Steeds meer en meer begin je de eenzaamheid te voelen

Door Wolf407 gepubliceerd op Monday 08 December 10:47

Onrustig lig je in je bed te woelen

Steeds meer en meer begin je de eenzaamheid te voelen

 

Tallozen gedachten dwalen door je hoofd heen

Je bed is zo groot, koud en leeg, je bent zo alleen

 

Je woelt en draait van je ene op je andere zij

En al die gedachten rijgen aaneen in een lange rij

Je voelt de onrust als een rivier door je lichaam stromen

En elke keer verschijnen er weer nieuwe dromen

 

Juist in deze donkere tijd van het jaar

Is dit gevoel in alle hevigheid daar

 

De onrust doet je het dekbed open slaan

En drijft je voort om weer op te staan

 

Je gooit je benen uit bed en staat op

In de keuken schenk je warme chocolade in je kop

Naar buiten kijken zittend op de vensterbank

Genietend van de warmte van je drank

 

Laat je je ogen over de straat heen gaan

En dan opeens zie je hem voor je huis staan

 

Je hart begint als een wilde te slaan

En je vliegt overeind om naar de deur te gaan

 

Seconden later open je snel de deur

De spanning geeft je een rode kleur

Op blote voeten en in je nachtgewaad

Ziet hij hoe je daar in de deuropening staat

 

Hij komt naar je toe en slaat zijn armen om je heen

En sluit met zijn voet de deur achter zich meteen

 

Je voelt zijn handen door de dunne stof heen op je huid

Je ademt sneller in en uit

Zijn lippen beroeren teder jouw nek en mond

Langzamerhand verlies je onder je de vaste grond

 

Je voelt een weldadige warmte in je beginnen te gloeien

Die langzaam door je hele lichaam heen begint te vloeien

 

Zijn handen beginnen steeds meer je lichaam te verkennen

En je ervaart hoe hij jou begint te verwennen

Je nachthemd valt plotseling op de grond

En een ongekende spanning woelt in je rond

 

Je verliest al het besef van realiteit

En ook het besef van de tijd

 

Je voelt weldadige rillingen door je lichaam gaan

Je voelt die brandende gloed steeds feller uitslaan

Sidderend genot ervaar je uren elkaar

En dan is opeens die ontlading daar

 

Verzadigd zink je weg in een diepe slaap met een tevreden lach op je gezicht

Tot je wakker wordt door het eerste ochtendlicht

 

Heel in de verte hoor je het tevreden gehuil van de Wolf die afscheid neemt van de nacht

En je licht daar te denken aan wat deze nacht jou heeft gebracht

Je laat je blik vlug in het rond gaan

En ziet je kop nog op de vensterbank staan

 

En in de hal ligt je nachthemd nog op de grond

Met een tevreden lach gaan je ogen in het rond

 

Onder de douche laat je je gedachten hun gang gaan

Terwijl je je af vraagt wanneer hij weer eens voor je deur zal staan

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven!
Ja zo herinner ik mij mijn eerste liefde.....dank je, ik word hier even heel warm van, ook al ben ik al de 60 voorbij!
weet dat liefde en passie geen tijd kennen
alleen de mens moet er steeds weer aan wennen

en als je het er warm van hebt gekregen
is een teken dat je je gevoel nog niet hebt verdreven

Heerlijk om zo'n wolf te mogen ontmoeten, die vol overgave je verwend:-)x
Heerlijk weer een echt wolf gedicht
Een hartstochtelijk avontuur
Mooi!
Je blijft toch wel één van mijn favoriete dichters hier. xx