x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Interview met een profeet

Door Nonnie gepubliceerd op Thursday 11 December 12:55

Op de redactie werd flink gegniffeld toen ze hoorden van mijn volgende opdracht. Toen Shirley, mijn vriendin slash collega, tijdens de lunch te horen kreeg wie ik binnenkort moest interviewen verslikte ze zich prompt in haar boterham, waarna ze de doorweekte brokjes kwistig in het rond spuugde in een onbedaarlijke lachbui. Vooral Deborah, die naast haar zat, kreeg de volle laag. Die pakte stoïcijns een servetje en veegde de haar toebedeelde portie van Shirley’s lunch uit haar gezicht, terwijl ze zelf ook moest grinniken. Alle ogen waren ondertussen op mij gericht. Ik haalde mijn schouders op.
‘Wat ik toch allemaal moet doen voor brood op de plank! De man woont ook nog eens helemaal in Belgie, die meneer Billen.’ Ik probeerde het zo neutraal mogelijk te brengen, maar weer barstten mijn collega’s in lachen uit. Ik keek de kring rond.
‘Wil niemand het van me overnemen?’ Mijn ogen bleven hoopvol rusten op Esther, de jongste aanwinst en een enthousiaste journaliste, die werkelijk alles aanpakte.
‘Jij, Esther?’ Smekend en met mijn liefste puppyoogjes keek ik haar aan.
‘Dan neem ik jouw reportage over de terreur van de commercie op me,’ bood ik royaal aan. Spijtig, maar beslist schudde Esther haar blonde krullen.
‘Sorry, mij niet gezien, maar ik weet zeker dat je er iets leuks van weet te maken.’
Als Esther het al niet wilde doen; de moed zonk me in de schoenen. De vrolijke blikken met hier en daar een vlokje leedvermaak lieten aan duidelijkheid niks te raden over. Mijn pogingen om iemand anders voor mijn karretje te spannen zouden vruchteloos blijken.
‘Ach, je moet maar zo denken: je bent niet alleen, Kate. Ik zal wel een beetje op je passen,’ troostte Frank me met een knipoogje. Als fotograaf is hij altijd de pineut.
‘Nou, ik had liever gehad dat je op Deborah moest passen, of op Karin,’ bromde ik nog een beetje na, wat me op een giftige blik stond van Doortje, die me dit interview in de maag had gesplitst. Zwijgend zat ik verder de lunch uit en bij elke hap brokkelde meer af van mijn potentieel zo veelbelovende carrière en verdween in een peilloos diepe afgrond. Daar ging mijn reputatie als serieus verslaggever.

Frank deed net of hij niet in de gaten had dat ik erg stil was gedurende de eindeloze tocht naar Heers. Af en toe floot hij mee met de muziek, terwijl ik naast hem steeds dieper wegzakte in het moeras van een professionele depressie. Onderuitgezakt hing ik naast hem in de passagiersstoel en vroeg me wanhopig af, hoe ik nog iets kon maken van het interview met Toon, de jongste telg van de familie Billen, die al vanaf zijn geboorte in 1987 wordt beschouwd als een visionair. Vast een broodetende profeet, een charlatan, een windbuil van het zuiverste water, onbetrouwbaar in zijn uitspraken. Een interview met een blaaskaak, wiens roem en reputatie zuiver en alleen is gestoeld op zijn naam en wie mag deze oplichter te woord staan? Lucky me.

Frank parkeert de auto om de hoek en samen lopen we de lange laan af naar de woning van de familie Billen. Plotseling blijft hij stokstijf staan om een foto te maken. Mijn ogen volgen de richting van zijn lens en dan opeens zie ik het ook. Het dak van het gebouw vormt twee bogen alsof er een reuzenkadetje op het dak ligt. ‘Schitterend,’ hoor ik Frank grinniken en ondanks mezelf lach ik met hem mee.

4412127fdd15280a0624d6fabddf01ad_medium.

