Ik ben NIET altijd sterk

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 11 December 17:17

Sterkte

7de465c453a9d8ccba4f57c405f0d5da_medium.

Soms zie ik mensen kijken met een blik van:  Jaja, ze houdt zich natuurlijk groot want zo laconiek doen over kanker? Dat is toch niet normaal?  

'Jij bent een sterke vrouw' 

Dat hoor ik ook wel, maar zelf ervaar ik dat beslist niet zo. Zwak zijn is mij echt niet vreemd. Dan ben ik als een te veel gebruikte versleten spons, letterlijk en figuurlijk zo’n arm afgesleten foezelig fleddertje dat al lang de vuilnisbak in had gemoeten vanwege de miljarden bacterietjes die daar welig op tieren. 

Het komt ook regelmatig voor dat sentimentele emoties me ineens bij de strot grijpen. Echt waar. Dan ben ik niet meer dan zo’n slapsledderig slunzig geklutst eitje dat was klaargezet om op kamertemperatuur te komen. Voor het te bakken brood omdat je er dan zo’n mooi bruin krokant korstje op krijgt. Dan verander ik zonder gene in een arm schlemieletje dat net als dat eitje uiteindelijk toch wordt weggespoeld omdat het te lang nutteloos heeft staan wachten om mee te mogen doen. 

Sterker worden

Wel denk ik dat het leven je sterker kan maken, als je dat tenminste wil.

Het blijft hoofdzakelijk toch een kwestie van karakter en inzicht of je geluk en de onvermijdelijke tegenslagen op waarde schat.

  1. Voor de eigenheden die je ongevraagd van paps en mams mee hebt gekregen heb je zelf niets hoeven doen, maar ze bepalen wel mede, vanaf je geboorte, hoe je het leven aangaat. Met huid en haar of voorzichtig, via wantrouwen of vertrouwen, met slinkse streken of gelaten, etc.
  2. Omstanders bepalen of jij in hun ogen als zwak of sterk wordt ervaren. Men hoeft er zelf in wezen bitterweinig voor te doen om op de omgeving sterk of zwak over te komen. Het is wat je uitstraalt.
  3. Ik doe er eerlijk gezegd persoonlijk ook geen spatje moeite voor om sterk of zwak te lijken zolang dat niet ook van binnenuit komt.

Het zal wel een stuk schelen dat macht in de relationele sfeer op mij nooit enige aantrekkingskracht heeft uitgeoefend en mijn jeugd was een prima leerschool. Ik heb al jong gezien dat macht een hoop poeha is, vooral om niks. Op macht beluste mensen vind ik (diep van binnen) uiteindelijk toch zielige minkukels die, als puntje bij paaltje komt, kennelijk niet voldoende op zichzelf kunnen/durven vertrouwen en daarom iemand anders moeten naaien.

Les één: Bewust nadenken

Toen bleek dat ik volkomen onverwacht in een situatie was geplaatst waarin ik totaal machteloos was gemaakt, moest ik noodgedwongen toch wel veel over macht en aanverwante artikelen nadenken. Op één of andere manier leek ik, na de eerste vernietigende woede over zoveel onrecht, toch sterker in mijn schoenen te staan wanneer ik de machtspelletjes van de tegenstanders doorzag. Mede daardoor kwam ik tot de geruststellende ontdekkingen:

  • dat verraad iets is dat de verrader zelf te verantwoorden heeft
  • dat ik daar in wezen niet beter of slechter van word
  • dat ik enkel maar gedupeerd kan worden en aangezien ik me niet voor één gat laat vangen, loopt dat meestal wel los en zo niet... dan toch...
  • dat onwaarschijnlijke vuile doortrapte streken van mensen mijn persoonlijke geluk niet aantasten
  • dat ik zelf bepaal in hoeverre ik met hun machtspelletjes meega.

