De liefde van de man ...

Door Schweiz gepubliceerd op Thursday 18 December 20:18

Het was haar eerste keer. Ze was zenuwachtig. Opgewonden. Nieuwsgierig naar wat komen zou. Dat maakte het voor mij allemaal nog spannender. Een eerste golf van welbehagen overviel me toen ik de kamer binnen kwam, om te ontdekken dat ze haast helemaal van haar kleren ontdaan was. Enkel een groenblauw dekentje bedekte haar voluptueuze rondingen. Het lukte me maar net om mezelf in bedwang te houden en niet naar haar toe te hollen. In plaats daarvan stapte ik beheerst naar haar toe en ontblootte ik teder de onderste regionen van haar lichaam. Ik nam mijn wapen stevig in de hand en begon aan de daad die de bekroning van onze liefde moest zijn. Met vloeiende bewegingen drong ik haar lichaam binnen. Opnieuw en opnieuw. Ze bloedde, maar dat was normaal. Ik genoot met volle teugen.

Exact één week eerder stond ze plots voor mijn neus. Haar schoonheid was moeilijk te overschatten. Enkel clichébeelden kunnen haar komst goed samenvatten: ze was als een engel die uit de hemel was gevallen, met haar zo zacht als zijde en zoet geurend naar lentebloesems, haar ogen zo blauw als een wolkenloze zomerhemel in de bergen, haar lichaam zo perfect als maar zijn kon. En ze wist mijn naam.
"U bent toch dokter Vandecasteele?"
"Dat klopt, ja. Kan ik u ergens mee van dienst zijn?"
"Ik zou graag mijn nier willen afstaan aan mijn broer, Joost Zwoferink. Die is toch bij u in behandeling, nietwaar?"
Om eerlijk te zijn had ik geen flauw idee over welke van mijn tientallen patiënten met nierproblemen ze het precies had, maar gezien de menselijke soort van nature op zoek is naar bevestiging, leek het me weinig onwaarschijnlijk dat ik niet de dokter van haar broer was. Ik vertelde haar dat ze dan eerst enkele voorbereidende onderzoeken moest uitvoeren bij een andere arts, voordat ik een van haar nieren bij haar broer kon inplanten. Tot mijn spijt behoorden zulke routinecontroles niet tot mijn terrein van expertise, waardoor de vrouw na enkele minuten alweer uit mijn gezichtsveld verdwenen was. Haar beeltenis bleef echter hangen. Voorgoed.

Na een geruime tijd te hebben gepiekerd, kwam ik die avond tot de conclusie dat zij misschien wel eens de ware liefde zou kunnen zijn. Of laat die modale constructies zelfs maar achterwege: zij was mijn ware liefde. Er ging geen moment voorbij zonder dat ik aan haar dacht. Terwijl ik at, terwijl ik sliep, terwijl ik opereerde, terwijl ik met mijn BMW tot voor haar huis reed om een glimp van haar wonderbaarlijke verschijning op te kunnen vangen … nooit verliet zij mijn gedachten. En nooit keek ik meer uit naar een operatie dan die week. De week waarin ik mijn grootste liefde mocht opereren. In gedachten voerde ik de operatie al talloze keren uit. Hoe ik mijn scalpel - mijn wapen - zou vastnemen, hoe ik het blauwgroene operatiedoek zou optillen om haar romp te ontbloten en hoe ik haar huid zou versnijden om haar rechternier weg te nemen had ik reeds legio maal gevisualiseerd.
Weinig mensen begrijpen dit, maar voor mij is het toppunt van liefde het in handen hebben van de nier van je geliefde. Het aanraken, het betasten, je kunnen vereenzelvigen met dat ene orgaan, daar draait het voor mij om. Ik vermoed dat dit 'nierfetisjisme' zich heeft kunnen ontwikkelen gedurende tien jaar nieroperaties. Eerst voelde ik me er onverschillig bij, maar later kwam ik erachter dat ik er voldoening en zelfs plezier uit haalde. Niet omdat ik iemands gezondheid weer op de rails zette, maar omdat ik mijn handen rond een nier kon zetten. En des te aantrekkelijker ik de vrouw die onder het mes ging vond, des te meer genot ik ondervond van de nier. Maar deze keer zou ik verder kunnen gaan dan het aanraken en betasten. Veel verder. Het summum van mijn nierfetisjisme.

