver vooruit is. Tja, hij is de oudste, en dat schijnt vaak het verschil te maken in de ontwikkeling. De tweeling werd geboren toen hij slechts drie jaar was dus toen werd er van hem al zelfstandigheid verwacht. Niet veel hoor, maar ja, hij moest wel vaak wachten tot hij aan de beurt was, omdat de baby’s eerst in badje moesten. Frappant hoe snel hij heeft geleerd om zichzelf aan te kleden en zijn schoenveters te strikken. Daarna heeft hij zich altijd de ‘grote broer’ gevoeld, waardoor hij alles snel wilde weten om het hen voor te kunnen doen, voor als ze iets groter werden.

Sander, die geniet van de qualitytime die hij nu even heeft, maakt meteen gebruik van het moment.
“Mama, ik wil een playstation vragen aan de Kerstman.”
Linda kijkt hem doordringend aan en laat haar handen op zijn schouders rusten.
“Luister Sander, ook de Kerstman moet op de centjes letten. Er zijn zoveel kindertjes die hij niet wil teleurstellen, en als ze allemaal zo’n duur cadeau willen dan gaat dat niet lukken.”
Boos slaat hij haar handen van zijn schouders af.
“Maar Bart, die hier tegenover woont, en de andere jongens uit mijn klas, krijgen wel een playstation. Ik vind het niet eerlijk!”
“Kom op Sander! Je moet niet vergeten dat je ook nog twee zusjes hebt en Bart is het enige kind. Soms moet de Kerstman het een beetje verdelen. Je zusjes willen toch ook cadeautjes krijgen?”
“Je bent stom!”
Kwaad stormt Sander de trap op en een harde knal van het dichtslaan van zijn kamerdeur is hoorbaar in het hele huis.

“Zo, heeft Sander weer een bokkenpruik op?”
“Jeetje, ik schrik ervan! Ik had je niet binnen horen komen.” Een snelle kus op de mond volgt.
“Ja, hij wil een spelcomputer, maar die dingen zijn niet te betalen. Ik heb hem uitgelegd dat Roos en Viola ook cadeautjes willen en dat het dan allemaal niet lukt. Maar schat, hoe ging je sollicitatie?”
“Ach, ze vroegen me het hemd van mijn lijf. Veel vragen begreep ik niet eens, dus mijn antwoorden zullen ook wel niet goed zijn geweest. Tot overmaat van ramp begon het ook nog eens achterlijk hard te waaien en regenen, waardoor ik zeiknat ben. Die fiets deugt ook van geen kanten! Weet je dat het voorlicht het maar af en toe doet? Ik ga me warm douchen, misschien dat ik dan ontdooi.”

Met een lang gezicht verlaat hij de kamer.
Hadden we dat huis maar niet gekocht, denkt hij. Ja, toen alles nog goed was, was het allemaal geen punt, maar toen ging het slechter op de zaak en een jaar later volgde het ontslag… Shitzooi! Hoe kan ik mijn vrouw en kinderen nou het leven geven dat zij verdienen?

De regen slaat hard tegen de ramen. De gordijnen wapperen de kamer in, maar Sander heeft geen zin om het raam te sluiten. Niets interesseert hem meer. Zijn vader en moeder hebben toch niet eens door dat hij er is. Alleen zijn zusjes tellen nog maar mee voor hen. Waarom moesten zij er nou bijkomen?! Zij hebben alles verpest voor hem. Nou moet hij straks op school gaan zeggen dat hij een voetbal heeft gekregen, terwijl al die andere jongens wel die playstation krijgen. Dan hoor je er toch niet meer bij? En als je een poos niet op een spelcomputer speelt dan zijn zij al die levels al door! Een stomme voetbal, wat moet hij daar nou mee? Het regent toch altijd!
Hij pakt een vel papier uit zijn tekenblok en een pen.

