Een jaar na de Brand... Het verhaal van onze Woningbrand. Deel 2.

Door Arinka gepubliceerd op Saturday 20 December 10:58

Het is inmiddels al weer bijna een jaar geleden dat wij hier een woningbrand hadden. Al lijkt het al veel langer geleden, omdat het zo'n enorme impact op ons leven heeft gehad. Toch kan ik wel stellen dat 30 December 2013 een ommekeer is geweest in ons bestaan.

Lees hier hoe het begon...

47783ddb7479dc6acf9d0408046795da_medium.

Onze oudste dochter hangt dus aan de lijn met 112, inmiddels behoorlijk paniekerig, maar ze houdt stug vol. Ja, er is echt brand, nee, papa en mama kunnen echt niet aan de telefoon komen, want die zijn aan het blussen!!! Ondertussen houdt ze haar zusje in de gaten en kijken ze op straat of er iemand voorbij komt die ze hulp kan bieden.

Er zijn wel buren die toekijken, zoals onze directe buurman die met de armen over elkaar en een glimlach op zijn gezicht alles eens goed bekijkt, maar pas als Frederieke en Peter, onze buren van 2 huizen verder, lucht krijgen van de brand, wordt er voor onze kinderen gezorgd. De oudste heeft het inmiddels voor elkaar dat de brandweer komt en de meiden worden afgevoerd naar een paar huizen verder.

Niet dat wij dit allemaal meekrijgen. Ik weet alleen dat de meiden buiten zijn en dus veilig (nou ja, veiliger dan binnen) en ben samen met mijn man in de weer om mijn werkkamer van de ondergang te redden. Mijn werkkamer is de kamer waar alle waardevolle spullen liggen.

Dan heb ik het niet alleen over mijn levenswerk, manuscripten, tekeningen, stofjes en dat soort spul, maar ook onze trouwfoto's, het trouwboekje, de babyfoto's, de echo's van de meisjes, de eerste spulletjes, schoentjes, dekentje, de schoolfoto's en allemaal van dit soort persoonlijke spullen die je veilig opbergt op een plek waar er niets mee kan gebeuren...

Tot je dus brand krijgt. Mensen zeggen: "Ik zou dit meenemen en dat en zus en zo." Nou, je neemt niks mee, want daar denk je op dat moment dus helemaal niet aan!

We blijven blussen, maar we krijgen het vuur niet uit. De hele bovenverdieping staat inmiddels blauw van de rook. Of zeg maar gerust zwart, want het roet stuift in het rond. Mijn man ziet helemaal zwart, dus ik ga ervan uit dat ik er net zo uit zie. Een soort omgekeerde schedel, zwart met witte ringen om ogen en mond.

Er staat ineens iemand op de overloop in de weg terwijl ik met natte handdoeken heen en weer loop en mijn man nog steeds water via de kranen overal vandaan probeert te halen. Deze man is ons onbekend en die komt alleen even kijken of er iets te halen valt ofzo. Hij verdwijnt weer net zoals hij gekomen is, maar wij weten nu nog niet wie dat was.

Elke keer als het vuur een beetje uit is en we weer water moeten halen laait het weer net zo hoog, of zelfs hoger, op. Dit is zinloos en ik voel de paniek door mijn lijf gaan. Ondertussen hebben we allebei bijna geen lucht meer, de lucht lijkt wel stroop. Overal is het zwart. Mijn ogen prikken, mijn keel doet zeer, Jezus, we gaan dit niet winnen.

Dan ineens bedenk ik me dat ik in mijn pas nieuw aangeschafte auto een brandblusser onder de passagiersstoel heb zitten. Ik schreeuw naar mijn man dat ik naar de auto ga. Dat hij naar buiten moet als het niet gaat. Ik race de trap af, pak de autosleutels, en ren naar buiten. Ik zuig de lucht in en al kokhalzend kom ik bij mijn auto.

Ik gooi de deur open en grijp naar de brandblusser, maar dat *&^$%#$@^^*ding zit muurvast. In paniek en zo woest als een beer ruk ik de halve stoel uit de auto waar de blusser aan vast zit. Mijn man is alleen in huis, straks stikt hij, ik moet terug! Ik ben veel kalmer dan ik nu beschrijf. Op de een of andere manier weet ik wat ik doe, al voel ik de adrenaline door mijn aderen gieren.

Met de halve autostoel in mijn armen ren ik terug naar ons huis waar ik de vlammen uit zie slaan. Ik roep naar de buren HELP HELP BRAND BRAND!!! Niemand hoort ons en degene die iets hoort trekt zich er niets van aan (en vertelt me later dat ze iets anders te doen had...). Gelukkig hoort de vrouw van mijn vriend me wel en die roept dat ze eraan komen.

Binnen ren ik de trap op en zie mijn man, Godzijdank, nog staan, blussend en hoestend. Ik geef hem de blusser met de halve stoel er aan. Ik krijgt dat kutding niet open schreeuw ik, weet jij hoe dat werkt? Gelukkig weet hij dat wel. Hij begint te blussen en er daalt een poeder neer over al de brandende en smeulende spullen. In nog geen 10 seconden is het vuur overal volledig uit.

Dan horen we de Brandweer komen met loeiende sirenes...

Lees hier het slot van dit verhaal.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb het meegemaakt met de kids, vijf jaren later nog steeds paniekerig als ik een bbq ruik. Je neemt idd niks mee, je denkt alleen aan de veiligheid. Heftig.
Wat een aangrijpend verslag. Brand is verschrikkelijk en hoop je nooit mee te maken. Ik heb een jaar brand/roet reiniging gedaan en in vele huizen gezien wat brand aan kan richten. Mensen houden er altijd een trauma van over. De ravage als je na het blussen voor het eerst je huis weer ingaat om nog wat spullen te redden. Beelden die je nooit vergeten zal. Gelukkig hebben jullie het er heelhuids vanaf gebracht.

Ramptoerisme heb ik nooit gesnapt. Mensen die maar staan te kijken en geen hand uitsteken om te helpen, om vervolgens straks thuis een of ander sensatie verhaal te kunnen vertellen over wat zij gezien hebben. Écht geen woorden voor!
zo heftig!!

Die persoonlijk spullen.. herinneringen .. ik denk ook dat je zoiets als eerste zou redden. Maar ik kan begrijpen dat je op zo'n momenten niet kan denken!!
Wauw heel heftig dit! Gelukkig zijn jullie allemaal er heelhuids vanaf gekomen.
hoop zoiets echt nooit mee te maken.. verschrikkelijk .. en dan al die mensen die wel horen maar niks doen.. onbegrijpelijk!
Tjee wat heftig zeg!! Niet te geloven zulke mensen, wel kijken en niets doen. Te bizar voor woorden.
Gos Meis, ik heb even geen woorden. Niet te snappen; ... had ff wat anders te doen?! En die kerel waar je nog steeds niet van weet wie of wat. Op zulke momenten denk ik; ... benne wij niet op de wereld om elkaar te helpen?

Wat spijtig van jullie verlies, wat ontzettend erg vind ik het dat jullie gezin dit heeft moeten meemaken.
Ik wens jullie vanuit mijn hartje, heel veel sterkte! Aan moed ontbreekt het jullie niet en dat vind ik heel knap! Dikke knuffel voor jou en je gezin! X