6ede567896841cd557460e13ff4acecd_medium.

"Nodigt u uw patiënten altijd uit bij een etentje bij uw thuis?"
"Niet altijd, maar wel erg vaak", lachte ik. "En zeker als ik voel dat ik hen iets verschuldigd ben."
"Het is inderdaad wel erg jammer mijn nier niet geschikt voor transplantatie was. Ik had mijn broer zo graag willen helpen, weet je, maar gelukkig zijn er nog andere kandidaten in de familie …"
"… en daar zal zeker een geschikte donor tussen zitten, dat verzeker ik je. Maar laten we in tussentijd beginnen aan het hoofdgerecht, het zou een zonde zijn het koud te laten worden."
Vol verwachting keek ik toe hoe ze een stukje van haar stuk vlees afsneed en naar haar mond bracht. Mijn hartslag bereikte ongekende, en ongezonde, snelheden. Mijn broek begon steeds meer en meer te spannen. Zelfs op mijn voorhoofd parelden enkele druppeltje zweet. 
"Wauw, dit is echt lekker! En zo heerlijk mals nog; beslist een stuk verser dan dat ingevroren vlees van de AH. Zelfs nog beter dan het vlees van de beenhouwer van bij mij in het dorp. Maar … wat is het eigenlijk? Lever?"
Ik glimlachte en zei: "Bijna. Het is een nier."

 

ik had je bloemen kunnen geven
wilde nachten laten beleven
gedichten voorgedragen
je hand kunnen vragen

en toch
at ik je nier

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Wat een heerlijk lustvol en morbide, kunstig verdraaid verhaal. Er staat een typo (foutje) in die ik zelfs errug leuk vind, wellicht kans maakt straks bij de race voor nieuwelingen in de Dikke Van Dalen?
Voldoeling, dat is wel totaal en helemaal naar het doel toegeschreven, hihi
Bedankt voor de scherpe blik, ik heb er telkens over gelezen! Maar 'voldoeling' is inderdaad nog wel een mooi woord, misschien dat als we het met z'n allen volop gaan gebruik, dat de Dikke het ook ooit eens te horen krijgt?
Mijn maag is nu letterlijk omgedraaid, dank je. Maar wel goed geschreven, ook al wil ik dit soort dingen niet te vaak lezen hahaha.
Graag gedaan. Als je je maag nog eens wil laten omkeren, ik heb hier nog een paar lugubere verhalen geschreven :)
Voor vandaag wel even genoeg gehad, maar wie weet...als ik ooit weer in een moordbui ben hahaha
Je weet me te vinden! ;)
Het dwingt tot nog eens echt lezen of dat er echt staat ;-) maar voor mij is het toppunt van liefde het in handen hebben van de nier van je geliefde. Het aanraken, het betasten, je kunnen vereenzelvigen met dat ene orgaan, daar draait het voor mij om.

Daarna twijfelachtig doorlezen bang voor nog lugubere zaken tegen te komen..en dan bewondering krijgen voor hoe je dit op deze wijze kan schrijven en de liefde ervoor haast voelbaar maakt, zelfs je gedicht is liefdevol ;-)...de liefde van een man...hihi erg leuk
Bedankt, fijn dat je het goed vond.

De liefde van de man gaat door de maag ... ik denk dat Ria Valk het wel anders bedoelde, maar kom :)
Haha, eerst dacht ik: een erotisch verhaal van Schweiz? Toen dacht ik aan het genre doktersroman, maar het blijkt 'gewoon' om een nierfetisjist te gaan!!! (Autobiografisch? ;))

Geweldig!
Dank je.
En God, nee, zeker niet autobiografisch! :)
Ik weet niet waar je dit verhaal precies uit geperst hebt, maar het lijkt me een uitstekende persing.
Je wilt het niet weten ... :)
Bedankt.