I have loved you all my life, it has just taken me this long to find you.

Door gepubliceerd op Sunday 14 December 13:32

I have loved you all my life

it has just taken me this long

to find you.

50873cdcf0380eaf67a22f5a3d5c32b6_medium.

Marina had dertig jaar geleden haar grote liefde ontmoet en nadat hun levens gescheiden waren had zij hem nooit kunnen vergeten en vergeven. Ze had haar leven zo goed als mogelijk opgepakt en dan ineens…… Rinkelde haar telefoon met een wel heel bekende melodie die zij tien jaar niet had gehoord. Het was de melodie die zij had ingesteld gedurende haar relatie, het nummer van haar ex.

Marina was net bezig met haar favoriete bezigheid, genieten in stilte, genieten in een rustige ruimte waar zij zichzelf kon zijn. Ineens veranderde die stemming in een soort roes van angst en beven omdat zij wist dat haar ex Herman haar niet voor niks zou bellen.  Trillend nam zij de telefoon in haar handen en zag de afbeelding van haar ex oplichten die zij had ingesteld als schermbeveiliging.

Ze nam op:

Met Marina……. Ze beefde over haar hele lijf. Het warme gevoel van weleer was ineens weer aanwezig en het leek alsof haar adem in haar keel stokte. Dat gevoel werd bedolven onder verdriet en ook met verlangen, emoties die onderdeel van haar dagelijkse leven waren geworden.

Ja met mij, zei Herman, ik moet en wil je zien Marina, het is heel belangrijk.

Meteen kreeg Marina kippenvel van angst want een man zoals Herman zou allereerst een gesprek nooit zo beginnen. Zijn stem klonk ook raar, angstig leek het wel.

Herman je hebt wel vaker gezegd het is belangrijk, maar waarom bel je mij? Onze scheiding is nu tien jaar geleden en eerlijk gezegd weet ik niet wat ik voor je kan betekenen.

Marina, ik ga dood, zei Herman, ze hebben een hersentumor geconstateerd en ik weet gewoon dat ik dood ga. Ik wil je zien we moeten praten ik heb je zoveel te vertellen.

Toen viel er een enorme stilte aan zijn kant en Marina hoorde hoe hij snikte en hapte naar adem. Marina keek terug naar het verleden in en seconde en dit nieuws schudde haar hele leven op de kop. Het was te pijnlijk om toe te geven  dat ze nog steeds dacht aan Herman elke seconde van de dag en dat ze zich vernederd had gevoeld hoe hij haar als oud vuil aan de kant had geschoven. Ze zag zijn donkere haar met grijs verweven voor haar en voeg zich af of hij ook zoveel van haar had gehouden.

Herman, ik weet niet wat ik zeggen moet, maar natuurlijk zal ik er voor je zijn, klonk uit haar mond. Ik zal met de kinderen overleggen en je ziet ons zo snel mogelijk.

 

50873cdcf0380eaf67a22f5a3d5c32b6_medium.Ineens was het gesprek beëindigd en Marina zakte op haar bank in elkaar.

Herman had haar gebeld en wat is met de dochters.

 

 

Zij had geen tijd meer om na te denken want haar telefoon stond roodgloeiend want alle drie de dochters belden haar op in shock. Ze was moeder en deed haar ding en de afspraak kwam tot stand dat ze de dag erna meteen naar Zwitserland zouden vertrekken waar hij zich had gevestigd na de scheiding.

Voor dag en dauw vertrok Marina met haar dochters en kleinkind naar Zwitserland en de rit er naar toe was doods. Waar komen wij in terecht, wat staat ons te wachten, gesprekken over leven en dood die erg vermoeiend en slopend waren. Marina dacht terug aan haar verleden met Herman en herinnerde zich een moment van liefde. Marina was gevallen toen zij met haar hond aan het wandelen was in het bos en Herman stak haar een hand toe.

De uitdrukking in zijn gezicht sprak boekdelen want ze had liefde zien opbloeien in zijn ogen.  Dat moment prikkelde haar opwinding en de uitgereikte hand eindigde in een hartstochtelijke kus tussen twee mensen die van elkaar hielden.

De rit duurde voort door de stille nacht en tegen acht uur arriveerden Marina en haar kroost in Zwitserland. De stilte was te proeven in de koude lucht en de wind blies door de haren van Marina. Haar wereld was veranderd in een dag en kijkend naar haar kinderen en kleinkind dopende zij de grote houten deur van het miljoenen huis in Zwitserland.

