Interview, van een heel gewone man met een heel gewone hobby

Door NC-Klopedy gepubliceerd op Tuesday 09 December 21:04

Interview, van een heel gewone man met een heel gewone hobby.

 

Henk zit aan de keukentafel, neemt nog een van de versgebakken broodjes die hij een half uur eerder bij de bakker op de hoek is gaan halen.

Dit is Henks vaste zaterdagmorgen ritueel. Een uurtje later dan normaal opstaan, even douchen, vlug op en neer naar het bakkertje aan het eind van de straat, bakje verse koffie zetten, krantje erbij en genieten maar!

Maar vandaag loopt het allemaal net even anders. De telefoon op de keukentafel begint te rinkelen: “hallo, goedemorgen met Henk”. “Hallo Henk, goeie s’-morgens. Sorry, dat ik je bel maar het kan even niet anders. Weet je nog dat we het er vorige week over gehad hebben? Dat we misschien een interview, met exclusieve informatie, over een persoon met een uitzonderlijke hobby zouden kunnen maken. Nou dat moet dus vandaag! Arie, onze persfotograaf is al onderweg. Hij gaat met je mee en hij weet het geheime adres waar jullie afspraak is. Arie haalt je over een kwartiertje op. Maak er wat moois van Henk, succes” Tuut-tuut-tuut, de verbinding is verbroken.

Nondeju, dat is lekker, daar gaat mijn vrije zaterdag. Daar is die hoofdredacteur nog niet klaar mee. Er gonst van alles door het hoofd van Henk. Maar professioneel als hij is, pakt hij zijn spullen bij elkaar. We gaan er maar weer het beste van maken. Had ik maar een vak moeten leren.

Enkele kleine twintig minuten later stopt er een oude donkerblauwe Audi 100 voor het huis. Henk stapt gewapend met zijn notebook de voordeur uit. “Hoi Arie, hoe gaat ie? Alles kits achter de rits”. In de snelle auto instappend, maakt Henk richting Arie een begroetende boksbeweging en maakt de veiligheidsriem vast. Daar gaan ze, zoals altijd recht op hun doel af.

“Is het ver, Arie?” vraagt Henk. “Valt wel mee, we zijn er binnen een half uurtje. Het is net achter Boxtel” antwoordt Arie. En inderdaad ongeveer dertig minuten later draaien ze het grindpad op van een oude witte villa. “Hier moeten we wezen, Henk” Arie stapt uit en pakt, tussen de twee voorstoelen door, vanaf de achterbank zijn Canon EOS en hangt deze om zijn nek. “Let’s go!”

Ze stappen beiden uit en lopen regelrecht naar de grote voordeur. “We gaan belletje trekken” grapt Arie. Het was inderdaad een grote beugel met een ijzeren stang waaraan je moest trekken. Binnen horen ze het gerinkel van een ouderwetse koperen bel. Vrijwel direct horen ze wat gestommel achter de deur, links naast de deur gaat een soort van kleine felle schijnwerper branden recht in het gezicht van de twee journalisten. Ze knijpen hun ogen een beetje toe. Waar is dit goed voor?, het is immers gewoon overdag. Binnen wordt er een grendel weggeschoven en de deur draait langzaam open.

