Een stuk van de film wissen

Door Berna gepubliceerd op Wednesday 10 December 11:52

c3fbe75c8675b55377ba239d07c250d2_medium.

Het leven is als een film. Er wordt wel eens gezegd dat je alles wat je meemaakt kunt gebruiken voor je verdere leven. Ook als het gebeuren zeer negatief of verdrietig is geweest. Of zelfs als er liefdesverdriet aanwezig is, zodat je het gevoel hebt niet meer verder te kunnen.

Een ieder gaat anders om met verlies. Je hebt mensen die direct de knop om kunnen draaien en de draad weer oppakken. Zo’n persoon wordt dan een ‘’sterk’’ mens genoemd. Maar het is vreemd, ook al stop je je verlies weg, het blijft sluimeren. Het kan zelfs gebeuren dat door een volgende gebeurtenis, dit kan jaren later zijn, de bom barst en het gemis is niet meer dragelijk en kom je in een rouwproces.

Een ander persoon is een tijd uitgeschakeld. Wordt depressief en heeft het gevoel of er een lichaamsdeel geamputeerd is. Wanneer niemand dit door heeft, kan de ander ziek worden en een tijd uit de running zijn. Meestal komt zo’n persoon bij de huisarts terecht en soms zijn gesprekken bij een psycholoog nodig om een manier te vinden om weer verder te kunnen met je leven. Er kunnen gebeurtenissen naar boven komen van vroeger. Dit kan een verband hebben met het verdriet van nu.

Je hebt ook mensen die direct over hun verdriet praten, maar verdrietig blijven. Zij weten waar de voetstappen van degene liggen waarover je rouwt. Je hebt alle brieven, foto’s en cadeautjes bewaard. Tot de dag gekomen is dat je vindt dat je de boel maar eens weg moet gaan doen. Met de vraag in het achterhoofd, is dit wel een verstandige keuze?

c3fbe75c8675b55377ba239d07c250d2_medium.

Een stukje film

Het verleden

In een doos

Niet ingekeken

De laatste vijftien jaar

 

Met stof omhuld

Deksel eraf

Daar liggen de woorden

Lief en zoet

Daar liggen de foto’s

Als dat geen liefde is?

 

De papierversnipperaar

Doet haar werk

De vuilnisman zorgt voor de rest

De doos is leeg

 

De bodem kijkt haar aan

Het verleden is weg

Maar haar hart schreeuwt

 

De leegte op het stuk van de film

Roept om het verleden

Het is nu doelloos

Terwijl het langzaam wegkwijnt

 

De film is niet meer compleet

Goh, ze mist het

Ze voelt zich naakt

En het verdriet?

Is tienduizend maal

Sterker terug

De leegte?

Voelt als het wegdoen

Van de laatste strohalm

 

Wat is wijsheid?

 

En jaren later

Staat de brievenschrijfster

Voor haar neus

Heb je ze bewaard?

Zij zakt door de grond

En zij  moest bekennen

Ik heb je uitgewist

Ik heb vijftien jaar gewacht

En bij de verhuizing

Heb ik ‘’ons’’ weggegooid

De film is helaas niet meer compleet

 

Berna 10 december 2014

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat mooi geschreven
Heel treffend.
En dan vraag ik me af: Had de ander ze eigenlijk wel bewaard?
Ja, soms is het 'ons' weggooien niet afdoende
vooral als je weet
dat er nog een kilo verdriet in verscholen ligt
prachtig
dit is echt mooi.
Prachtig geschreven!
Koude rillingen langs mijn rug..

Laat ik nou net een nieuwe schrijfopdracht aan het maken zijn.. die hier gevaarlijk dichtbij komt.. - dat terzijde -