De ultieme opluchting

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 09 December 11:46

Sinds de laatste maandelijkse grote redactievergadering waarbij iedereen altijd aanwezig is, zat ik met die baksteen in mijn maag. Greet Veldstra, Linda’s zakenpartner en mede-eigenaar deed ongemeen vastberaden, bij het haaibaaierige af. Zij was het ook die me rechtstreeks aansprak. Daarna heb ik me keer op keer afgevraagd, waarom het zo is gelopen en vooral, wie om welke reden dat plan heeft uitgedacht.

‚ÄúAnnelies Prins van Waveren, ken jij haar?‚ÄĚ vroeg Greet snibbig. Uiteraard wist ik wie ze bedoelde maar ik zweeg net iets te lang. Ik moet sowieso altijd even schakelen als de naam Prins valt en Greet gebaarde ongeduldig. Iedereen staarde me aan.

‚ÄúWie kent haar niet? Lieske van de uiterst natuurgetrouwe mierzoete tekeningen, die gretig aftrek vonden in allerlei lieve damesbladen, op serviezen en kalenders,‚ÄĚ sneerde ik net iets te heftig en even keek Gr√© me verstoord aan alsof ik buiten mijn boekje was gegaan

‚ÄĚHaar carri√®re zit in het slop en via via hoorde ik dat ze een vreemde hobby heeft ontwikkeld. Tevens gaan er geruchten over een familiegeheim. Perfect voor onze doelgroep en het extra dikke glossy Nieuwjaarsnummer. Dat klusje ga jij doen,‚ÄĚ besliste Greet. Ik stribbelde tegen maar de Mol schudde tegelijk met Gr√© haar blonde hoofd, wuifde¬†mijn protesten van tafel en verklaarde: ‚ÄúAangezien jij daar in de buurt hebt gewoond en daardoor bekend bent met dat ietwat bekrompen sfeertje, neem ik aan dat jij je bij haar beter kunt handhaven dan wie dan ook van ons en trouwens... voor diepte-interviews ben jij de aangewezen persoon.‚ÄĚ

Ik voelde me in eerste instantie nog gevleid, mede door de vernietigende blik die Yvonne van woninginrichting en recepten over de vergadertafel spoot. Het was duidelijk. Zij vond het oneerlijk dat ik met die hoofdprijs ging strijken, maar zij wist niets van wat ik al decennia weet.¬†Wie zou ooit deze absurde speling van het lot hebben kunnen bedenken? Uitleggen waarom ik niet wilde was ook onmogelijk. ‚ÄúEr wordt niet over onderhandeld,‚ÄĚ zei Linda kortaf en toen ik ronduit weigerde werd duidelijk dat ik mijn biezen kon pakken als ik voet bij stuk hield.

Van het één op het andere moment zat ik in een zeer lastig, zo niet onmogelijk, pakket en vakantie opnemen kon niet meer. Mijn vrije dagen waren op. Als het minder dramatisch zou klinken, zou ik deze opdracht zelfs een levensgevaarlijke missie noemen. De enige uitweg zou kunnen zijn dat ik iets aannemelijks verzon om Yvonne alsnog die opdracht in de schoenen te schuiven. Iets geloofwaardigs dat geen slapende honden wakker zou maken en zij zou me er waarschijnlijk ook eeuwig dankbaar voor zijn. Ik moest in ieder geval voorkomen dat de ontmoeting met van Waveren één van die momenten zou worden waarvan je later zegt: Daarna is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest. Yvonne wilde echter niet meer nadat ze openlijk zo vernederd was, zei ze. Alsof ik daar debet aan was...

bd761413eff4ba0896d92e6af37b2705_medium.

Linda weet niet wat er tussen Lies van Waveren en mij is voorgevallen en Greet als kruiwagen gebruiken bij de sollicitatie is mijn eer te na geweest. Ik zou op eigen kracht een plaats verwerven in het tijdschriftenwereldje, maar toen was ik nog zo jong. Dat alles leek door deze opdracht ineens een mensenleven geleden…Heeft Greetje haar achternicht verteld dat ik hier werk en stuurt zij me daarom op haar familie af? Heeft Lies er via haar lucht van gekregen wat mijn alias is?  

Op momenten als deze vervloek ik het verleden. Spirituele of anderszins menselijkerwijs aantoonbare redenen voor deze opdracht zag ik niet. Ik lag toch weer in de clinch met de gevolgen van wat ooit een verregaande slechte grap leek… Tot bleek dat Annelies van Waveren me te slim af was geweest.

