De geroepene, deel 76, de zuster van de zon

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 05 December 07:43

db90f689b1567600818428ca3dfc88a3aW1hZ2Vz

 Tijd voor lofprijzing en gebed, klonk een stem nu naast Boismont. In de kapel rees een hemels gezang dat de ruimte vulde, de broeders stonden met een liederenboek in hun hand plechtig en eerbiedig te zingen. Benedictus wenkte 'kniel hier maar naast mij,' zei hij, en hij wees op een oud uitgesleten bidbankje  en bid maar wat je hart je in geeft, maar geef en neem niet in het gebed.'

7d97667a3e056acab9aaf653807b4a03aW1hZ2Vz

Boismont begreep hem, het was een lofprijzing, daar moest je geen gunsten in vragen daarin moest je prijzen en dankbaarheid betonen. Hij was een tijdje gewoon leeg en genoot van het gezang, voorovergebogen, geknield op het bankje. Je geest staat dat echter niet toe en al gauw dacht hij aan, Eva en Jean, 'nee hij  mocht daar niets over af smeken,' Hij begon, 'dank u voor de weg die u mij getoond heeft, dank u voor het goede dat ik aanwezig voelde in mijn wandelen, Uw natuur is mooi, dank u voor de bescherming die ik genoten heb en dank u voor dit moment dat ik hier de alom aanwezigheid mag voelen. Ik ben u daar daadwerkelijk dankbaar voor.  Dank u voor dit leven waarin ik rond mag waren.

Toen was hij leeg en genoot van het gezang dat rond hem opsteeg. Naast hem hoorde hij de oude abt murmelen. 'Machtige zoon, zoon van de zon, mijn prijzing is voor het verlichten van de weg van hen die mijn vrienden zijn. Zuster van de zon, zie uw knecht Endymion.' Boismont hoorde het met stijgende verbazing aan, 'zuster van de zon?' 'Bedoelde hij de maan, was de maagd Maria de maan, of stond dit los van elkaar of was het allemaal het zelfde?  Het viel op dat het gezang nu anders werd, het kon niet anders dan als Oosters omschreven worden. Het gezang staakte. Nu werd er gereciteerd en Boismont hoorde de tekst wel maar begreep hem niet, wel hoorde hij dat het in oud archaisch taalgebruik werd uitgesproken.

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

'oh zuster van de zon, wij zijn Endymion,' scheen het te klinken vanaf zij linkerzijde.  De rechterhelft van de kapel antwoordde nu: 'uw minnende oogen dalen, 't was nacht toen u mij zagh.' Er was nu even een ademhalingspauze en de linker zijde van de kapel antwoordde weer,' maer  uw gezicht schoot stralen, trots Febus overdag,' Alle broeders te samen sloten af met een zin die steeds herhaald werd, terwijl ze de kapel uitliepen. 'Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet,''Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet,'Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet,'Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet.'Het eeuwigh bleek gelaet, werd roozig inkarnaet,' stierf het langzaam weg door de gangen een toen heerste er rust en stilte.

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

Enigsinds verbijsterd richtte Boismont zich op, hij boog even naar het kruis en het beeld van de heilige maagd  en sloeg een kruis.  Hij volgde de abt naar buiten. 'Kom', zei Benedictus, dan gaan we naar het klooster kwadraat, de ontmoetings plaats, waar de hemel de aarde raakt en daarna praten we wel verder over je reis en je ervaringen. Maar eerst je voorstellen aan de Grootheid. 'Benedictus,' zei Boismont, 'of moet ik Endymion zeggen, het duizelt mij, wat is hier aan de hand?'  'Wij zijn allemaal Endymion en jij bent het bijna, 'sprak Bendictus geduldig alsof hij een dom kind iets moest uitleggen.

San Daniel 2014

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

 

 

 

 

 

 
 
 
 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Benieuwd wie of wat de grootheid is, weer mooi geschreven.
'De ontmoetingsplaats waar de hemel de aarde raakt' Zo prachtig, het zegt alles.