Een jaar na de Brand... Het verhaal van onze Woningbrand. Deel 1.

Door Arinka gepubliceerd op Friday 19 December 14:16

Het is inmiddels al weer bijna een jaar geleden dat wij hier een woningbrand hadden. Al lijkt het al veel langer geleden, omdat het zo'n enorme impact op ons leven heeft gehad. Toch kan ik wel stellen dat 30 December 2013 een ommekeer is geweest in ons bestaan.

ddf02071d31fa7ab885e612d85fb319d_medium.

Het is 30 December 2013, een uur of 7, en we zitten met zijn viertjes na het eten naar Masterchef te kijken. De afwas staat net in de vaatwasser en de kinderen hebben een ijsje. Vader en dochters hebben net het vuurwerk uitgezocht dat ze morgen gaan kopen en we hebben allemaal zin in Oud & Nieuw.

Plotseling horen we een raar geluid boven, alsof er een knikker over de vloer rolt of iemand ergens iets vanaf gooit. Mijn man en ik kijken elkaar aan. Da's raar, wat is dat? We blijven even stil om te luisteren, maar beslissen dan dat het niks was. En net op het moment dat we weer rustig gaan zitten begint het brandalarm boven ons hoofd te loeien.

Ik ren gehaast de trap op, eigenlijk in de veronderstelling dat dat ding op hol geslagen is en dat het loos alarm is, maar tot mijn schrik zie ik rook onder de deur van de werkkamer (MIJN werkkamer uitkomen). Compleet onnozel en tegen alle waarschuwingen in films en documentaires in gooi ik de deur open en zie één grote muur van vuur. 

Overal, maar dan ook overal waar ik kijk zie ik vlammen, van het plafond tot aan de vloer, langs alle muren en dat komt in één grote beweging over het plafond van de gang geraast, waar ik nog net voor kan wegduiken. Ik begin te gillen naar beneden "Het is echt, het is echt, bel de Brandweer, bel nu!!!!"

Mijn man gooit de kinderen naar buiten, die nog net in het naar buiten rennen een paar schoenen mee kunnen grissen en duwt ze de telefoon in handen. "BEL!", zegt hij en hij rent vervolgens de trap op, waar ik in de badkamer al alle kranen heb opengedraaid om te kunnen blussen. Ja, natuurlijk weten we dat je dat niet moet doen, maar we doen het toch.

Jezus Christus nog aan toe, wat komt er een pisstraaltje uit die kranen als je echt water nodig hebt!!!! Terwijl ik met de douchekop van een afstand probeer de boel voor de kamer nat te houden en alle handdoeken in de badkamer nat begin te maken, glibbert mijn man als een net geboren Bambi over de natte vloer heen en weer met halve emmertjes water.

Ondertussen sta ik hem blijkbaar levend te verbranden, omdat ik alleen de hete douche heb aangezet, maar dat voelt hij op dat moment allemaal niet. Beneden probeert mijn dochter 112 te overtuigen dat het echt serieus is en dat wij ècht niet aan de lijn kunnen komen, omdat we aan het blussen zijn...

 

Lees hier hoe het verder ging.

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Is dat al een jaar geleden
Zoiets moet verschrikkelijk zijn!!!
Inderdaad, dat was vlak voor kerst vorig jaar. Goed van je om even terug te kijken. Ik ga je volgende stuk snel lezen ;-)
Herkenbaar wil ik niet zeggen. Want ons huis was tot de grond toe afgebrand toen ik met mijn moeder, broer en zus thuis kwamen. Mijn vader en de buren hadden toen al uren lang geprobeerd om te redden wat er te redden viel.
Ik weet dus wel wat voor impact het heeft.
ja wat een schrik
Jee is dat alweer een jaar geleden, gaat de tijd toch snel zeg. Gelukkig kun je het navertellen, maar wat een ellende.
Een enge ervaring en ja als het erop aankomt ken je de theoretische regeltjes vaak niet en handel je puur uit je eigen, gelukkig hebben jullie het overleefd en kun je het na schrijven, herinner me nog dat het je het je vorig jaar overkomen is, wat lijkt dat veel korter geleden trouwens voor mijn gevoel, het jaar is snel gegaan. Hoop dat je nu een beter en rustiger kerst tijd hebt. Je hebt dit erg leuk geschreven,ondanks de schrik lees ik ook een humor.

Fijne dagen gewenst!
Moet echt een vreselijke ervaring zijn geweest.
Ja dat klopt. Je weet ook helemaal niet vantevoren wat je gaat doen of hoe je reageert ook al denk je van wel...
Geloof ik direct. Je wordt er zo door overvallen dat je, zeker de eerste minuten, totaal overdonderd bent.
En het duurt maar een paar minuten, ook al lijkt het een eeuwigheid!
Ja precies. Voor je gevoel duurt het onwijs lang. Alles. De brand, het komen van de brandweer en alles wat je doet. En dan kunnen mensen zeggen van je had dit en dit en dit vooral niet moeten doen, maar ... jullie staan er ineens voor en dat is heel wat anders.