Even later zwaait de deur direct open als ik mijn vinger koud van de bel haal, alsof iemand achter de deur had staan wachten op onze komst en terwijl ik beleefd mijn hand uitsteek, draait de jongeling zich met de rug naar ons toe en laat zijn broek zakken. Daarna wordt de broek weer op zijn plaats gehesen en draait hij zich weer naar ons om. Mijn hand hangt ondertussen werkeloos langs mijn lichaam, niet in staat om andermaal plichtmatig uitgestoken te worden.
‘Dag’, zeg ik afstandelijk. ‘We zijn van Tussen hemel en aarde en komen voor het interview.’
‘Toon Billen’, zegt de jongen en steekt zijn hand uit naar Frank, die wel de tegenwoordigheid van geest heeft om zijn handdruk te beantwoorden. Zelf negeer ik de uitgestoken hand, die onverrichterzake weer wordt ingetrokken. ‘Kom binnen.’

Even later zitten we rond de antieke tafel in een gezellig ingerichte woonkamer waar in de hoek een haardvuurtje knappert. Voor het eerst kijk ik hem recht in het gezicht boven een geurend kopje koffie en besef met een schok dat ik nog nooit zulke opvallende ogen heb gezien. Zijn meisjesachtig lange, donkere wimpers omranden donkergroene ogen, waarin duizenden oranje spikkeltjes de sfeerverlichting weerkaatsen. Zijn pupillen zijn zwarter dan zwart en lijken door hun ondoorgrondelijkheid en oneindige diepte vele geheimen te herbergen. Terwijl ik door die ogen naar binnen word gezogen, ga ik van de weeromstuit rechtop zitten. Mijn interesse is gewekt.

Dat was wel een heel speciale begroeting, daarnet. Is dit gebruikelijk in deze contreien om elkaar op deze manier te verwelkomen?’ vuur ik mijn eerste vraag op hem af. Zijn ogen lichten op en hij kijkt me een beetje plagerig aan.
‘Werd niet zo op prijs gesteld als ik me niet vergis, maar inderdaad is dit voor mij een manier om mensen op hun gemak te stellen. De meesten beginnen dan te lachen. En dan is al gauw het ijs gebroken. In Heers zijn ze dat inmiddels gewend en er is werkelijk niemand die nog opkijkt van deze begroeting. Integendeel, de meesten draaien zich om en tonen op hun beurt hun achterwerk. Het is een vorm van beleefdheid.’

Dat is toch wel enigszins typisch te noemen. Heeft dat met de familienaam te maken? Jullie heten immers Billen.
‘Eigenlijk is het allemaal begonnen bij mijn geboorte in 1987. Toen mijn ouders, Koen Billen en Mien Billen-Onder Water, mij kregen, besloten ze me Toon te noemen. Ik was als hekkensluiter de jongste van zeven kinderen en vanwege mijn naam werden mij profetische eigenschappen toebedacht. Mijn vader had hoge verwachtingen van mij na zich zijn levenlang te hebben geërgerd aan alle naamgrapjes en hij hoopte vurig dat mijn naam symbolisch zou blijken te zijn en bepaalde taboes zou doorbreken. Om die reden werd bij mijn geboorte het moonen festival gevierd. Het feest vond plaats ten tijde van de eerste volle maan na mijn geboorte. Bij mijn geboortefeest werden de festiviteiten geopend door de kleine zuigeling, mij dus, in de lucht te houden, waarbij de volgende woorden werden gesproken: ‘Zie hier: Toon Billen.’ Hierop draaide het voltallige gezelschap zich om en liet de broek zakken. Sommige dames moesten eerst de rok omhoog tillen, alvorens ze de slip naar beneden konden schuiven. Het was een prachtig gezicht in het volle maanlicht en na deze memorabele start was het feest al gauw in volle gang. Dat eerste feest was een groot succes en vanaf die tijd werd het moonen festival een jaarlijks terugkerend evenement in Heers. Uiteraard alleen voor meerderjarigen. Dat begrijp je wel.’ Zijn ogen lijken me nu openlijk uit te lachen, maar ik laat me niet zomaar uit het veld slaan.