Les twee: Kiezen en opletten

Op het moment dat ik ervoor koos er niet aan mee te doen verloor macht alle magie. Dat gaf mij eerlijk gezegd persoonlijk wel een machtig gevoel, maar dat was enkel voor mezelf privé. Ik kon er ook wel stiekempjes erg van genieten dat mijn ex vreselijk op zijn neus keek omdat ik enkel mijn schouders ophaalde. Hadden zij al die moeite gedaan, gezamenlijk iets tot in de finesses door gedacht om de zoveelste rechtszaak aan te spannen. Dat zou mij volgens hen wel leren om hen te respecteren... Nu zou ik doodongelukkig of op zijn minst heel bang worden en de hele buitenwereld zou meegenieten van mijn afgang. Zoiets hebben zij gedacht. Helaas. Het was enkel een kwestie van goed lezen om te ontdekken dat hun eis werkelijk van de zotte was. Een kind kon zien dat ze het deze keer ook weer verliezen moesten. Als ik zelf eerlijk bleef en  vertrouwde op het gezonde verstand van de rechter had ik niets te vrezen.  

Les drie: Spelend leren

Toen heb ik ook ontdekt dat je onverschilligheid ( al is die in eerste instantie gespeeld) heel goed in diverse carnavalskostuums kunt hijsen. Ik zie hem nog schrikken. Natuurlijk was ik er woedend om geweest, verraad blijft immers gemeen, ook na de vierde keer, maar toen ik hem onder ogen kwam blikte of bloosde ik niet, deed vriendelijk voorkomend, wel opgevoed en respectvol, wat hem zo te zien toch heel diep stak.

Zodra jij je afkeert van het machtspelletje dat de ander met je denkt te moeten spelen, maak jij voor twee ( plus al hun meelopers) dat spelletje onbruikbaar. Laat je niet in een kamp betrekken (dat enkel voor- of tegenstanders kweekt) en die ander staat met lege handen te beseffen dat al zijn/haar lage streken niet de door hem/haar gewenste uitwerking hebben.

Les vier: Accepteer wat onveranderbaar is

Domheid is ongeneeslijk heb ik toen gemerkt. Ze verloren het dan ook iedere keer, maar zelfs nadat de rechter hem verbood ooit nog een beroep op de rechtspraak te doen om mij voor hun schulden op te laten draaien, bleef mijn ex als een ezel vasthouden aan die belachelijke methode.

Les vijf:

Luister niet altijd alleen naar je onderbuik

8d53032d873b8f4077f9468e10f2cb92_medium.Wat mij in deze draaikolk van gemeenheden wel veel sterker heeft gemaakt was zelfbeheersing. Mijn kind mocht niets van al die ellende meekrijgen waardoor ik er voor koos om heel erg in het nu van haar en mij te genieten. Als vanzelf leerde ik de opgelopen emoties uit te stellen tot zij in bed lag…zodat ik er in alle rust verstandig over na kon denken. Menig uitgestelde traan heb ik gelaten. In mijn eentje, zonder daar anderen deelgenoot van te maken. Ik had er geen pottenkijkers bij nodig, maar het luchtte wel op en ik erkende daarmee tevens mijn vertrapte wezen. Dat schiep ruimte om iedere situatie naar mijn hand te zetten. Daarbij kwam het (aangeboren) analytische vermogen handig van pas. Ook had ik veel aan alle boeken die ik voordien al gelezen had over hoe mensen over het algemeen tikken… Die gingen niet over de doorsnee mens, maar er stonden vooral voorbeelden in van de noodmaatregelen waarnaar mensen met een minderwaardigheidscomplex grijpen. Ik geloof daarom niet zo in mijn sterkte omdat die wellicht meer met andermans invulling te maken heeft dan met mijn instelling.

Ziekte

7ce1506af58982b6bc3ea8c2d71a748e_medium.

Kanker daarentegen is iets dat je niet de rug toe kunt keren. Dat kun je ook niet ontkennen en je zult er iets mee moeten. Ermee leven, zorgen dat het jou de dagen niet af pakt door in angst en beven jezelf op te naaien over het naderende einde. Of wisten jullie nog niet dat ons dat uiteindelijk allemaal te wachten staat? We kunnen dus echt veel beter van de dagen, weken en maanden genieten die we nog hebben, dan jezelf overstuur te helpen met de slechtste raadgever die er is: Angst.

