Fase twee

Door Schweiz gepubliceerd op Friday 12 December 08:46

"Ieuw! Oh my God … dit is zo embarrassing!"

Met een smoel vol afkeer verbaast Patricia Janssens zich erover dat net haar fonkelnieuwe marsala pumps, die de prachtige vorm van haar poezelige stinkvoetjes zo ontiegelijk goed accentueren, midden in een Amsterdamse hondendrol terecht is gekomen. Op één been balancerend, de poepvoet de lucht in, vist ze een met citroengeur geparfumeerd papieren zakje uit haar namaakhandtas. Ondertussen bedient ze zich nog van enkele onnodige Engelse uitdrukkingen en benadrukt ze dat dit toch zo weer 'typisch Patricia' is. Dat dit Jerommekesyndroom verschillende oorzaken kan hebben, zal elke zelfrespecterende psychoanalist u weten te vertellen, maar in dit geval is Patricia gewoon een narcistisch wicht.

02a29868b678243e9b93b582d2efa1e3_medium.

 Twee jaar geleden had ze op haar blog - die trouwens wel vijftien lezers per jaar aantrekt - haar 'The Future Me'-plan voorgesteld, waarin ze beschreef hoe ze zich haar leven over exact twee jaar na dato voorstelde. Allereerst zou haar blog ontdekt worden door Perez Hilton - vraag me niet hoe - waardoor ze een werkplek zou weten te bemachtigen bij een prestigieus tijdschrift. Als u benieuwd bent naar hoe dat allemaal gelopen is: Patricia werkt momenteel als caissière bij Jumbo en is daarnaast freelance schrijfster. Haar specialiteit: bijzondere hobby's. Dat is dan ook de enige reden waarom de redacteurs van Chemie Magazine haar gevraagd hebben een interview af te nemen bij een anestheticaverzamelaarster. Nu ja, dat en haar flinke bos hout voor de deur, die vast enkele chemische reacties heeft uitgelokt bij de chemici.

En vandaag is de dag van het interview eindelijk aangebroken. Om vijf uur stipt had ze afgesproken met de beruchte anestheticaverzamelaarster in het Vondelpark. Patricia was net twee minuten te laat, een erg hip tijdstip (dan had die hondendrol toch nog een nut) , en was dan ook niet verbaasd dat haar gezelschap voor die avond haar al opwachtte. Uiteraard kon niet iedereen zo modebewust zijn als haar, maar de outfit van de dame vond ze wel erg onvrouwelijk. De donkere zonnebril kon nog door de beugel, die accentueerde zelfs nog haar jukbeenderen, maar welke vrouw draagt er nu een zwarte trui met capuchon? Hiermee werd haar vermoeden dat alle wetenschapsmensen oersaai zijn nog maar eens bevestigd.

"Hoi! Ik ben Patricia!" riep Patricia enthousiast de slechtgeklede dame toe.
"Kom jij voor het interview?"
"Ja, helemaal correcto! Heeft u er zin in, mevrouw … wat was uw naam alweer?"
De dame grijnsde. "Vittoria Benedetti. En ja, ik heb er erg veel zin in."

Een kouderilling zocht zijn weg door Patricia. Haar enthousiasme was meteen getemperd, door die mysterieuze en zelfs lichtjes angstaanjagende grijns die haar gesprekspartner vertoonde. Daarnaast begon het in het Vondelpark ook flink af te koelen, na vijven in de winter. Ze haalde snel haar - eveneens geparfumeerde - voorbereidingspapiertje boven. Thuis had ze heel het internet afgestruind naar informatie over anesthetica. Blijkbaar zijn het een soort verdovende gassen, maar Patricia kon het maar moeilijk geloven dat sommige mensen het verzamelen van die stoffen daadwerkelijk een hobby is.

"Dus Vittoria … mag ik Vittoria zeggen?"
"Ja, hoor."
"Vittoria, vertel eens. Waarom verzamel je precies deze anesthetica, want er zijn toch nog zo veel andere stoffen op deze planeet?"
"Wel …"
"Weet je wat mijn persoonlijke favoriet is? Kasjmier. Dat is echt zó zacht. Ik heb ooit eens enkele straten verder een kasjmieren sjaal gekocht voor maar twintig euro, kan je dat geloven? Ik en mijn vriendinnen waren echt su-per-verbaasd en ik zei zo 'Oh my God, dit kan ik écht niet geloven.' en mijn vriendin kocht er zelfs drie - de opschepster - maar omdat ik toen net krap bij kas zat, kon ik er echt maar eentje veroorloven, dat was echt zó jammer!"
"Wat een drama", zei Vittoria, al rollend met haar ogen. Hoewel ze aanvankelijk dacht dat haar plan perfect was, begon ze daar nu sterk aan te twijfelen. Op dit moment zou ze niets liever doen dan haar ding te doen, zodat ze niet meer naar dat huppeltrutje naast haar moest luisteren, maar de omstandigheden maakten dat voorlopig nog onmogelijk. Nog een kwartiertje misschien, en dan zou het donker genoeg zijn.

