Leo, de poppenverzamelaar

Door - Verwijderd account - gepubliceerd op Monday 08 December 21:10

1d2533742331be542fc0246cc09709e5_medium.

"Kate, jij gaat een interview houden met ene Leo. Hij verzamelt poppen en maakt deze zo mooi dat het net echte mensen lijken. Het is onvoorstelbaar! Je moet ook..." Het gekwek van Babet stroomt langs me heen. Een poppenverzamelaar moet ik interviewen. Geweldig. 
"...Kate, Kate, let nou eens op!" Babet kijkt me met haar donkerbruine ogen fel aan, ze is duidelijk niet gecharmeerd van mijn geestelijke afwezigheid.
"Sorry Babet, ik ben weer parraat. We vertrekken morgen nog. Je krijgt het ongeloofelijke verhaal van Leo de poppenverzamelaar." 


 

Leo de poppenverzamelaar

"Dus hier is het Tina? Weet je het zeker?", vertwijfeld kijk ik om me heen. Enkel groene weilanden en in geen velden of wegen een mens te zien. Voor ons loopt een klein zanderig pad, die leidt naar een donker uitziend bos. Aan weerszijden staan grote treurwilgen die het pad beslaan met hun schaduw.
"Volgens de Tomtom wel. We moeten hier parkeren, want de auto kan niet dat zandpad op. Als we het zandpad zo'n vijfhonderd meter volgen, dan zijn we er."
Tina pakt haar vintage cameratas en stapt de auto uit. Ik zucht eens diep, pak mijn Burkely leren laptoptas en stap ook de auto uit. Ongelooflijk dat ik me hiervoor heb laten strikken.
We volgen het zanderige pad, maken een paar luchtige grapjes en uiteindelijk zijn we er. Althans, dat nemen we aan.
Voor ons staat een gammel huis, waarbij het lijkt alsof het elk moment in elkaar kan storten. Waarschijnlijk is het ooit een boerderij geweest, maar nu is dit ding niet eens het woord bouwval waardig.

"Leuk optrekje." Tina trekt een gekke bek naar me en klingelt met de verroeste bel die aan de deur hangt. Deze poppenverzamelaar heeft duidelijk nooit gehoord van de moderne tijd. 
Na enkele minuten doet een man van een jaar of dertig de deur open. 
"Welkom, kom binnen! Jullie zijn hier voor het interview of niet?" Een man met een spierwitte lach begroet ons enthousiast. Kleine oogjes gaan verscholen achter zijn bril. Met een handgebaar maakt hij duidelijk dat we binnen mogen komen.
Ik loop de gang door en aan het eind ga ik naar rechts. Jawel, dit moet de woonkamer voorstellen. Een hoopje stof waait op als ik ga zitten op een leren, donkerbruine bank.
Hij maakt zo te zien niet graag schoon. 
"Willen de dames koffie of thee?" 
"Koffie graag.", klinkt het in koor en Leo de poppenverzamelaar is al weg. 
Tina zit naast me op de bank en maakt haar camera klaar voor het interview. Ik pak mijn laptoptas en haal daaruit mijn blocnote. Ik vermoed namelijk dat deze Leo niet echt zit te wachten op een moderne laptop in huis.
"Hier alstublieft, een kopje koffie voor de dames." Leo zet de kopjes voor ons neer en gaat zelf tegenover ons zitten, op een versleten oude leren stoel. 
"Zullen we maar beginnen met het interview?" Hij glimlacht zijn witte tanden bloot en neemt een slokje van zijn kopje thee.

7561b25f041d5d754faf66826b0db5d5_medium.