Een man met het figuur van een bodybuilder, maar gehesen in een butler outfit verschijnt in de deuropening. “Zo heren, jullie komen voor het interview? Kom verder” Henk en Arie lopen een grote kille hal in. Links en rechts komen er deuren in deze hal uit. De heer die ze binnen liet, loopt voorop. Zonder iets te zeggen volgen ze de man. Hij loopt helemaal naar het einde van de hal en opent een deur. “treed binnen heren en neem plaats”. Hij wijst naar twee grote lederen fauteuils die in het midden van de ruimte staan. Henk loopt direct naar een van de twee zetels en gaat zitten. Arie draait wat rond met zijn fotocamera in de aanslag, maar er valt eigenlijk niet veel te zien in deze ruimte. Alleen een gigantisch groot filmdoek prijkt achter in de ruimte. Ook Arie gaat zitten in de stoel die nog vrij is. “Gaan we hier een filmpje kijken of wat” mompelt Henk. Hij heeft de woorden nog niet gezegd of achter het scherm horen ze iemand wat zenuwachtig kuchen en op hetzelfde moment springt een fel licht achter het grote witte scherm aan. Ze zien een silhouet van een persoon, het lijkt een man zittend in soortgelijke fauteuil als waar ze zelf in zitten. “Wat krijgen we nou? ” zegt Arie en hij kijkt Henk daarbij vragend aan. Henk haalt zijn schouders op. Hij weet het immers ook niet. Vanuit de achterkant van het scherm klinkt er plots een vreemde stem. Het is duidelijk te horen dat de stem door een vervormer aangepast wordt“. Goedemorgen heren, sorry voor de misschien wat vreemde gang van zaken, maar ik heb met dit interview ingestemd, met de nadrukkelijke voorwaarde dat ik absoluut anoniem zou kunnen blijven”.

“Oké, als dat afgesproken is dan moet dat maar, een interview kan ook wel zonder oogcontact. Maar ik vind het op z’n minst opmerkelijk. U zult er wel een goede reden voor hebben” zegt Henk.

Maar logischerwijs is Arie een stuk minder enthousiast. Wat is zijn rol nu nog? Hij maakt een foto van de schaduw op het witte doek. Daarmee heeft hij zijn bijdrage geleverd. Misschien straks nog maar een sfeerfoto maken van de buitenkant van de villa, denkt hij.

Henk opent het gesprek“. Goed meneer, laten we dan maar van start gaan, u hebt dus blijkbaar een bijzondere hobby en daar wilt u ons vandaag wel wat meer over vertellen, kunt u in het kort vertellen wat die hobby van u is? Hoe en waarom u er ooit mee begonnen bent en wat wil u er uiteindelijk mee gaan bereiken”

De schaduw antwoordt: “Mijn hobby is het pesten van mensen, het liefst verneder ik ouderen en zwakke personen. Maar ook gewone doorsnee mensen ontzie ik niet. En eigenlijk maakt het met niet zoveel uit om wie het gaat, als het maar een hele groep is, die ik in één keer een loer kan draaien. Of het politieagenten, leraren of pompstationhouders zijn, allemaal goed. Het geeft mij heel veel voldoening als ik s’-avonds in het huis van mijn moeder in bed kruip en ik weet dat het weer gelukt is om een aantal mensen, maar dus het liefst een hele groep in één keer te hebben getreiterd of gekwetst. Het maakt me niet uit hoe en wat ik er voor moet doen of laten. Maar als ik ze financieel of emotioneel een poot uit hebben kunnen draaien is mijn dag weer geslaagd. Iets wat ze hebben, neem ik ze af. Iets waar ze behoefte aan hebben, zorg ik voor dat ze het nooit krijgen. Natuurlijk doe ik dat niet allemaal in mijn eentje, maar ik wil het vandaag niet over mijn handlangers hebben. Het is “mijn” hobby en neem maar gerust van mij aan, ik ben er verdomd goed in! En weet je wat het mooie van alles is, het is gewoon legaal. Er zijn hele bevolkingsgroepen, die mij met de uitvoering van mijn hobby steunen of nee, steunen is misschien niet het goede woord, maar ze kijken op het juiste moment de andere kant op”

“Nou dat is allemaal best heftig wat u daar vertelt” zegt Henk, “maar kunt u misschien één concreet voorbeeld geven van een van uw pesterijen?" Eentje die u onlangs in de praktijk gebracht hebt.”

