Wij werden ineens omringd door debielen.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 05 December 14:33

Op het moment dat er twee grote bussen met mensen onze straat is ingedraaid, staat de hele Spankerense buurtbevolking voor het raam te kijken. Sommigen wenken zelfs hun huisdieren!
Bijna iedereen staat met open mond te papagaaien voor het raam. Ik vraag mij hardop af wat we nu weer in ons dorp krijgen. Ik ben niet echt geïnteresseerd in wie die mensen zijn, maar omdat ik toevallig aan het raam zit moet ik noodgedwongen het tafereel gadeslaan. Onze hond staat ook in de kamer uit het raam te gluren.
Hij staat zelfs op zijn tenen om vooral niets te hoeven missen!

Het is half elf in de ochtend en de passagiers stappen er één voor één uit.
Het ziet er allemaal nogal formeel uit. Mannen in strakke polyester pakken halen nonchalant de hand door het haar vanwege de opgehoopte wind die de bus uit waait. Natuurlijk hebben ze allang gezien dat wij massaal tot voor onze ramen zijn uitgerukt. En als toegift voeren ze spontaan een soort toneelstukje op.
Ze lachen overdreven naar elkaar en playbacken een gesprekje. Volgens mij om ons het idee te geven dat ze zich helemaal op hun gemak voelen.
Er is zelfs een vrouw bij. Zij draagt een lang mantelpakje over te korte benen.
Dat kan nog wel eens lachen worden vandaag.

In het Dorpshuis.
Via de buren krijg ik te horen dat er om twee uur een bijeenkomst is in het ‘Dorpshuis’. De vreemde mensjes uit de bus blijken politici te zijn. Ze willen ons wat op de mouw spelden. Nou, ik ben benieuwd, net als de rest. Nu bekend is dat het politici zijn, valt er weer eens wat te lachen. Voor mij is het in ieder geval aanleiding om mijn befaamde collectie politieke grappen voor de dag te halen. Mijn buurman, die net een lading Fresh Mint op zijn smoelwerk heeft gesmeerd, moet er weer hartelijk om lachen. Dan komt de overbuurman naast mij staan. Hij houdt zijn smartphone triomfantelijk voor mijn snuffel.
‘Hier Theun, moet je deze eens zien, zat nog in mijn geheugen,’ roept hij.
Kijk, daar maak ik mij nou zorgen over; mensen die hun geheugen in een smartphone hebben gestopt! Ik kijk even vluchtig op zijn scherm en knik beleefd dat ik het wel gezien heb.

Het is me een raadsel hoe ze het zo snel geflikt hebben, maar het Dorpshuis hebben ze vannacht weten om te toveren tot een soort van feestzaal. Aan de zijkant staan verrijdbare barren met biertaps, achterin is een soort lopend buffet waar Jan en Alleman achteraan loopt te hollen. Vóór in de zaal, achter het podium, hangt een immens groot projectiescherm. De busgasten en die vrouw staan midden in de zaal en babbelen ontspannen met een paar van mijn buurtgenoten aan gammele leuntafeltjes. Ik sta gewoon tussen ‘het volk’. De gespreksleider drukt iedereen op het hart dat we gerust een biertje mogen pakken. Verbaasde gezichten veranderen plotsklaps in begerige blikken.

De buurvrouw heeft inmiddels de bagels met zalm gevonden en heeft er drie op een papieren schoteltje gestapeld. Stuntelend loopt ze met het slappe papierbordje mijn kant op. Ik zeg tegen haar:
‘Ik ga ook maar een paar van die bagels pakken.’
Ze kijkt me strak aan en zwiept het wankele schoteltje snel achter haar rug met als gevolg dat twee overheerlijke bagels op de grond vallen. Een NL-standard politicus met een vierkant hoofd, komt op ons af lopen. Op zijn naamkaartje staat een voor mij onbekende naam met daaronder; “executive”. Waarschijnlijk één van de weinige politica die je nog mag afschieten.
Precies op het moment dat ik mijn hand naar hem (het is een mannetje) uitsteek, komt de buurvrouw omhoog, die net haar gevallen bagels met moeite heeft opgeraapt. Opnieuw fladdert het bordje met bagels door de lucht. De politicus krijgt gratis roomkaas op zijn revers.

Ik zei het toch al dat het grappig zou worden!

Dan vraagt de gespreksleider even onze aandacht. We draaien ons allemaal naar het podium, met als gevolg dat de buurvrouw voor de derde keer vloekend haar bagels terug op het, inmiddels verkreukelde, bordje probeert te leggen.
We wisselen een blik en ergens krijg ik het gevoel dat ik in een omgeving met minkukels en debielen ben beland. Ik moet verdomme ondertussen zelfs wennen aan dat stomme volk waarmee ik nu opgescheept zit. Er wordt veel gezegd maar niets (nieuws) verteld, zoals gewoonlijk. Het is te gek voor onuitgesproken woorden.

Hoe dan ook, ik was omringd door debielen…. maar voel me verder wel weer goed.

Theun50.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kunt u die malloten geen link sturen van dit artikel? Valt er voor een tweede keer wat te lachen.
Jij voelde je goed ... omringd door debielen?!
xxx
Daarna wel, ja.
Wie is er nu zieliger? Jij of zij?
Goeie vraag, zoek ik even op.
Aha, .....ik ....dus!
Was een nadenkertje hé?

Jij, omdat je tijd 'moest' doorbrengen met mensen die niets doen van wat ze beloven.
Juiste conclusie!
Tja, er komen verkiezingen aan. Dan mogen deze jongens en meisjes even weg van het binnenhof. Het valt voor hun echt niet mee om eens met gewone mensen te praten.
Zo, die zit!
Omdat jij de enige normale was zeker?;-)
Ik zwijg maar even wijselijk.
tegen Theun50
1
verstandig. :)
:)
haha, die Teun toch
Ach, ja....!