Titel deel de geroepene, 79, roozig Inkarnaet

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 08 December 10:14

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

Boismont's keel was gortdroog, hij ontwaakte niet met verheven gedachten, hij had gewoon dorst. Hij richtte zich op, net toen de deur van zijn cel openging. Het schijnsel van de flikkerende kaars bracht alles even in en uit proporties. 'Zo,' zei Severius op vriendelijke toon,' we zijn weer in het land der levenden. Hoe voel je je nu?' 'Ik heb dorst,' zei ik. 'Dat is niet precies wat ik bedoelde,' glimlachte de monnik en hij liep naar de hoektafel en schonk een kroes water in. 'Drink wat en volg me dan, want Benedictus wacht op je.' De eerste teug was een ferme slok en Boismont voelde zich weer mens worden, heel even had hij de wangedachte gehad dat hij gevangene was. Hij hield er niet van om afhankelijk te moeten zijn van anderen.

'Heb ik lang geslapen, vroeg de Franse arts'? 'Twee dagen,' antwoordde Severius, kom, de abt wacht' en hij begon al naar de zware houten deur te lopen. Boismont zwaaide zijn benen over de rand, wankelde even en hervond zijn evenwicht en volgde de monnik de donkere nacht in. Severius keek even op naar de maan die vrijwel vol was, en knikte even respectvol. ' De zuster van de zon,' zei hij zijdelings tegen mij en ik verbaasde mij over een klooster dat allerlei rites en gewoontes had aangenomen, die mij volslagen vreemd waren. Ik had gedacht dat ik mijn wereld kende en de ordening er in, hier was de tijd uit balans geraakt, hier was ik een vreemde in een wereld die de mijne niet was.

Achter de put  was het enige vertrek met een raam, licht scheen naar buiten  en even later stonden we voor een zware deur, een zon en een maan waren onder de klink geëtst, omringt met de woorden,'ave Maria, gracia plena'. Severius liet de klopper vallen en wachtte niet op een uitnodiging, maar zwaaide de deur open. Het was meer een aankondiging geweest, dan een verzoek om toegelaten te worden. 'Ah,' zei de abt die zijn ogen opsloeg vanuit perkamenten die de tafel bedekten. Het vuur in de haard achter hem verspreide een rokerige houtgeur. 'Herrezen, je zult wel honger hebben?' Zonder mijn antwoord af te wachten , vervolgde hij,' goede Severius, laat wat wijn en brood komen' en zich weer tot mij wendend zei hij, ' kom maar hier zitten, de avonden zijn koud op deze hoogte, het vuur verwarmt alles.'

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

'Benedictus,' begon Boismont, wat gebeurt hier allemaal in deze abdij en wat is er met mij gebeurd?' 'Niet alle vragen gelijktijdig,' glimlachte de abt. 'Probeer je gedachten te ordenen en straks met een kroes wijn beantwoord ik wat je maar weten wil. Het is zo contra productief als participanten in een gesprek geheimen verbergen.' Boismont knikte en nam de omgeving om hem heen goed op, het had zijn eigen artsen apotheek kunnen zijn. Glazen bollen, potjes en kruiden stampers om planten te vermalen. Alles omringt door wanden met boeken een enorme hoeveelheid boeken, in wit leer gebonden, keurig geordend. Het leer zou wel gelooide schapenhuid zijn, meende Boismont, dat beschermde de documenten  tussen de kaften tegen vocht en schimmel.

De deur zwaaide even later weer open en Severius kwam weer binnen met een blad met kroezen en een kan en wat brood. De abt stapelde wat perkamenten op, en zei verduidelijkend tegen Boismont, 'ik was net berichten uit Parijs aan het lezen over de blauwe dood,' en tegen Severius, vervolgde hij, 'zet maar hier neer' en hij klopte op de plek waar net de documenten gelegen hadden.

De monnik schonk drie kroezen vol en de abt brak wat brood af. 'Severius is ingewijde in alle zaken die hier plaatsvinden', en de abt wees met zijn homp brood naar de monnik. 'Dus die komt er bijzitten, nou, laten we beginnen,' lachte hij en hij hief zijn kroes. 'Roozig inkarnaet', toastte hij en Severius herhaalde hem terwijl hij zijn kroes omhoog bracht, 'Roozig inkarnaet', klonk het terug en Boismont, die besefte dat er getoast werd, tikte met zijn beker de andere kroezen aan. 'Ach waarom niet,' dacht hij en hij herhaalde, Roozig inkarnaet'. 

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

De wijn was sterk van smaak en Boismont herkende de wijn ogenblikkelijk, vino del pais. 'Wat is met mij gebeurd,' wilde Boismont weten toen de kroezen op tafel gezet werden. 'Jij bent de arts,' grinnikte de abt, 'wat denk je dat er gebeurd is' 'Ik heb geslapen, ik ben twee dagen uit mijn leven kwijt geraakt, dat is bizar. Normaal gesproken zou ik denken dat ik een zonnesteek had opgelopen. ' Je moet niet zoveel denken,' zei de abt en Severius knikte ter ondersteuning, 'dat hoort bij de buiten wereld, met hun buitenleven en afspraken van hoe alles hoort te zijn.'  Je moet luisteren naar je eigen gevoel'

Severius keek de arts doordringend aan,'het zou een zonnesteek geweest kunnen zijn, maar luister nu eindellijk naar je innerlijk en vertel mij oprecht, heb je aan een zonnesteek geleden?'  'Nee,' zei Boismont zonder een moment te twijfelen, 'dat verwart me dan ook zo. 'Broeder Severius, kunt u vertellen wat er met  onze Franse Endymion gebeurd is?'  De monnik brak bedachtzaam een stuk brood af, 'ik kan zeggen wat ik veronderstel, ik kan niet in een ziel kijken en die lezen, maar ik weet wel wat ik zelf ervaren heb bij het portaal en dat lijkt erg op wat er met  de goede Boismont is gebeurd. 'U', en hij wees Benedictus aan, 'heeft hem voorgesteld aan de Grootheid en dat mist bij aanwezigheid nooit zijn effekt'.

San Daniel 2014

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een klein wonder
Ik ben heel benieuwd naar het vervolg van de belevenissen van Boismont.