De geroepene,78, de flard

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 07 December 09:06

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

Langzaam stond de Abt op,' je hoeft niet te spreken,' zei hij,' bij de grot, je leunt gewoon voorover en je maakt je geest leeg en dan vraag je waarschijnlijk  wel iets, of je vormt een beeld in je hoofd en dan wordt dat met een gevoel beantwoord' Ik keek zijdelings naar de grijze abt. 'Dat klopt,' zei hij,' of er gebeurt niets en dan probeer je het nog eens rond de 28ste dag van de maan'. Ik wilde wat zeggen maar de abt legde zijn vingers over de lippen en heel sereen benaderden we de put.

De zon deed de put uit het plein springen, het licht was fel dat weerkaatste van het plein er om heen. Het deed je automatisch de ogen half dicht knijpen. De abt leunde naar voren en plaatste zijn handen op de rand van de put, hij keek nog even mij aan en staarde toen geconcentreerd in de diepte. 'Ach,' dacht ik, 'voor wat het waard is,' en ik stelde mij tegen over hem op. ' Gaan laten,' dacht ik,' niet meer naar Benedictus kijken, dit gaat nu even om mij en ik leunde voorover.' Er zat een geruit traliewerk over de monding, ietsje verlaagd, ' waarschijnlijk in het metselwerk verankerd,' dacht ik, 'gaan laten,' dacht ik, 'maak je geest leeg Boismont' en een vreemde gedachte kwam op, zo maar uit het niets. 'Ik ben Boismont, maar ik ben hem niet,' een gedachte die mij hevig ontroerde.

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

'Leeg maken,' dacht ik weer en ik riep een beeld op terwijl ik diep naar beneden keek en ik werd deel van de put die muf rook en grondererig. ' Niets dan de geur, bereikte mij. Ik richtte mij op en keek over de monding naar de abt maar hij staarde met nietsziende ogen waar tranen in opwelden, naar een punt onder mij. 'Boismont,' vermaande ik mijzelf tot orde,' geef je toch, maak je geest leeg,' en nu staarde ik blank in het diepe gat.

De tijd verstreek en het drong nog net tot mij door dat de zon mij op een prettige wijze verwarmde toen er een tinteling kwam opzetten die me heftig beroerde, een flard met zoveel kracht, dat ik wankelde, ik had met mijn dochter eerder, zo, gestaan maar niet hier en mijn dochter was ook iets anders. het besef vervulde mijn geest. Ik keek vol verbazing naar mijn handen die op de rand leunden. Die ruwe eeltige handen, dat konden mijn handen niet zijn, hoe kon ik zo een lancet hanteren?

 Ik was zo duizelig dat er sterren voor mijn ogen dansten. 'médecin soignez-vous, Dokter geneest u zelve', dacht ik, wie had mijn handen met de fijne vingers veranderd, ik keek verbijsterd naar mijn handpalmen. Wat vreselijk oneerlijk hoe kon ik zo mijn werk doen? Ik zag door een waas Eef en wilde spreken  maar het transparante gordijn scheidde ons. Er werd aan mijn geest getrokken, terwijl ik naar voren viel.  Mijn handen raakte het tralie werk en Ik voelde het bloed uit mijn gezicht weg trekken en werd licht in het hoofd, net toen ik dacht te bezwijken en flauw te vallen, kwam er enorme rust over mij heen en voelde ik mijn gezicht gloeien. Met een allerlaatste kracht inspanning maakte ik me los van de put en week ik een stap terug.

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

'Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet,''Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet,'  hoorde Boismont, de abt mompelen na zijn mystieke ervaring. De abt had hem opgevangen en liep langzaam, hem ondersteunend, terug naar het bankje. Boismont, bracht zijn handen naar zijn hoofd, zijn voorhoofd en wangen gloeiden alsof hij door koorts bezeten was. 'Kom maar even naast mij zitten op het bankje,' sprak Benedictus op vaderlijke wijze, 'dan kun je even bijkomen, ik zie dat je Endymion bent'. Het lukte mij niet om ook maar één woord te uitten en mijn gedachten waren een koorstige waterpoel , die zich vormt onder aan een waterval. Ik knikte naar de abt en ging zitten, ik voelde me nog hevig ontdaan, mijn hersens liepen achter op mijn gevoel. 

'Severius,' riep de Abt naar een passerende monnik, en hij wenkte hem,' breng broeder Endymion naar zijn cel, hij zal moeten rusten, dat doet de Grootheid met je.' Severius keek met ogen die zachtheid uitstraalden naar de dodelijk vermoeide Boismont. 'Zal ik bij hem blijven', vroeg hij?  'Tot hij slaapt, ' zei de abt, breng hem dan na de avond zang, naar mijn studie vertrek, dat is als hij dan al weer ontwaakt is'.  Benedictus stond op en ging voor Boismont staan, hij maakte met zijn duim een kruisje op het voorhoofd van de Franse arts, 'zuster van de zon, bescherm Endymion.' Er klopte iets niet,' dacht Boismont als eerste heldere gedachte, 'bij dat kruisje hoorde : 'in naam van de vader...' , 'en  de zoon en....'

Hij kon niet bedenken wat er na zoon kwam. De vermoeidheid keerde terug met een vlaag die zijn geest vertroebelde en hij was blij dat Severius hem op zijn voeten hees en met hem richting cellen liep.

San Daniel 2014

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je hebt een interessante schrijfstijl:-)
thank you madam
Dat was een heftige beleving.
'mijn hersens liepen achter op mijn gevoel' heel mooi! Wat een heftige ervaring voor Boismont.