Zou hij hier zijn?

Hoe zou hij er uit zien?

Was er weer die blik?

Wat zou hij zeggen na al die jaren?

Ze hadden drie kinderen samen en allerlei emoties flitsten dor haar geest en lijf.  Ze liep het huis in en in en flits zag ze een man in de keuken zitten met omlaag hangend schouders in tranen verzonken. Op dat moment wist ze dat ze nooit gestopt was met van hem te houden, het was als en laag branden vuur wat weer  aangewakkerd werd.

 

Hi, Herman, we zijn er hoor..... en ik ze gaf haar mooiste glimlach prijs aan een doodzieke man. Hij keek op en zijn ogen lichten op toen hij Marina en zijn dochters daar zag staan. De wereld had voor haar minde kleur gehad in de afgelopen tien jaar maar nu was alles weer in hemelse kleuren. Het elektrische veld tussen hen , de vonkende tintelingen die je in elke molecuul voelt in je lijf, was weer aanwezig. Marina wist dat ze nooit meer door het verleden zou achtervolgd worden. De geesten van het verleden zijn de geesten die je emotioneel doden maar die geesten zijn altijd Marina´s eigen keuzes geweest.

Marina liep op Herman af en omarmde hem en haar dochters volgden. In stilte huilden ze met elkaar en Herman kon zijn emoties en angsten loslaten. Hij was weer thuis, bij zijn gezin, althans zo zag Marina het en veel valt er niet over uit te leggen. In het begin was Herman even ongemakkelijk maar al snel werd hij weer die Herman van die toereikende hand.

De eerste momenten werden even afgetast maar op een gegeven moment kregen Marina en Herman even tijd alleen. Ze liepen hand in hand de tuin in en roken de geuren van orchideeën en rozen en vers gemaaid gras. Herman had nog nooit zo ongemakkelijk geleken als op dat moment.

66870101c822f6f4b943a04398b905a1_medium.

Marina.  jij bent te goed voor deze wereld. Ik heb je zo gemist en na alles wat ik je aan heb gedaan vraag ik jou om vergeving. Ik heb een hersentumor zo groot als een sinaasappel en ik weet wat mij te wachten staat. Ik wil mijn verstand en mijn hart niet verliezen aan een dodelijke ziekte. Ik wil je nu zeggen wat ik te zeggen heb en je luistert ook al is dat voor jou moeilijk. Ik hield vanaf het eerste moment van jou en hou nu nog meer van jou als ooit tevoren. Ik heb je de jaren van de scheiding ongelooflijk gemist, maar ik heb verkeerde keuzes gemaakt waardoor jij in een bron van ellende bent terecht gekomen. Indien je de dood voor ogen ziet zie je wat je fout hebt gedaan end aar wil ik mijn excuses voor aanbieden.

 

Marina liet zijn hand los en daalde ener op een bankje in de tuin die ooit van haar was geweest. Het leek als er geen tijd verstreken was en zijn rimpelig gezicht was nog het zelfde met een vleugjes grijs tussen zijn zwart bruine haar.

Weet je nog Herman, dat prachtige lied van Con Ti Partiro van Andrea Bocelli . Ik hoor het nu in mijn hoofd en ik denk dan aan jou.

 

Als ik alleen ben met de horizon

Woorden schieten mij te kort

Er is geen licht in een ruimte

Als jij niet hier bij mij bent

 

Jij stak mijn hart in brand

Jij was mijn licht op straat

Jij bent de zon en de maan

Hier samen met mij

 

Ze stond op en keek de man aan die haar zoveel jaren geelden verliet. Ze stak haar hand uit en trok Herman naar zich toe, legde zijn hand rondom haar middel en legde haar hoofd tegen zijn borst. Het leek alsof de maan gloeide, de lucht hemelsblauw was en op het ritme van de muziek in hun hoofden dansten zij de  dans van de liefde.

Ineens stopte de muziek en tijdens het dansen voelde zij Herman totaal ontspannen, hij liet alles van zich af vallen en haar hart wat ooit gebroken werd,  werd door deze dans weer stukje voor stukje aan elkaar gelijmd. Zijn hartslag resoneerde tegen haar eigen ribbenkast en het leek alsof de pijnen van de ziel op waren gestaan uit een diep dal.

Die eenzame jaren had zij gehoopt op liefde. Ze had er alles aan gedaan om dat te bewerkstelligen omdat hei iemand anders had verkozen. Nu op dit moment voelde het alsof zij zijn enigste keuze was geweest, maar ook zijn laatste.