Beste Kerstman,

Ik wil een Playstation 4

En ik wil ook dat u mijn zusjes meeneemt naar ver weg.
En dan mag u de ketting van mijn moeder hebben.
Die kost wel een miljoen euro.
Ik leg hem in het kastje onder de jassen, bij de deur.

Sander
Potjesstraat 3
Rotterdam

 

Dat zal ze leren!
Met een voldane glimlach kruipt Sander zijn bed in.

De volgende ochtend zitten ze stilzwijgend aan het ontbijt.
Roos en Viola zijn hagelslagjes in een lange sliert aan het leggen op de tafel. Iedereen kijkt ernaar, zonder het echt te zien. “Wacht’, zegt Roos, “hier leggen we gekleurde hagelslag tussen, dat is leuk!” Viola giechelt, en pakt pardoes de chocoladevlokken. “Nee jò, dit is veel leuker!” Een vol handje vlokken wordt over de tafel gestrooid.
“Nu is het klaar!” zegt vader, en meteen pruilen de lippen van de meisjes.
“Het eten is geen speelgoed hè?”
Bij het zien van de geschrokken snuitjes krijgt hij spijt. Linda kijkt hem aan, maar zegt niets.
“Kom, dan ruimen we het op. Het is tijd om jullie naar school te brengen”, zegt hij, met een rustiger stem.

Pieter brengt de tweeling altijd naar school. Sander zit op een andere school en is gewend dat stukje in zijn eentje te lopen.

Sander heeft zijn plannetje klaar.
Toen iedereen al aan het ontbijt zat, kreeg hij de kans om de ketting in het kastje te leggen. Hij glimlacht om zijn eigen slimmigheid, immers, op weg naar school, zal hij langs de supermarkt lopen. Hij weet dat daar een grote bus staat, waar wensbriefjes ingegooid mogen worden. De Kerstman zal het dan zeker lezen. Op de bus staat dat de Kerstman tien wensen zal vervullen. Nou, van die ketting van zijn moeder, kan de Kerstman een heleboel cadeautjes kopen! Die playstation zal hij dan op zeker krijgen. Hij kijkt om zich heen of niemand het ziet, en laat dan het briefje in de gleuf zakken.

Sander weet niet wat hem overkomt, als hij later het klaslokaal binnengaat.

fb670922b9f334a3b9b742f4207fb000_medium.

Eerst loopt hij door een boog van lichtjes, en dan ziet hij een hele grote kerstboom staan. De kerstboom is versierd met allerlei mooi gekleurde ballen en er hangen slingers in. Maar wat hij het mooiste vindt, zijn de engeltjes, die hem allemaal aan lijken te kijken.

Onder de kerstboom staat een groepje beelden. Het zijn mannen met baarden en ze dragen lange, vreemde, donkergekleurde jurken. Twee beelden zijn een knielende man en een vrouw; ook in jurken, maar dan van wit. En daartussen, onder een verlichte ster, ligt een baby, die alleen een wit doekje om zich heen heeft. De baby kijkt hem aan en lacht heel lief naar hem, terwijl het de armpjes open heeft naar hem. Het lijkt net alsof hij vraagt om bij hem te komen om getroost te worden.49726fffd447f55a2e163362ab748acd_medium.
Sander staat vastgenageld aan de vloer. Het kindje lacht nog steeds naar hem, en Sander lacht terug. Ondanks, dat hij het koud had van het gure weer, voelt hij nu een warme gloed door zijn lichaam stromen. Het lijkt wel alsof het kindje zelf licht geeft, in plaats dat de ster erboven dat doet.

1904b3554f90cd198b4e160ceaab27f7_medium.Op de achtergrond hoort hij prachtige muziek, en het lijkt erop alsof de engeltjes in de boom meezingen.

 

Een plotselinge hand op zijn schouder haalt hem uit de extase.
“Wat?” zegt hij het schorre stem.
“Mooi hè Sander. Dat is het kindje Jezus. Ken jij Hem?”
De juffrouw kijkt hem diep in zijn betraande ogen.
“Nee hè? Zal ik je erover vertellen?” Sander knikt alleen maar, en gaat zitten aan zijn tafel. Alle andere kinderen gaan ook zitten, terwijl de juffrouw het niet eens vraagt.