Maar jij was zelf toch nog niet meerderjarig? Mocht jij wel naar dit feest voor volwassenen?’
‘Klopt, scherp opgemerkt.’ Ik voel mijn wangen warm worden, maar negeer het effect van zijn woorden en sla mijn ogen neer om hem niks te laten merken van mijn verwarring. ‘Als profeet van de billenclan kon ik natuurlijk niet ontbreken op die vieringen, maar meestal beet ik slechts de spits af, waarna .het feest zonder mij werd voortgezet. Ik was gewoon een icoon. Pas vanaf mijn achttiende mocht ik het volledige festijn bijwonen als eregast.’

Heb je als profeet wel een normale jeugd gehad?’
‘Ja, hoor. Ik herinner me nog die keer dat ik buiten speelde met mijn vriendjes en dat mijn moeder me riep om te komen eten. “Toon”, riep ze steeds. Het duurde enige tijd voordat ik haar hoorde, maar toen kwam ik direct aanrennen met al mijn vriendjes in mijn kielzog, waarna ze me bestraffend toesprak: ’Toon Billen, heb je me niet gehoord?’ Het effect van die woorden staat me tot de dag van vandaag nog helder voor de geest, want al mijn vriendjes trokken schaterend van het lachen hun broek naar beneden en toonden hun derrière. Zelfs mijn moeder moest lachen.’Een onwillekeurige glimlach kon ik niet onderdrukken bij de gedachte aan al die lachende kinderkontjes. Het lijkt erop dat Toon Billen een uiterst gelukkig mens is. Toch wil ik dieper graven, want wat zit er achter? Is het luchtig en onschuldig vermaak of is er meer aan de hand?

De term profeet wordt vaak gebruikt voor iemand die de toekomst kan voorspellen of een persoon die namens een god spreekt. Daarnaast bestaan er bijvoorbeeld ook onheilsprofeten en weerprofeten. Onder wat voor soort profeet moet ik jou scharen?’
Toon neemt een slok van zijn koffie, kijkt me peinzend aan. Zijn pupillen verwijden zich en lijken me nog meer naar binnen te trekken. De tomeloze afgrond geeft me het gevoel dat ik terecht ben gekomen in een eindeloze spiraal, die me de diepte in lokt. Slechts zijdelings ben ik me nog bewust van de aanwezigheid van Frank die af en toe een plaatje schiet. Alleen Toon bestaat nog, Toon en zijn hypnotiserende ogen. Dan begint hij aarzelend: ‘Ja, nou moet ik toch echt met de billen bloot.’ Een glimlach glijdt over zijn gezicht. ‘Door onze gewoonte te moonen, want zo heet dat, beroept de familie Billen zich op haar recht van vrije meningsuiting. Het is onze manier om te zeggen dat we niks te verbergen hebben. Wat je ziet is wat je krijgt. En als eenmaal dit intieme deel van de anatomie is gedeeld met een ander, is er een façade weggevallen. Alle pretentie is verdwenen en het is mijn ervaring dat de communicatie daarna veel opener is. Door met de billen bloot te gaan, ontstaat een zekere vrijheid tussen mensen. Daarbij moet me overigens van het hart dat moonen nooit een seksuele associatie heeft, want het is nooit de bedoeling dat de genitaliën worden getoond. Het is gewoon een onschuldig gebaar om het ijs te breken. Daarnaast is er ook een verwijzing naar de maan, die staat voor de reflectie van licht. Zoals de maan het licht van de zon weerkaatst, waarbij je de maan zou kunnen zien als de profeet van de zon, zo ben ik de profeet van het moonen. Door mijn geboorte en naamgeving ben ik de brenger van het nieuws dat mensen relaxter met elkaar moeten omgaan, zodat de wereld, waar al voldoende spanningen bestaan er ongedwongener uitziet. Snap je wel?’

Ergens begint er iets te dagen en wat ik eigenlijk niet had verwacht is nu tot mijn stomme verbazing aan het gebeuren. Toon heeft langzaam maar zeker begrip weten te kweken voor zijn bizarre hobby en dat bij een verstokte rationalist zoals ik. Ik moet nu uitkijken dat het niet zelfs plausibel gaat klinken.

