Heimwee naar je kind

Door Soekys gepubliceerd op Thursday 04 December 14:21

Gelukkig heb ik geen recht van spreken. Alleen maar de zorg. Soms wat meer. Soms wat minder. Maar wanneer je een kind hebt met MCDD of emotieregulatie problemen dan heeft elke ouder wel eens gedacht... houd ik dit vol. En wat als... wat als ik het niet vol houd. Afhankelijk van hoe erg de problematiek is, is het een gedachte waar je aan gaat wennen. Je weet dat je als ouder alles voor je kind over hebt. Je zal er altijd zijn. Maar als er ooit een keer teveel kilometers mantelzorg op je teller staan. En de zorgintensiteit neemt dan nog een een beetje toe.... 

Ja... we hebben het vast allemaal wel eens gedacht. Ook heb ik weleens op het punt gestaan. Toen het op school heel slecht ging. En hij schreeuwde en huilde van thuiskomen tot slapen gaan. Lag opgekruld in hoekjes te huilen. En kon rustig 5 uur per dag tegen je schreeuwen. De telefoon heb ik al eens in mijn hand gehouden. Dit is het punt. Ik moet nu gaan bellen. Dit wil niet meer. Dit is niet meer eerlijk naar een broertje. Dit is niet meer realistisch te verwachten van mij. Ik ben en heb nu niet wat hij nodig heeft. Maar gelukkig.... hij bedaarde. Zo gaat het vaak. Het duurt soms net iets langer dan je kan handelen. Maar er is maar één goede dag voor nodig om 30 slechte dagen te vergeten.

Wij hebben nu een gouden greep qua school. En deze periode ligt ineens ver achter me. De periode van groei is aangebroken. Het is hier al maanden lente in huis. Maar jeugdggz ouders zijn druk. En we staan rug aan rug en zij aan zij in de komende veranderingen. En we zien heel veel kinderen uitvallen. Gister zag ik er eentje die me raakte. Op de besloten groep voor thuiszitters.

School geeft aan zijn emotieregulatiewisselingen en lagere tempo niet meer aan te kunnen in begeleiding. School en de onderwijsconsulenten raden aan dat hij wordt opgenomen en daarmee intern verder naar school kan......

Ik weet waarom. Omdat ook speciaal onderwijs wordt afgerekend op resultaten. Ze mogen niet meer pappen en nathouden en leren wat te leren valt. Ze moeten ontwikkelen wat er in zit. Maar er is een groep kinderen. Hartstikke intelligent. Maar die zakken grandioos door het ijs ermee. Wij hadden hetzelfde. Bij ons was het de leerplicht ambtenaar. Dan moet hij maar uit huis worden opgenomen en intern naar school. De opname is dan functioneel om aan de leerplicht te kunnen voldoen. Er zijn andere mogelijkheden. Maar die kennen ze niet.

Zouden ze zich beseffen. Dat wij dit ook wel denken als jeugdggz ouders.... dat we er snachts al vaak van wakker hebben gelegen. Dat we altijd onze ogen op de weg hebben om die botsing frontaal te voorkomen. En zullen ze zich beseffen dat een voorstel als dit voelt..... alsof je ineens een tank van rechts niet zag aankomen en die nu in je portierskant naar binnen is gevlogen.

Zouden ze op de hoogte zijn van onze strijd om een gezin te blijven. Van onze onvoorwaardelijke liefde. Waarbij een maand schreeuwen en deuren slaan. Bij sommige zelfs bijten. En vaak ook al wel langer. Alleen maar de angst geeft om ze te moeten missen. Ik zag bij een mede strijder zo'n mooi gedichtje. Als je je kind moet losloten. Iets dat je absoluut niet wilt. Dan blijf je achter met verschrikkelijke heimwee.

En soms.... moet een ggz ouder voor de heimwee gaan. Omdat er een moeheid is opgetreden die zijn weerga niet kent. Omdat het niet meer te doen is. Maar dan..... ben je al heel wat rouwprocessen verder. Dan weet je dat je in het belang van je kind, je eigen hart nu echt moet gaan breken. Omdat het niet meer kan. Niet omdat jij niet geschikt bent. Maar omdat de wereld in een huis, niet even op pauze kan. Dan zijn er hele bijzondere plekken nodig die dit snappen en wel kunnen. Maar die beslissing.... 

Die hoort niet door een schoolbestuur, onderwijsconsulent, leerplichtambtenaar of enigzins soortgelijk genomen te worden. Omdat het kind dan past in een wet. Omdat ze handelingsverlegen zijn, maar dit niet willen zeggen. Omdat er wel oplossingen zijn, maar die kosten geld. En zelfs kan het kind wel gewoon lekker meehobbelen op eigen tempo. Maar dat is teveel maatwerk. En daar kijkt de inspectie pas over een paar jaar naar, Maar nu nog niet. Nu telt nog resultaat. Dat paard staat achter de wagen.

Trots ben ik op onze ontwikkelingen en groei. Liefdevol kijk ik naar deze hele groep kinderen. Bezorgd ben ik om andere kinderen en andere ouders. Waarvan ik hoop dat er weer lente komt. Ik heb geen recht van spreken. Ik heb op de klif gestaan en het ravijn ingekeken. Maar het grijpt me aan. En daarom wilde ik hier toch iets over kwijt. 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Vreselijk wat je meemaakte maar ook heel moedig en liefdevol hoe je dit volhield, een pluimpje van mij.