De onuitwisbare gevolgen van het verleden breken op de meest ongewilde momenten mijn tevreden heden open. Het bewuste debacle is lang geleden in kristallen bevroren, die enkel voor mij zichtbaar zijn gebleven. Er liggen ook geen emoties meer in opgesloten. Zelfs niet verscholen in de kleine kiertjes of bijna onzichtbare haarscheurtjes. Alle oneerlijke onrechtvaardigheid is in platte winterse plaatjes opgeborgen, stilletjes gestorven. Je zou die ijsbloemen van jeugdige onschuld zonder moeite een waar Gods wonder kunnen noemen,  aangezien niemand weet dat die herinneringen ontstonden in luttele afschrikwekkende seconden. Ogenblikken van schrikbarende ontdekkingen, fracties van ogenblikken die me enkel door bovenmenselijke zelfbeheersing hebben behoed voor een totaal ander leven. Deze keer is het een puur praktische samenloop van omstandigheden die me dwingt het verleden op te rakelen. Althans... dat neem ik aan, maar stel dat Greet dit met vooropgezet doel zo heeft georganiseerd?  

Linda eiste dat ik onze modefotograaf mee zou nemen, maar Annelies wilde geen andere mensen over de vloer.¬†De geijkte vragen staan in de tablet. De camera is opgeladen en het kaartje heb ik leeggemaakt. Heeft van Waveren in de gaten wie ze straks op de koffie krijgt? Ze wilde niet in het plaatselijke Grand caf√© afspreken, zoals ik voorstelde, dus nu begeef ik me noodgedwongen in het hol van de leeuw. Bij hen thuis.¬†Ik heb nooit de moeite genomen om uit te zoeken waar ze woonde, maar ben daar in de rimboe al eens eerder hopeloos verloren geraakt. Dat kan ik me nu beslist niet veroorloven. Via de routeplanner staat de weg er heen in mijn brein ge√ętst, want de navigatie vertrouw ik voor geen meter in die afgelegen contreien. Met haar hobby heb ik helemaal niets. Via internet heb ik me er wel √©√©n en ander over eigen gemaakt waardoor ik een werkbaar uitgangspunt heb voor het gesprek en ik laat een memorecordertje meelopen. Meer voor mijn eigen genoegdoening dan vanwege het interview. Mits ik niet meteen bij de voordeur al door de mand val en alle voorbereidingen voor niets blijken te zijn geweest.

Mijn haar verven was geen probleem. Op de zaak trapten ze er met beide benen in dat ik wel eens iets anders wilde. Destijds was het Lies haar paradepaardje dat ze zes jaar jonger is dan ik en volgens collegae zie ik er door mijn nieuwe kapsel tien jaar jonger uit, wat zeker helpt om zelfverzekerd tegenover haar te kunnen zitten. In de vrije uren heb ik geoefend met de gekleurde lenzen. Nu merk ik amper nog dat ik ze draag en achter de getinte brillenglazen ben ik onherkenbaar. Ik heb dat uitgeprobeerd. Zelfs mijn buren geloofden dat ik van Douglas kwam en hen dure parfum aan wilde smeren toen ik er aanbelde. Annelies heeft mij destijds maar drie keer meegemaakt. Heel even en toen was ze zo opgefokt dat ze vast niet goed naar mij heeft gekeken. Haar man vormt een veel groter risico. Hij zal mijn stem herkennen en in dat geval zal ik bij hoog en bij laag beweren dat ik een nichtje heb dat vreselijk, ja heus, als twee druppels water, op me lijkt.

Vanmorgen heb ik voldoende valeriaan genomen om de zenuwen de baas te blijven en nu stuur ik zonder noemenswaardige emoties de auto naar het noorden. Ruimschoots op tijd en de achterbak ligt boordenvol met alles dat ik nodig heb voor een zeer lang verblijf in het buitenland. Al rijdend neem ik voor de zoveelste keer door hoe ik het aan zal pakken. Het lijstje van schijnbaar normale vragen heb ik met zorg voorbereid, gerubriceerd zodat ik de antwoorden meteen in kan vullen. Korte steekwoorden zijn voldoende om het later uit te werken.

Annelies, we zullen het op jouw verzoek niet over je carrière hebben. Naar ik begrijp is het…nou ja.. loopt het de laatste jaren niet zo lekker, maar men zegt dat je een vreselijke interessante hobby hebt ontdekt. Ze zal waarschijnlijk wat verlegen knikken. Of ze is juist zeer zelfverzekerd.

Wanneer is jouw verzamelwoede ontstaan, of kun je het ook een soort hebzuchtige drang noemen?  Misschien schrikt ze dan?