“Met Kerstmis is Jezus geboren. Wisten jullie dat?”
Slechts één vinger wordt opgestoken. Het is Lisette, die anders nooit iets zegt.
“Ja, juf, en hij heeft de liefde gebracht voor de mensen, en Hij heeft de hemel voor ons opengemaakt.”
“Heel goed Lisette!”

Boekjes worden uitgedeeld.
Boekjes met heel mooie plaatjes. Sander bladert meteen het boekje door en ziet alsmaar mooiere dingen. ‘Jezus heeft altijd alleen maar gegeven; hij heeft nooit iets genomen. Hij heeft de fouten van alle mensen op zich genomen en is toen met heel veel pijn gestorven, zodat hij de hemel kon openen voor alle mensen. Daarom vieren wij Kerstmis; toen is Hij geboren’, leest hij op de laatste pagina.

Sander slikt.7bd01ff2530392bc3942a51a0d11d4d0_medium.

De hele dag praat de juffrouw over Jezus, en wat hij allemaal gedaan heeft voor andere mensen. Terwijl de juffrouw vertelt, hoort Sander de mooie muziek, die de engeltjes in de boom maken. En het kindje Jezus lijkt steeds meer te gaan lachen.

 

Helemaal warm van binnen doet Sander op het eind van de dag zijn jas aan, en loopt naar huis.

Het regent nog steeds en het waait weer hard.
Hij loopt langs de supermarkt en ziet daar de Kerstman staan, met heel veel kinderen om hem heen. Keek de Kerstman nu naar hém? Geschrokken trekt Sander zijn capuchon over zijn hoofd en beschamend slaat hij zijn ogen neer, terwijl hij snel door loopt.

Thuis gekomen, ziet hij een grote auto voor de deur staan. Zou er visite zijn?
Hij gaat naar binnen.
“Hey Sander”, hoort hij zijn moeder vrolijk zeggen. “Kom erbij, dan krijg je limonade en een lekker gebakje.”
“Hoezo? Is er een feestje?”
“Liefje, je vader is aangenomen bij een heel groot bedrijf en hij krijgt een hele mooie functie! Heb je die auto gezien? Dat is een auto van de zaak. We kunnen dus dit jaar zelfs een keer op vakantie, en-”

“Ik kan niet naar de hemel! Ik zal lieve oma dan ook nooit meer zien en ik heb mijn zusjes weggegeven naar heel ver weg en uw ketting van een miljoen gaat de Kerstman halen en ik wil die hele playstation niet meer hebben!”

“Wat?”
En daar staat Sander… hevig schokkend te huilen.

Linda en Pieter kijken elkaar geschokt aan. De tweeling is gestopt met blokken opstapelen, die ze vervolgens altijd kirrend omgooien, en kijken met grote ogen richting Sander.

“Moeten wij weg?” vraagt Violet met een trillend stemmetje.
“Nee meisje, natuurlijk niet”, snelt moeder te hulp. Ze geeft de kleintjes een vlugge kus en loopt naar Sander. Met twee armen om Sander heen probeert ze hem tot bedaren te brengen. Ze zegt niets, ze houdt hem alleen maar vast.
Pas als Sander een beetje bedaard is, gaat ze voor hem zitten.

“Nou jongen, dat is nogal wat.”
Ook Pieter is bij zijn zoon gaan zitten.
“Vertel nu eerst maar eens rustig wat er gebeurd is, jongen”, zegt hij op warme toon.
“Ik ben echt zó slecht geweest”, snikt hij nog na.
“Ik lijk helemaal niet op Jezus!”

Hortend en stotend, vertelt hij het hele verhaal, zonder dat zijn ouders hem onderbreken.