Doe zoals Gonnie, die te horen heeft gekregen dat de kanker bij haar stabiel lijkt en dat ze pas over drie maanden op controle hoeft te komen. Joepie! Morgenavond ga ik er weer Yatzheejen...

Reacties (49) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lieverd, jij HOEFT niet altijd sterk te zijn!!!
Het wordt zo vaak verkeerd gezien : als mensen humor brengen, zich sterk voordoen en op die sterke momenten anderen een hart onder de riem steken ... dan zijn dat voor velen 'GEWOON STERKE mensen!!'

En wie denkt er dan aan dat die mensen ook overvallen worden door ziekte, angsten en pijnen??
Jij bent vooral een 'MOOIE vrouw met een warm hart, eerlijk en open!'
Met heel veel respect voor jou zeg ik : "Laat het zwak-zijn maar eens toetreden, het zal je opnieuw een boost geven en ... o wee als je niet tijdig naar boven komt ... wij trekken je weer boven water hoor!"
Dus, als je blubb blubb hoort, zit ik efkes onder water in mijn ellende te dwelgen, maar als dat dan te lang duurt en je niets meer hoort kun je het beste efkes een zwembandje toegooien, goed?
je weet dat er geen moeite teveel is hé ..
We komen zelfs stante pede naar Arnhem :-)
Verduld as ut nie waar is.
Dan doen jullie ook. Wat was dat een verrassing... Ik heb tegenwoordig jullie lampje onder de Kerstboom branden en iedere keer als ik dat aansteek denk ik natuurlijk aan dat bezoek van jullie. Sjonge...
En ik lees...een waarachtig mens in goede en slechte tijden.
Wie is er altijd sterk? Niemand toch?
Ook hier is de rode lijn in het verhaal jouw kracht, of je het nu ontkent of niet, het is er en het is er ook altijd geweest. Ook het toestaan van zwakte kan een kracht zijn en helend werken.
Inderdaad, ik heb me soms oersterk gevoeld. Juist omdat ik me eerst helemaal in het verdriet liet zakken. Tot dat het helemaal uitgehuild was. Daarna kwam ik meestal veel veerkrachtiger weer rechtop en dat zijn de lessen over jezelf die je nooit meer vergeet.
Als mensen lachen hebben ze niet altijd plezier, wanneer mensen huilen hebben ze niet altijd verdriet. Het verbergen van ware gevoelens is mensen eigen, een vorm van zelfbescherming wellicht. Dat gaat zeker op voor wanneer je een ziekte onder de leden hebt. Gezonde mensen en zieken zijn soms als water en vuur. Door te praten over je ellende stoot je menigeen af. Als je het niet ziet, dan bestaat het niet. Een ziekte gebeurt altijd een ander, mij overkomt het niet. Tot, ja tot je ook tot de groep behoort.

Zoals gewoonlijk heb je het begrip emotie weer prachtig onder woorden gebracht.
Ja... zulke situaties brengt de mensen dichterbij of juist ver weg...Het is goed zoals het is, denk ik dan altijd maar.
een mooi brokje levenswijsheid. Sterkte. Er is altijd licht aan het eind van de tunnel
Ik zie dat licht ook altijd, gelukkig
De mens achter een ziekte blijft altijd, emoties, onbegrip, angst, hoop maar ook vreugde gaat ermee gepaard. Jij als verhalen verteller geeft de zaken goed weer in en prachtige vorm Weltevree x
Dank je wel, ik ben ook geholpen door jullie medeleven. Ik herinner me een prachtig filmpje op Youtube waarbij mijn tranen rijkelijk vloeien
Verhelderend, diep, wijs en leerzaam.

Wat een goed nieuws van Gonnie!

Carpe diem..


Doe ik... knuffe kus
Een zeer krachtig geschreven artikel.
Kracht in de vaak ongelijke strijd in het leven is zeer waardevol.

Keep on going!
Doe ik, wroemmmm vvvvvroemmmm,