“Geen probleem” antwoordt de schaduw, “Ik heb afgelopen week nog een complete groep ziekenhuispatiënten zo financieel afgeknepen dat ze geen kant meer op kunnen, dat is lachen man". Trouwens dat is mijn grote kracht hoor. Hoe ellendig mijn actie ook is, ik blijf gewoon lachen. Er is absoluut niets dat mij ook maar iets emotioneel raakt. Er zijn van die imitators die willen ook een graantje meepikken van de door mij ontwikkelde tactiek. Ze trekken dan een clownspak aan en gaan vervolgens oude vrouwtjes op straat lastig vallen. Maar dat is niet toegestaan. Dan word je gepakt. Dan ben je gewoon stom bezig. Net zo goed als die mannen die met een leren vestje op een motor gaan zitten. Die zijn sowieso de Sjaak. Die pakken ze gewoon op nog voordat ze ook maar iets gedaan hebben. Wat een sukkels he.

Mijn motto is: Draag een mooi driedelig pak, dan lukt mensen treiteren je met gemak”. “Ja, maar” reageert Arie geëmotioneerd, want hoewel het zijn rol niet is om hier vragen te stellen, kan hij het niet laten: “wat vindt u partner hiervan?”

“Die heb ik niet, gelukkig niet zelfs, stel je voor zeg. Met zo iemand, ik weet niet eens of het nu een man of een vrouw zou moeten zijn, is moet je toch altijd wel wat rekening houden en daar heb ik echt geen zin in”, “maar heren ik moet er een einde aan gaan maken, ik heb zo nog een bespreking met mijn Europese zielsverwanten in Brussel. Er zijn namelijk een aantal mensen, die dezelfde hobby hebben als ik en we hebben ons verenigd. Af en toe hebben we onderling overleg. Overigens niet altijd in Brussel hoor, we zitten ook wel eens in Straatsburg.”

Ondertussen is de bodybuilder in pinguïnkostuum ook weer binnen gekomen. “Zo heren, willen jullie mij volgen. "Ik heb voor u allebei een enveloppe met inhoud, zodat u onderweg nog wat kunt gaan eten, want laten we eerlijk zijn, de man die jullie net geïnterviewd hebben mag dan als een harde bikkel over komen, hij zorgt goed voor “zijn” mensen.”

Henk en Arie volgen de man weer richting de voordeur. De deur gaat open en ze zien nog net een zwarte Audi R8 Spyder vertrekken. “Verrek, zie je wie daar inzit, gewoon achter het stuur, zie dat?” roept Arie. “Ik zie het Arie” zegt Henk. Heb je hem op de foto? (Arie, schudt nee) Maar zullen wij ons niet tot het zelfde niveau verlagen en die enveloppe die we gekregen hebben even bij de voedselbank binnen gooien.?” “Strak plan, Henk”.

En Arie schiet nog snel even een foto van de witte villa.

Gezamenlijk rijden we weer richting huis, zoals afgesproken eerst even langs de voedselbank. Het is net na de middag als Arie voor het huis van de journalist stopt. Henk stapt uit. “Wil je nog een bak koffie?” “nee merci, ik ga naar huis het vrouwke zit ook te wachten” antwoordt Arie.

Allebei beseffen ze dat ze een uurtje of drie van hun leven hebben verkloot, niemand zal hun verhaal ooit geloven. Die keurige heren doen zoiets toch niet! En zelfs als Arie een foto had weten te maken, had iedereen dat afgedaan met: die heb je zeker gefotoshopt.

 

NC-Klopedy  december 2014.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Goh, dat treiteren is wel lucratief.
En de man doet het met plezier. Wat wil je nog meer?
Gelezen en beoordeeld.
bedankt:)
Toch flauw dat de geïnterviewde niet in beeld wilde komen natuurlijk...
Heerlijk verhaal, leest lekker.
Merci :)
Ja, leest als een trein.
Hier en daar wat woordherhaling en wel jammer van dat eerste plaatje. Ik herkende hem meteen en je geeft zo een heel stuk van de tekst al weg. Plaats het bijna onderaan, dan worden de woorden van die man veel sterker, denk ik
Dank je voor de reactie :)
Gelezen en beoordeeld!
Bedankt!