Dag 4: Nazca

Door Appieke gepubliceerd op Wednesday 17 December 20:56

e74075e182a7a81ca407cea7a4ab9ffa_medium.Vandaag hadden we afgesproken in een lokaal excursiebureau van “Alegria Tours”, net naast ons hotel, om 8u. We zijn gisteren toch niet blijven hangen in de club, dus vroeg opstaan was (bijna) geen probleem. Hadden we op voorhand geweten dat de vlucht boven de Nazcalijnen zou uitgesteld worden door het bewolkte weer, hadden we even goed wat langer kunnen blijven liggen of langer kunnen dansen met de Peruaantjes de avond ervoor. Weet ik veel, alles behalve naar hier komen om te horen te krijgen dat je binnen 2 uur mag terug komen om dan te vertrekken naar de luchthaven. Niets aan te doen, nu hebben we wat tijd om rustig deze stad te verkennen. Ale, deze hoofdstraat en het grote marktplein, want dichter bij die rivier krijgen ze ons niet. Na bijna 2 uur slenteren gaan we terug naar Alegria Tours, zoals afgesproken. Hier kregen we weer te horen dat onze vlucht niet kan doorgaan op dit tijdstip, omdat het nog altijd te bewolkt is. Naar onze hotelkamer konden we ook niet, want hier moesten we al voor 10u30 uitchecken, omdat we hier ook maar 1 nacht verbleven. Dan zat er niets anders op dan nog wat rond te lopen en wat te gaan eten. Ik had op verschillende websites gelezen dat eten net voor de vlucht boven de Nazcalijnen niet zo een goed was, maar ik had al niet veel gegeten tijdens het ontbijt met de gedachte dat we direct gingen vertrekken. Dus eigenzinnigaards dat we zijn gaan we lekker uitgebreid eten en dan nog maar eens proberen bij Alegria Tours.

Eindelijk, en ook ergens niet vanwege de volgepropte maag, konden we vertrekken naar de luchthaven met een busje van ongeveer 10 personen. Op de luchthaven, of wat een luchthaven moet voorstellen, werden ook nog eens onze paspoorten en toegangsbewijzen gecontroleerd en moesten we nog een taks betalen van een paar sol per persoon. Nu was het nog even wachten tot ze ons kwamen roepen om door de “douane” te gaan. De personen waarmee we naar hier zijn gekomen mochten vertrekken naar het vliegtuigje en ik samen met mijne maat moesten nog even wachten. Geen idee waarom dit was, maar dit werd ons duidelijk toen de co-piloot ons kwam halen om naar ons eigen privévliegtuigje te gaan. Hier moesten we dan toch ook nog eens zeggen tegen elkaar dat alles tot in de puntjes was geregeld door Dirk van toperu.nl. We hadden alle tijd om samen wat foto’s te trekken aan het vliegtuig en de piloot nam zijn tijd om alles uit te leggen. Dit zou niet zo geweest zijn als we met een grotere groep in een vliegtuigje moesten.

b122aee111f52b287c7486156f67bdbf_medium.

Hier zaten we dan, ik met mijne makker op de achterbank terwijl de piloot en zijn assistent nog een check-up deden. Ik voelde me heel zenuwachtig worden, ik begon zweethanden te krijgen en elke seconde voor het opstijgen duurde een eeuwigheid. Door mijn koptelefoon hoorde ik hem uitleggen dat ze alle tijd gingen nemen om ons alles te vertellen over de Nazcalijnen tijdens de ongeveer 35 minuten durende vlucht. Eerst vlogen ze verticaal langs mijn kant, dan maakte ze een bocht en vlogen ze verticaal boven de lijnen langs de andere kant. Het uitzicht was echt prachtig, maar ook al deed hij zijn best bij het wijzen naar de lijnen zag ik ze niet altijd even duidelijk. Ik heb vooral genoten van het uitzicht en de prachtige omgeving. Ik weet niet hoe lang het duurde voor ik misselijk werd, maar ik zei tegen mezelf er niet aan toe te geven en gewoon te genieten. Overgeven in de nek van de piloot zou ook maar ondankbaar zijn, dacht ik dan bij mezelf. Tot ik naar mijne kameraad keek die al bijna even wit zag dan zijn plastic zakje die hij in zijn handen had. Dus voelde ik me ook misselijker worden en nam ik me ook het plastic zakje dat voor mij in de stoel zat, maar overgeven deden we niet. Bij het uitstappen gaven we wat fooi aan de twee die toch wel heel hard hun best hadden gedaan om ons een leuke ervaring te doen beleven. Toen zeiden we dat het geschok en het heen en weer gevlieg toch wel heftig was. Wanneer hij zei dat dit nog een rustige vlucht was had ik ergens spijt dat ik toch niets heb achtergelaten in zijn nek.

Nadat we zijn geland konden we direct terug vertrekken naar het excursiebureau waar we zijn vertrokken en daar spraken we af om terug naar hier te komen rond 17u30 om dan samen met een gids naar Chauchilla te gaan. Het was een leuke uitstap naar de begraafplaats van meer dan 1500 jaar oud, die in de woestijn van Nazca ligt. De jonge gids deed haar best om alles zo goed mogelijk uit te leggen over de mummies, terwijl haar vader (denk ik) die chauffeur moest spelen, aan het wachten was.

Na deze nogal bewogen dag vonden we dat we onszelf wel mochten trakteren op een crémeke. Rustig zaten we te eten op een terras niet ver van het stadsplein, wanneer we plots een schok voelden. Niet zo groot, maar wel groot genoeg voor mij om te beseffen dat we hier een aardbeving hadden. Ik sprong van men stoel door het verschieten, terwijl mijnen amigo verder geniet van zijn chocoladetaartje. Nog geen paar seconden na de eerste schok was de tweede schok er al. Deze was dan ook veel krachtiger dan de vorige, waarbij hier alle elektriciteit uitviel en ik overal wat gerammel en gerinkel hoorde. Ik geraakte in paniek en een mevrouwtje daar ter plaatse nam me bij de arm en nam me mee naar het midden van de straat op een veilige plaats. Overal zag je wel mensen die min of meer in paniek waren en die mensen aan het contacteren waren om te laten weten dat ze veilig waren. Toch bleek achteraf dat er in onze omgeving geen doden of gewonden waren, ook al leek me dit toch een redelijke zware aardbeving. Misschien omdat we dit nog niet eerder meegemaakt hadden, maar op het internet vonden we toch terug dat het een schok was van 6.8 op de schaal van Richter. Hier in België hadden ze er zelfs 7.4 van gemaakt. Het was dus geen slecht idee om toch iets naar huis te sturen om te laten weten dat we veilig waren. Dit moesten we toch doorspoelen met ne goeie halve liter, en dan terug naar het busstation om onze nachtbus te nemen naar Arequipa. Tien uur op de bus, ik zag er tegenop. Maar ik denk dat ik geen uur op de bus wakker ben geweest, want we hadden hele comfortabele zetels. Elk ook hier weer een eigen tv, waar ik uitgestrekt met een dekentje kon voor liggen. Complimenten, alweer voor Cruz del Sur en voor den Dirk van Toperu.nl

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.