Onvergetelijk

Door Leny gepubliceerd op Tuesday 09 December 13:53

 spotlightwork.png Spotlight Verhaal


Spontaan bood zij de man aan om de deur open te houden toen zij zelf met haar handen vol tassen de hare neerzette en voor de oude man de deur open hield. “Dank u wel jonge dame,” klonk een krasstem die vol rust en sereniteit het geluid uit zijn mond liet vloeien alsof er een zacht beekje hoorbaar was in de drukke winkel. Die stem. Die krakkemikkige stem die zoveel rust gaf in deze vijf woorden. Het jonge meisje keek vol verbazing naar de oude man. Hoe oud zou hij zijn? Tachtig misschien, of ouder zelfs?
 
Zijn gebogen rug, ruige gerimpelde handen, maar een o zo glad gezicht dat je alleen bij jonge mannen zag en zeker niet meer bij mannen van zijn leeftijd. Hij strompelde de geopende deur door en knikte nog eens vriendelijk naar haar en draaide zich om, zette zijn eigen tassen op de grond en hield op zijn beurt de deur voor haar open zodat zij volgepakt door kon lopen.
Zij moest glimlachen over zoveel galante manieren, omdat zij dat totaal niet meer gewend was in deze tijd.
 
“Ja, kijk maar verbaasd meisje, maar deze meneer weet nog hoe het moet,” kraste de oude man met de wonderlijke stem.
Het was niet de man die haar boeide, het was die stem die haar fantasie de vrije loop liet gaan. Door zijn stem voelde zij zich midden in de bossen, tussen de beekjes, zomaar in een maïsveld, in de armen van haar geliefde, zomaar overal en nergens. Als in een droom. Die stem, Wat was dat toch!
 
Zij bedankte hem met een glimlach en een hoofdknik voor het open houden van de deur, te verbaasd over haar eigen gedachten aan de oude man die zij op hetzelfde moment als het prins op het witte paard zag.
“Ik word gek geloof ik.”
 Hoe kon zij nou bedenken dat een oude man die haar opa kon zijn, wat opa, haar overgrootvader misschien wel, dat die ineens de prins op het witte paard was alleen door een paar woorden. Wat gebeurde er met haar. Het zweet gutste ineens van haar voorhoofd, zij werd een beetje eng in haar hoofd en pakte snel haar tassen op om naar haar auto te lopen.
 
 “Zal ik met u meelopen, u ziet ineens zo witjes, voelt u zich wel goed?”
 De stem van de oude man klonk oprecht bezorgd, maar o zo lief en teder dat zij er haast van smolt.
 “Dit is niet normaal, ik word gek van die ouwe man. Die stem alleen al,” dacht zij verward. Zij kon alleen maar knikken. En gezamenlijk tilden zij alle tassen tussen heb in en liepen zij richting haar auto.
Het viel haar ineens op dat hij gelijk naar de goede richting van haar auto liep. Het moest niet gekker worden. Had hij haar misschien bespied? Nee, dat zou te gek zijn, die oude man zou geen partij voor haar zijn, die gooide zij zomaar als een pakje boter over haar schouder als het er op aan zou komen. Maar hoe wist hij dan dat haar auto precies daar stond tussen al die tientallen geparkeerde auto’s?
 
“Die rode is het daar hé?” knikte hij naar een rode auto die daar geparkeerd stond tussen een hele rij andere auto’s.
“Ja, dat is mijn auto inderdaad, maar hoe weet u dat nou!”Ze kon het niet laten.
“Omdat ik zie dat u er naar kijkt en automatisch trekt u mij met tas en al naar die richting toe, dus een kleine optelsom vertelt mij dan dat die rode auto van u moet zijn”, glimlachte hij. Die verrotte stem die haar deed smelten, zij wist niet wat haar overkwam. Het leek wel alsof elk woord uit een waterval van schoon water kwam en elke spetter op haar gezicht een letter vormde en dat zo al die letters een zin in haar hoofd lieten klinken als hemelse muziek. Wat was dat toch, zij kon zich er niets bij voorstellen behalve dat zij bezig was om in een vlaag van verstandsverbijstering binnen no-time verliefd te worden op een stem die behoorde bij een wel héle oude man en dat ging haar te ver.
Zeker in zo een korte tijd, dit was gewoon niet mogelijk. Maar het was de waarheid wat hier gebeurde. Zij voelde zich een gevangene van zijn stem, dat was het gevoel dat haar bekroop en zij was niet eens bang, eerder vereerd door zijn aandacht en spontane hulp.
 
Bij de auto aangekomen keek zij hem eens goed aan en zag pretogen die open en eerlijkheid uitstraalde, geen rottigheid, geen ellende. Zijn gladde huid totaal niet gerimpeld was het enige dat opviel. Zijn witte haren en gerimpelde handen en nek verraden dat deze man al op leeftijd was. Maar die stem zou je toch een andere indruk geven. Die zou aan de telefoon de hele kluit kunnen belazeren als jonge kerel.
 
“Ik weet wat je denkt meisje, mijn stem, een vloek uit mijn leven. De rest is oud en versleten geworden maar mijn stem is altijd jong gebleven. Ik weet het. Maar geloof mij als ik zeg dat het een vloek in mijn leven is geweest. Door deze stem heb ik heel wat mooie dames voorbij moeten laten gaan omdat zij mij niet vertrouwden. Niet het lichaam, niet de open ogen, niet de eerlijkheid van de uitstraling die mijn lichaam toont, maar die stem van mij. Ik weet het en snap het ook wel.”
 
“Maar het is een gegeven dat ik niet meer weg kan poetsen. Ik zal altijd die oude man blijven met een rimpelloos gezicht van 83 jaar met de stem van een jongeman die zomaar denkt dat hij iedereen kan versieren. Dat dacht ik vroeger ook en deed dat ook. Maar de liefde van mijn leven heb ik echt nooit gevonden. Als je denkt dat deze stem een zegen voor mij is, laat ik je dan vertellen dat het de vloek is geweest van mijn hele leven. Want door deze stem die voor een ieder als een zee van liefde klinkt wat ooit eens iemand tegen mij gezegd heeft, vergeet een ding nooit.
 Door deze stem is de eenzaamheid de winnaar in mijn leven geworden, temeer omdat geen vrouw mij vertrouwde. Met zo een stem zou ik ook mijn partner niet vertrouwen.”
 
Hij zette haar tassen met boodschappen voor haar laadklep neer, glimlachte nog even naar haar, pakte zijn eigen tas weer op en liep gebogen verder. Hij draaide zich nog eenmaal om en keek naar haar, zij keek terug en hij zag haar tranen langs haar wangen lopen.
“Kom op meis, je zult mij blijven herinneren als de oude man met die mooie stem, dat is ook heel wat waard toch?” Hij zwaaide en traag zwaaide zij terug. Hij had gelijk.
Die man zou zij nooit meer vergeten en dat alleen door een korte ontmoeting bij de supermarkt en door een stem die zij nog dagelijks hoorde.
Onvergetelijk.
 

©

leny kruis

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weltevree, was nog wel een spotlight, rode loper erbij, je kent dat wel Iedereen in black stropstrikje en de dames in lange soepjurken met hoge naaldhakken, maat bitterballenprikker, maar dan in het groot....
Ik heb hem op Webtales zeker gemist?
Bij deze dan: een intrigerend verhaal