Titel:Stille Liefde!

Door Taco-Veldstra gepubliceerd op Thursday 11 December 17:27

Zondagmorgen na een stichtelijk uur volg ik mijn voetsporen en die brengen me bij Het Theehuis in de Leidsche Hout. Het is een zinderende, zwoele  zomer geweest het is nu vroeg in november en het weer nog bedrieglijk zacht. Ik heb me te warm aangekleed. Ondanks de drukte kan ik mijn favoriete plaatsje vinden. Aanvankelijk zit ik een tijdje alleen. Dat vind ik prettig want ik kan dan de mensen om me heen observeren en regelmatig hun gesprekken onwillekeurig volgen.  Op tafel ligt mijn notitieboek. Hopend dat een inspirerende zin mij een verhaal oplevert. ‘Ik heb me doodgelachen’ was zo’n zin, waar een heel boek uit ontstond! 

Een Serene Relatie!

Maar ik moet bekennen dat mijn belangrijkste reden dat ik hier elke zondag kom ook een andere reden kent. Ik kom ook voor een moeder en een dochter die ik plus minus 15 jaar schat. Ze zitten niet ver bij me vandaan, kiezen als het kan ook het zelfde plaatsje, vlak bij mij. Ik heb nog nooit een woord met ze gewisseld. Ze spreken Frans en gaan altijd volkomen in elkaar op. Zelfs bij echtparen of pas ontstane relaties heb ik een dergelijke intimiteit nog nooit gezien. Mijn hart zegt dat ik daar deel van wil uitmaken, maar mijn verstand zegt dat ik deze vertrouwelijkheid niet mag verstoren. Ik blijf de stille man die verholen en heel discreet hen al maanden gadeslaat. Ze spreken Frans maar ondanks dat mijn Frans goed is, door opleiding en vakanties in Frankrijk, weet ik nooit wat ze bespreken. Ze spreken zacht willen anderen niet hinderen. Ze geven mij een geruststellend gevoel. Als ik hen zie wil ik deel uitmaken van die serene kalmte en intimiteit die ze samen uitstralen. De harmonische rust die ze verspreiden daar zou ik deel van willen uitmaken. Ze hebben niemand nodig, genoeg aan elkaar, de wereld om hen heen lijkt niet te bestaan. Ik mag dat niet verstoren.

Laver les mains!

Het meisje geeft te kennen dat ze haar handen wil wassen, de Fransen hebben, voor naar het toilet gaan een mooi eufemisme ‘laver les mains’. Dit is het moment om contact te maken, als ik dezelfde lucht als zij wil inademen zal ik nu naar de vrouw moeten gaan. Volgende week zal het weer omslaan en zie ik ze deze winter niet meer. Onwillekeurig nemen mijn benen de beslissing, ik loop naar haar tafel, ik weet absoluut niet wat ik moet zeggen. Als ik bij haar ben mompel ik in mijn beste Frans: ‘excuser moi, on ne connais pas, mais vous etes une couple mysterieux et tres sympathique.  Je voudrais faire connaissance, si vous voulez’. Ze heeft een fragiel  jongensachtig postuur, stralend bruine ogen en felrode lippen die er om vragen om gekust te worden.  Ze vraagt of ik bij ze kom zitten. Ik stel me eerst voor, ‘mon nom est Taco Veldstra et je suis ecrivain. Ze zegt:’ mon nom est Vanessa Durieux et voila ma fille Edith, die net verschenen is. Je travaille a L’Éstec, the space center avec mon homme'! Edith lacht en zegt met een Frans accent 'ik zit op het Nortgho Lyceum en we kunnen ook Hollands spreken maar langzaam please! On vous appelle: ‘monsieur silencieux et lécrivain discret. Vous ecrit boeucoup au terras’. Natuurlijk denk ik, ze is getrouwd en besef dat ik nooit deel zal uitmaken van het geluk van deze vrouwen. Ik bestel  een fles witte wijn. Wat ze zeer op prijs stellen. Ik wil  deze middag deel uitmaken van een onuitspreekbaar welzijn en dan zal ik ze verlaten en waarschijnlijk niet meer zien. Ze vragen waar ik over schrijf en ik vertel ze wat van mijn verhalen. Als we afscheid nemen zegt Edith: ‘au revoir monsieur silenceux’ en we lachen uitbundig!

Lente!

De hele winter heb ik ze niet meer gezien en mijn geheugen had ze langzamerhand in de steek gelaten. Maar op een warme lentedag, zie ik ze zitten op dezelfde plaats. Maar er is iets volkomen verandert. Ik zorg dat ze me niet zien. De intimiteit is volkomen verdwenen, ze zitten vreugdeloos tegen over elkaar. Vanessa ziet er nog fragieler uit en heel bleek, haar lippen zijn nu dun en zonder kleur. Haar ogen staan flets en tranen stromen als een waterval over haar wangen. Haar dochter is de enige die af en toe wat zegt. ‘Mamma s.v.p. arrete, il ne faut pas crier ici. Papa est toujours chez nous, dans nos memoirs de lui, Il faut oublier cette stupide accident’. Heel stil en discreet verlaat ik het terras!

  

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Chris!
het was zo mooi op dat terras

maar het eindigt heel pijnlijk!
xxx
Dank Yneke en Yogina Lira!
Dank CandiceXXX
Dank E-E!
Oh wat intens.
Sorry Candice er stonden twee de zelfde commentaren en ik wilde een verwijderen, maar nu zijn ze beiden weg! XXX
Geeft niet, je weet dat ik het een pracht verhaal vind. xxx