Het interview

"Leo, hoe ben je erop gekomen om ooit te beginnen met het verzamelen van poppen?" Gewapend met de blocnote op schoot en een balpen in mijn hand, stel ik hem de eerste vraag. 
"Nou, dat zal ik je vertellen. Mijn moeder was gek van poppen, alleen mocht ik er nooit mee spelen omdat ik een jongen was. Dat was immers tegen het stereotype beeld. Op een gegeven moment ging er een pop kapot van mijn moeder. Ik overtuigde haar om mij die te laten maken en zo is mijn hobby begonnen." Met een dromerige blik staren zijn kleine oogjes naar de verte. 
"Wat was er precies kapot aan de pop van je moeder dan?" Ik hoor een klik en weet dat Tina een foto heeft gemaakt van Leo die in het veleden staart. 
"Het been was eraf gevallen," Leo lijkt weer terug te komen naar het huidige moment en hij draait zich naar ons toe, "maar gelukkig kon ik hem maken. Zo is deze hobby begonnen. Ik wilde mijn moeder trots maken en begon al haar poppen te verbeteren. Dat kan heel lang duren, want elk detail moet perfect zijn."
"Prachtig dat je dit begonnen bent vanuit het doel om je moeder trots te maken. Welke details vind je eigenlijk het belangrijkste bij je poppen?" Hij was duidelijk een moederskindje, nu nog. Het feit dat deze hobby is begonnen omdat hij zijn moeder trots wilde maken is zielig. En 'elk detail moet perfect zijn', kom op zeg. Een pop is een pop, niks anders.
"Ik vind het belangrijkste dat de ogen, mond en neus symmetrisch zijn. Het gezicht moet glad zijn, zonder oneffenheden. Als er een deukje in zit, is het niet goed en moet het weg. Daarbij, mijn poppen zijn ondertussen geen poppen meer. Ik ben geperfectioneerd en mijn schatjes ook. Ik kan zelfs met ze thee drinken."
Zo serieus mogelijk kijk ik hem aan en schrijf ik zijn antwoorden op. Ondertussen kan ik de gedachte dat hij de weg kwijt is niet onderdrukken. Wie leeft er in zo'n bouwval en vindt zijn poppen het meest geweldige in de wereld? Waarom ben juist ik voor deze klus uitgekozen? Dachten ze nou echt dat mijn lange wimpers deze kerel ook maar iets konden bekoren? Dacht ik nu echt dat ik met dit verhaal groot zou worden?
"Juist ja, wat betreft uw 'schatjes', hebben zij ook een speciale plaats in uw huis? Want ik zie ze hier niet in de woonkamer." Een blonde pluk van mijn knot is losgeschoten, zo nonchalant mogelijk stop ik hem achter mijn oor. Leo kijkt me gebiologeerd aan vanachter zijn bril. Wellicht heb ik me toch vergist en hebben mijn wimpers toch hun gebruikelijke effect, zelfs bij deze creep. 
"Ja, ze hebben een speciale plek in huis. Ze zitten altijd aan de eettafel, in de keuken. Mijn werkplaats is beneden. Willen jullie mijn schatjes zien?" 
"Ja, graag Leo!" Tina springt enthousiast op en volgt Leo zonder nadenken naar de keuken. Op een drafje loop ik achter hen aan de gang door, die aan weerszijden verlicht wordt door ouderwetse fakkels. 
Leo en Tina zijn de keuken al ingelopen en ik hoor dat de camera goed aan het werk is. De ene klik na de andere komt voorbij. Als Tina zo enthousiast foto's maakt, dan moet het wel héél boeiend zijn. 
Nieuwsgierig loop ik de hoek om en mijn hart stopt even met kloppen. Aan een ronde eettafel zitten de drie mooiste poppen die ik ooit heb gezien.
"Dit zijn Anna, Elsa en Lisa, mijn grote meesterwerken." Leo straalt van trots en terecht. Mijn sprakeloosheid voor de schoonheid van zijn werk komt goed over. 
"Mag ik ze van dichtbij bekijken Leo?" Ik kijk hem vragend aan en knipper met mijn lange wimpers om zo gedaan te krijgen wat ik wil.
"Tuurlijk... Kate was het toch?", stamelt Leo en ik knik ter bevestiging. 
Terwijl Tina in gesprek gaat met Leo, bekijk ik Anna van dichtbij. Het lichaam van deze pop lijkt haast te stralen. De wimpers zijn ongelooflijk goed nagemaakt. Het lijkt bijna echt. Alle drie de poppen zijn qua lengte gelijk aan echte volwassen vrouwen. De haren zijn fijn en zo zacht als zijde. Het lijken bijna mensen. Ik wil het niet toegeven, maar deze Leo is een ware kunstenaar.
"Leo," nog met een bonkend hart draai ik me om richting Leo, de God, de kunstenaar die deze drie perfecte poppen heeft gecreëerd. "mogen we ook je werkplek zien?"
"Natuurlijk, dat is in de kelder. Achter de koelkast is de trap naar beneden, gaan jullie maar voor." 
Ik loop naar de plek achter de koelkast en zie daar een houten luik die je met een ijzeren hendel kan optillen. Met moeite krijg ik de luik omhoog, het is toch behoorlijk zwaar. Voorzichtig loop ik de houten trap af. Met elke stap die ik maak kraken de treeën. Net voordat ik mijn voet op de grond zet, word ik geraakt door iets hards en wordt alles zwart.

 

Meesterwerk

Ik doe mijn ogen open, de ruimte lijkt te bewegen. Een fel wit licht verlicht de omgeving. Het duizelt me. Wat is er gebeurd?
"Kate, je bent wakker. Zo fijn dat jullie hier zijn, echt geweldig. Ik kon al lang niet meer aan het werk gaan, want er waren altijd oneffenheden bij mijn projecten. Maar jouw wimpers, die zijn gewoon perfect." De stem van Leo dringt langzaam binnen. Hij is gekleed in een witte doktersjas en kijkt me onderzoekend aan vanachter zijn bril.
Zijn spierwitte tanden worden ontbloot door een triomfantelijke lach.
"Jij wordt mijn beste meesterwerk, ik weet het zeker!" 
 

Tegen de tijd dat mensen doorhadden dat Kate en Tina vermist werden, was het al te laat. Leo's huis was leeg en ze hebben hen nooit gevonden.

3c294eb164f30e53f29e5e3b43519016_medium.

 

© 2014 Kelly Rensen
Bron afbeeldingen: 123rf

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is inderdaad een steengoed verhaal. Blij dat ik hem nog gelezen heb.
Bedankt voor je compliment!
Spannend verhaal, bij het openen van het luik, voelde ik dat het een gevaarlijke situatie was. Wel weer gezellig aan die keukentafel :-).
Brrr, ik houd van andere gezellige dingen. Voor Leo is het wel gezelliger!
Gelezen.
Bedankt voor je tijd
Heel tof bedacht en spannend geschreven ook!
Spannend hoor :)
Gelezen en beoordeeld!
Mooi verhaal :)