Waar haal je de objecten vandaan die je verzamelt en wat betekenen die mini sprookjesboekjes voor jou. Lees je ze ook echt of gaat het meer om het bijzondere formaat ervan? Ik denk dat ze zich daarbij wel op haar gemak zal gaan voelen en bekennen dat ze altijd in sprookjes is blijven geloven. Ik zal precies op dat moment naar het puntje van de stoel glijden en haar enthousiast bemoedigend toeknikken. 

Je weet dat onze lezers verzot zijn op persoonlijk feitjes? Die doen het altijd zo goed en maken een intervieuw net wat levendiger. Ik heb van jouw nichtje Greet, je weet wel de eigenaresse van ons blad, gehoord dat jouw man heel veel voor jou over heeft gehad. Kun je daar iets meer over vertellen?  Zij zal trots kijken en er over opscheppen hoe hij...

Tien minuten te vroeg draai ik het smalle bospad op. Het miezert en tussen de dicht op elkaar staande bomen wordt het donker in de wagen. Nu beginnen mijn zenuwen toch op te spelen. Ik kan nu nog terug, simpel rechtsomkeert maken en eenvoudig voorgoed verdwijnen naar de schuilplaats in Griekenland. Dat ik daar vijftien jaar geleden een schattig huisje in de bergen kocht, heb ik voor iedereen verborgen weten te houden. 

Toch nog vrij onverwacht schemert het grote, goed onderhouden, pand tussen de bomen door en ik zet de auto op gepaste afstand stil om eerst de te hoge ademhaling tot rust te brengen. Eindelijk aanschouw ik de plek van waaruit Lies haar vogeltjes, muisjes en musjes optekende. Het doet er niet meer toe hoe ze dat grote huis in de wacht heeft gesleept. Ik kies uit mijn arsenaal van imago’s het zelfverzekerde journalistentruckje dat de meeste mensen wel voor zich in neemt en trek mijn jasje recht alvorens de auto weer in beweging te zetten. Na een paar minuten draai ik het verharde pad naar de voordeur op.

Het witte boswachters huis lijkt verlaten. Nadat ik het op mijn gemak goed heb bekeken, pak ik de spullen van de passagiersstoel en stap uit. c83724ad9fba28f647ea7670dfc813cf_medium.

De hoge hakken van mijn bloedrode pumps klakken echo√ęnd op de harde grijze keien van het pad als ik naar de voordeur loop, die bijna onverwacht toch uitnodigend open zwaait. Daar staat ze. Fier rechtop.¬†¬†In vol ornaat.¬†Duidelijk de baas over deze situatie. Bekoorlijk lachend ook.¬†Haar onschuldige hartelijkheid verwondert me enorm nog¬†voordat ze haar arm uitstrekt om me de hand te schudden.¬†Ze herkent me niet, schiet het door me heen.¬†Daardoor komt¬†die felle lichtflits uit diezelfde uitgestoken hand totaal onverwacht. Evenals¬†de knal die vlak daarna in mij ontploft. En nog een‚Ķ nog tien.

De geruststellende gedachten dat ik gelukkig zelf geen wapen, niet eens een mes, heb meegenomen verbaast me hevig. Hoe vaak heb ik in de afgelopen jaren geen plannen gesmeed om haar lang en vreselijke gemeen te martelen tot de dood erop volgen zou, waarna ik haar aan de hoogste boom op zou knopen…

In het zwart dat me omringt is er enkel opluchting…   

Reacties (36) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben nu heel benieuwd wat er speelde. Het is duidelijk dat ze haar herkende, maar wat er nu vroeger afspeelde?

Ik hoop op een vervolg!
Wat een goed doordacht verhaal heb je neergezet!
Ja, heb er zowaar een vermelding mee gekregen, joepie...maar ik zag dat jij ook in de prijzen bent gevallen. Gefeliciteerd
Een terechte vermelding hoor! Wat ik al zei, heb heel laf net pas meerdere verhalen gelezen, anders had ik niet meer gedurfd...

en ja gefeliciteerd en wel verdiend! Voelt toch heerlijk?!
Gelezen.
Die staat als een huis, heel graag gelezen.
Dank je wel...
Minstens 10 punten! Dit is en absolute topper!
Oeffff, bloost en hoopt stilletjes
dat je wellicht voor één tiende gelijk hebt.
Gelezen en beoordeeld.
Echt heel knap geschreven!
Dank je wel...
Ik blijf er altijd nog lang in zitten schuiven, dus de versie die je nu gelezen heb is op diverse plekken alweer anders dan in het begin