Deel 1

Door Rosedael gepubliceerd op Tuesday 09 December 00:26

Mijn leven, verloren voordat het goed en wel was begonnen


dwalend in gedachten langs de zin van zijn bestaan
diep dwalend, constand fantaserend, als de dag in douw verandert, verandert hij niet mee
hij blijft constant, consisten in zijn 1, hangend in gedachten die een leven draaglijker maken, maar draaglijker dat word het niet, hij kent, nee ziet, alleen de pijn.
de pijn uit het verleden, pijn van een toekomst die nooit is, worden of zijn zal. onveranderlijk, in niets lijkend op de nacht die dag word, blijft hij vastbesloten, hopend op een toekomst die nooit komen zal..
deze jongen, al 27 jaar op een planeet die hij niet begrijpt, een wereld die ongrijpbaar is, 27 jaar, op een planeet die hem niet hebben wou. Vaak vrezend, soms de hoop opgevend, altijd maaar weer opstaan in een wereld waarin hij niet lijkt te bestaan. Omgeven maar verlaten door familie en bekenden, vrienden ook zo af en toe. Steeds maar weer dat opstaan en opnieuw beginnen maar hij weet gewoon niet hoe. Moe, ja , soms,  vaak af en toe, dwalend in gedachten maar hij weet niet waarnaartoe. verborgen in zn eentje, toevlucht tot een fantasie, wereld van gedachten maar ze leiden nergens toe
weer een dag voorbij, het licht allang verdwenen, donker is het nu. licht, ja dat word het morgen weer, maar niet voor hem, licht of donker, waarheid of leugen, verborgen in de nacht verscholen in geheugen. altijd maar weer denken aan dingen die ooit waren, lang geleden, verborgen in een toekomst die achter hem lijkt te liggen, gravend in het heden, hopend op een verleden die hij graag in de toekomst ziet liggen. Vast in de dag van morgen, steeds maar weer de dag van morgen, dondersgoed beseffende dat hij hem zelf eigenlijk al heeft verborgen, verborgen heeft in het verleden. lichtpuntjes als de remlichten van de auto die voorbij rijd, vooruit of achteruit, het doet er niet eens toe. hij blijft verborgen, stilstaand in de tijd.
Hij doet het zelf zeggen bekenden,  niet realiserende wat hij eigenlijk al wee,t dat de dag van morgen net zal zijn als de dag die gisteren heet. Maar laat ik bij het begin beginnen voor, nee, zodat, hij die weg, al is het maar voor even, helemaal vergeet....

Het moest allemaal zo mooi beginnen. 2 liefhebbende ouders, ze leken elkaar min of meer wel te beminnen, maar zoals dat eigenlijk wel vaker gaat, kwam het eigenlijke inzicht, niet passend bij elkaar, na jaren van verdriet, dat puzzeltje, viel veel te laat pas in elkaar. Eigenlijk al verloren, voordat zn leven echt begonnen was, begon zijn leven in een ziekenhuis, zoals dat voor zovelen het geval was.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.