 

9aff49689cc4769b546ff2f64840868e_medium.

 

Het spijt me Marina, voor alles, zei Herman.

Ik heb altijd van je gehouden en blijf altijd van je houden

en deze dans zal ik in de Hemel blijven dansen.

Ik was een dom kind en wist niet beter

ik begreep religie verkeerd,

jij en ik,

waren altijd al voor elkaar bestemd.

Jij en ik zijn twee energieën bij elkaar

zijn bedoeld geweest

om samen te zijn,

wij waren eenheid.

 

 

Tranen biggelden over Marina´s gezicht en ze voelde zijn armen om haar heen. Dit is waar ze altijd had willen zijn in de geborgenheid van zijn armen. Ze omhelsde hem en haar tranen prikten in zijn huid:

Ik hou van jou Herman,  je moest eens weten hoe veel!

Herman overleed op 30 oktober 2014 en alle momenten naar dit moeilijke afscheid staan nog op Marina´s netvlies gegriefd. Je herinnerd je het telefoontje dat je jongste dochter je verteld dat haar vader is overleden, je voelt de pijn van elke dochter, er waren geen levensreddende operaties meer nodig, geen chemotherapie , Herman´s  strijd was voorbij.

Alle plannen om zijn leven te redden ebstonden in een klap niet meer, zijn levenscirkel was rond, de realiteit sloeg in als een bom. Ironisch genoeg wist Marina dat woorden vol zitten met liefde, kracht en haar rebelse geest maakt aan de dood een onmogelijkheid. Je moet zelfs de dood met warmte omringen, met menselijkheid en helder in je hoofd blijven met een vooruitziende blik.

Marina zou nooit de essentie van haar bestaan negeren en ook de essentie van het leven niet. Je moet de mensen die je het meeste lief hebt dicht bij je houden en daarom schreef zij voor Herman dit afscheidsgedicht.

 

63caf8dc8b4a63c30e2d68cb5c471c83_medium.

Het geheim van de dood

Is de mysterie van licht

Je geest aanschouwt de dood

Met jouw hart wijd open

 

Leven en dood zijn een

Zoals de rivier en de zee

Zaden onder de sneeuw

Je hart dromend van de lente

 

Vertrouw op je dromen nu

Dat is de poort naar eeuwigheid

Naakt staan in de zachte wind

Niet meer bevend van kanker

 

Indien je drinkt uit die rivier

Zal je hart opnieuw gaan zingen

Rusteloze tijden wordt je van bevrijd

God onbezwaard naast je staande

 

63caf8dc8b4a63c30e2d68cb5c471c83_medium.

 

Ik laat geen traan meer rollen

Want het paradijs is prachtig

Het einde in een zonsondergang

Je ziel eindelijk totaal bevrijdt

 

Rouwen lijkt een ijdel ding

Een slingerend hart dat struikelt

Bewuste tranen en baldadige euforie

Verdoemt met herinneringen

 

Dan ineens spreekt God tot ons

Bewolkte toespraken in het donker

Op het randje van je verlangen

Stijgt een schitterende brand op

 

Ware liefde is kijken naar jezelf

Kijken naar de meest verre dingen

Na de dood van een geliefde

Sluiten je oogleden je wezen af

66870101c822f6f4b943a04398b905a1_medium.

Je vingertoppen verborgen onder een vuist

Maar de handpalmen open voor het leven

Met liefde in je hart weet je dat het goed is

Want dankbaarheid en empathie

 

 

Zijn de sleutels van het leven

 

( true love story)

 

 

 

 

191d1ea44a3102ead2187e1a65b3cf3a_medium.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed gedicht en zo zonde dat ze tien mooie jaren hebben laten schieten. Helaas besef je pas wat belangrijk is, als je het kwijt bent. Of in dit geval kwijt gaat raken.
A true love story, heel mooi gedaan.
Gelezen en beoordeeld.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Heel goed gedaan. Mooie gedichten.
Ook weer zo'n 'reality soap, maar dan anders'.
Fantastisch geschreven, Vandollum, en leuk dat je meedoet.
Maar het komt natuurlijk wel heel diep van binnenuit...
dat klopt is voor mij ook de eerste keer Eagle alles went en je wordt er denk ik beter in naarmate de tijd vordert
Het is niet als kritiek bedoeld, hoor! Verre van dat!
Maar ik had net het verhaal van Yneke gelezen. En bovendien: ik houd hier wel van...