Zo’n hobby om de volle maan te ontbloten en dit aangezicht kwistig rond te strooien wordt vast niet overal gewaardeerd, of wel soms? Heb je ook wel eens negatieve ervaringen gehad?’
‘Uiteraard reageert niet iedereen altijd meteen positief. Vaak wordt er wel even vreemd gekeken, maar al gauw maakt de verbazing plaats voor een lach. Hoewel, toen mijn tante Jet en oom Harry in Griekenland een ambtenaar in functie moonden bleek die er de lol niet van in te zien en kregen ze een boete van 900 euro. Niet overal zijn ze even liberaal.’

‘Ik las ergens dat de Billenfamilie zich professioneel is gaan toeleggen op het moonen. Wat moet ik me daarbij voorstellen, beroepshalve moonen? Valt daar werkelijk geld mee te verdienen?’
‘Dat zou je nog verbazen. Inderdaad wordt onze familie regelmatig ingehuurd voor bijvoorbeeld voetbalwedstrijden. Dit heeft vooral een kalmerende invloed op het vaak agressieve publiek. Door op bepaalde momenten te moonen ontstaat er in zo’n stadion een losse sfeer, waarbij juist de meest beruchte hooligans vaak overgaan tot het kopiëren van dit gedrag. Dus moonen neemt dan dikwijls de plaats in van vechten. Uit onderzoek is gebleken dat deze wedstrijden vaak vreedzamer verlopen dan de wedstrijden waarbij onze familie ontbreekt. Ook wordt onze hulp regelmatig ingeroepen bij feesten en partijen, waar de Billenfamilie veelvuldig de gangmakers zijn.’

9ad6a511a5923c6ac5d32b5fed55ac0b_medium.

Ik merk hoe ik helemaal ben opgegaan in het gesprek en mijn eigen stem klinkt mijlenver weg als ik mezelf hoor bedanken voor de medewerking aan het interview. Toon loopt met ons mee naar de voordeur en we nemen hartelijk afscheid. Alsof Frank en ik het hebben afgesproken draaien we ons tegelijkertijd om en ontbloten ter afscheid ons achterste. Toons parelende lach klinkt nog na in mijn oren als we even later weer op de terugweg zijn naar de redactie.

 

 

 

Bovenstaand verhaal is gebaseerd op feiten. Er bestaat daadwerkelijk een familie Billen in Heers, België, die jaarlijks een moonen festival houdt. De familie houdt zich ook professioneel bezig met deze tak van sport. De uiteindelijke invulling van deze feiten is echter fictie en ontsproten aan de dikke duim van de schrijfster.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een kostelijk verhaal!
Terecht in de prijzen gevallen :)
Dank je wel, Moz@rt
Heel goed geschreven. Jouw journaliste heette dus ook Kate, haha. (Hopelijk is het niet dezelfde journaliste, want dan loopt het slecht af)

De beschrijving van Toons ogen vind ik erg goed gedaan. Het leek of ik zelf gehypnotiseerd werd door die prachtige ogen!
ja, die ogen.
Ik zag ook dat jouw journaliste Kate heet, maar ik denk toch dat het een ander is. Of werkte die van jou ook voor 'Tussen hemel en aarde'?
Zover ik weet niet, dan is er voor jouw Kate een nare afloop bespaard.
Gelezen en beoordeeld!
De fantasie was weer retegoed! :)
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Dank je wel, Infomaatje
Gelezen.
Geweldig verhaal, Nonnie! Met plezier gelezen en zéér sterk geschreven. Het leest ongelooflijk vlot, je hebt ook vele humoristische details toegevoegd. Wel nu ben ik van België, maar van het moonen-festival heb ik nog niet gehoord :)
Dank je wel, Lilithx.
Dat festival bestaat echt, dus als je een keer zin hebt in een feestje...
tegen Nonnie
1
Ik hou het in gedachten :)
Gelezen en beoordeeld.