"Maar ik dwaal af. Als ik eenmaal begin te vertellen, dan ben ik niet te stoppen", gniffelde Patricia. "Maar vertel nu eens, heb jij ook een favoriete stof?"
Vittoria besefte dat ze hoogstens enkele moeilijke woorden moest gebruiken, opdat Patricia zou geloven dat ze een anestheticaverzamelaarster was, maar voor de zekerheid had ze toch op Wikipedia onderzoek gedaan naar deze verdovende middelen. Tot slot is er een verschil in het gebruik maken van de toepassingen en kennis van de stoffen zelf.
"Wel, de dampvormige anesthetica zijn uiteraard mijn favoriet, maar als je op objectieve wijze het ultieme anestheticum wilt aanwijzen, moet je kijken naar de MAC-waarde van de stoffen."
"Oh … mac zoals in McCheese van McDonalds?"
"Nee, MAC zoals in minimale alveolaire concentratie."
"Goh … wat interessant. En wat heeft dan de hoogste McWaarde?"
"Eigenlijk maak je hier een denkfout: de stoffen met de laagste waarden zijn het meest geschikt. Denk aan halothaan, isofluraan en enfluraan. Lachgas scoort dan weer uiterst slecht."
"Hé! Lachgas ken ik! Ik was een keer bij de tandarts, en toen moest ik een kies laten trekken en …"

Dat Patricia weer over haar eigen leventje begon te zaniken, was de druppel die Vittoria's spreekwoordelijke emmer liet overlopen. Het was donker genoeg, het plan kon in actie treden.
"… en ik moest echt zó hard lachen toen en mijn vrienden zeiden …"
"Zeg, Patricia, wil je eens zo'n anestheticum zien?"
"Heb je er bij je?"
Vittoria knikte.
"Ja, leuk!"

Terwijl Patricia tussen de geparfumeerde papieren zakdoekjes en make-up naar haar fototoestel zocht, haalde Vittoria een flesje en een doekje uit haar tas. Voor de tweede keer die avond, lachte ze. Weer was het een kille grijns die menigeen de stuipen op het lijf zou jagen. Vandaag zou ze de tweede fase van het meesterplan van de familie Benedetti in werking laten treden. De eerste fase, de testfase was uitgedraaid op een groot succes, veel groter dan gehoopt. Een jaar geleden had ze haar broer, Victor Benedetti, ingespoten met mannitolhexanitraat. Men kent vooral de explosieve eigenschappen, maar minder bekend - onbekend, zelfs - is dat bij directe injectie in de bloedbaan er grootschalige veranderingen optreden in je lichaam. Je hartslag verhoogt met tien procent, je ademhaling vertraagt, je bloedsamenstelling verandert alsook je hersenwerking, met als effect dat je langzaam in een labiele, moordzuchtige psychopaat wordt omgetoverd. Vittoria's broer pleegde elf maanden geleden zijn eerste moord in een speelgoedwinkel, zonder een motief of enige aanleiding. Nu was het tijd om het experiment op grotere schaal verder te zetten. Eerst aan de beurt was Patricia Janssens. Want wie gelooft nu dat zo'n naïef wicht een koelbloedige moordenaar is? Of beter: wordt.

bd83e993f110f3823e81cde90157da99_medium.

Het is ochtend als Patricia Janssens ontwaakt uit haar verdoving. Verdwaasd kijkt ze rond zich heen. Tot haar verbazing zit ze nog steeds in het Vondelpark, op het hetzelfde bankje als de vorige avond. Wat was er gebeurd? Was ze hier na het interview in slaap gevallen? Ze bekijkt haar notitiebladeren. Er stond enkel een groot vraagteken op, voorafgegaan door de drie hoofdletter W, T en F. Voor de zoveelste keer rommelt ze in haar handtas. Deze keer haalt ze haar knalroze mobieltje boven.

"Hey Kirsten … je raadt echt nooit wat er mij is overkomen …"

_________________________________________________________________________________________

Meer lezen over de Benedetti's? 

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik had deze even gemist. Goed verhaal, leest lekker!
Dank je
Gelezen en beoordeeld!
Te gast bij het gas van de Benedetti's. Waar zou het allemaal op uit gaan draaien? Wordt Patricia straks ook een (aangetrouwde) Benedetti?
Wie weet ...
Leuk geschreven :)
Dit is wel weer een ijzersterke. Duistere fantasieën heb jij zeg. Een man naar mijn hart. Jij dan, niet de Benedetti's
Dank je. Duister? Valt toch nog mee? Er is toch niemand dood gegaan - tenminste, niet direct. :)
Dus ... jij valt op duistere mannen? ;)
tegen Schweiz
1
Nee ik val niet echt op duistere mannen, ik bedoelde dat ik die duistere fantasieën en verhalen kan waarderen. Op wat voor mannen ik val is en blijft mijn geheim;-)
Oh dear ... nóg erger dus. Ik vraag niet meer verder :)
Lijkt me een goed plan :)
Daar gaan we in de toekomst dus nog veel over horen...ben ik bang... en wie weet wint dit sujet dan ook nog wel een prijs...
Ik ben alleszins benieuwd naar het oordeel van de jury.
Heerlijk verhaal. Leuk al die vervolgen van de schrijfopdracht.
Zo heb ik inmiddels ook al drie "Kloezo's." Zou er ooit een treffen komen met de Benedetti's? ;)
Als je zo eenmaal een leuk - nu ja, het zijn moordenaars :) - personage hebt gevonden, dan komen er natuurlijk vervolgverhalen.
En die ontmoeting zou volgens mij niet goed aflopen, ofwel voor Kloezo ofwel voor Victor Benedetti (of Vittoria) ...
Misschien is het idd beter als we elkaar ontlopen :)
Nu ja, ik vermoed dat het geen kwaad kan als er een Benedetti'tje wordt opgepakt door Kloezo ;)
Hoeveel zijn er eigenlijk?