“Tja, zegt vader. Dan zit er maar één ding op! Nou ja, twee dingen eigenlijk.”
Gespannen kijkt hij zijn vader aan, wetend dat er de straf zal volgen, die hij verdient.
“Morgen is het zaterdag en dan gaan jij en ik een extra slot kopen voor de voordeur”, hoort hij zijn vader streng zeggen. “Want weet je Sander, de Kerstman wordt vaak geholpen door andere mannen en niet iedereen is eerlijk, zoals je weet. Wij willen niet dat er een vreemde man hier binnenkomt, om dingen mee te nemen toch? En Sander, omdat jij die man hebt uitgenodigd, mag jij dat slot uit je eigen spaarpot betalen. Goed?” Sander weet dat hij geen kant opkan en dat vader gelijk heeft.
“Ja papa”, is het enige dat hij uit kan brengen, wetende dat er nog meer komt.
“En het tweede is dat jij die Kerstman nog een briefje gaat schrijven. Begrijp je dat?”
Ja, dat begrijpt Sander, en hij kijkt met een rood hoofd, richting vloer.

Moeder, die de rode wangen van Sander ziet, mengt zich erbij.
“Lieverd, je weet toch hoeveel ik van oma hield?”
“Ja mama.”
“Als ik die ketting omdoe, die ik van oma heb gehad, dan voel ik dat ze bij mij is en dan word ik blij van binnen. Snap je dat?” Sander knikt en denkt aan het kindje Jezus die hem zo blij maakte.
“Stel nou dat die ketting weg zou raken, zou ik er dan niet alle geld in de wereld voor over hebben om die ketting terug te kunnen kopen?” Sander kijkt zijn moeder in haar ogen aan.
“Lieverd, die ketting kost misschien maar dertig euro, want hij is niet eens van goud, maar voor mij is hij onbetaalbaar. Snap je?”
“Dat is nog minder dan honderd!”
“Ja Sander, dat is nog minder dan honderd, en toch is hij voor mij een miljoen waard.”

Sander staat op en wil naar boven lopen.
“Wat ga je doen?” vraagt zijn verbaasde vader.
“Ik ga de Kerstman een tweede brief schrijven.”

Beste Kerstman,

Het spijt me dat ik alleen aan mijzelf dacht.
Niemand heeft zulke lieve zusjes als ik.
Die ketting is van mama en daar mag niemand aankomen.  
Oma woont erin.
En als u toch naar ons huis komt, dan wens ik voor mijn zusjes de mooiste pop die er is.

Ik hoef niets.

Sander
Van de Potjesstraat.

 

Die kerst, kwamen er mooie pakjes onder de kerstboom te liggen.
Eén voor Violet; één voor Roos; één voor mama; één voor papa…

en schuin achter de boom, ligt een vierkant cadeau,
waar de naam ‘Sander’ op staat.

f8a39e4354c728293c644b50be4d37f7_medium.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!

Wat een heerlijk verhaal heb je geschreven en de echte boodschap van kerstmis heb je er schitterend in verwerkt. Diep ontroerend.
:)
Dank je wel Bokita! :)
tegen Bokita
1
hoezo beoordeeld? Jij bent toch niet de mysteriejury? Of wel? :)
Ik kan goed zwijgen en ik beslis of ik zaterdag op mijn verjaardag tijd vrij kan maken, om jullie spanning te doorbreken, of dat ik dat pas zondag na de kerkdienst ga doen. Ik heb namelijk een nieuwe baan; mysteryjury bekendmaking. Betekend natuurlijk niet dat ik geen jurylid kan zijn:)
tegen Bokita
1
moet het betreffende jurylid natuurlijk wel ontmaskerd willen worden.
Meis, dat heb je weer mooi gedaan! Echt een heel mooi kerstverhaal x
Dank je wel Elly!
Leuk verhaal!
Dank je wel INfiction
Gelezen en beoordeeld.
Wat een heerlijk ontroerend eerlijk verhaal, super!
Dank je wel meis! :)