Kotsmisselijk worden ze van dat soort figuranten!

Door Theun50 gepubliceerd op Thursday 04 December 12:05

8230ebb464f85b626d40f314dbd6b8d4_medium.

Heel vaak denken ze, als er weer zo’n ‘halfmens’ voor hen zit: als je arbeidsleven toch zo verrot is, dan stop je er toch gewoon mee? Sodemieter dan op en maak plaats voor een ander. Maar ja, dat mogen arbodienstmedewerkers natuurlijk niet zeggen.
Ze moeten tegen de ‘arbeidzieke’ zeggen dat ze samen naar een bevredigende oplossing zullen zoeken. En als ze er dan ook nog bij zeggen dat ze ‘voorlopig maar even rust moeten houden’, dan zie je een fonkeling in hun laffe ogen verschijnen.
Bij de arbodiensten worden ze kotsmisselijk van dat soort figuranten.

‘Goede morgen meneer Jengelmaar, hoe is het nu met u?’
‘Ach ja, wat zal ik zeggen. Het gaat wel met vallen en opstaan. Soms voel ik me redelijk...’
‘En soms niet, begrijp ik daaruit?
Ja, die vervelende ontsteking aan mijn penis is de ene dag erger dan de andere dag.’
‘Zo, zo, het blijft dus een beetje een zeurpiet. Grapje hoor, meneer Jengelmaar.
Maar hoe staat het met de gedeeltelijke hervatting van uw werk in het bedrijf?
Hebt u daar al eens over nagedacht?’

‘Ja wel, maar de medicij...’
‘Oké, oké, en toen u daar over nadacht, wat dacht u toen?’
‘Nou weet u, ik zit momenteel in een situatie waarin ik niet zo gemakkelijk al een volle werkweek zou aankunnen...’
‘Een volle werkweek nog wel, meneer Jellemaar? Toe maar, toe maar, dat klinkt erg bemoedigend. Toen ik u hier zo zag binnenkomen, had ik niet meteen de indruk dat u voornemens was deze wens te verkondigen, om het maar eens netjes te zeggen. Zevenendertig uurtjes per week? Lovenswaardig, meneer Versteeg. En wat zeggen ze er bij u thuis wel niet van?’
‘Nee nee nee, dat kan echt niet. U begrijpt me verkeerd.’
‘O, wat begrijp ik dan verkeerd?’
‘Ik ben hier niet gekomen om te vertellen dat ik weer zou gaan werken, en al helemaal geen hele werkweek. Dat trek ik niet met die penis’
‘Wat zegt u me daar, meneer Jengelmaar? Komt u naar mij toe om te vertellen dat u niet wilt werken?’
‘Nee zeker niet, ik bedoel eigenlijk…, ja, ik wil best graag werken, maar ik zit natuurlijk nog wel midden in die medicinale kuur en.....’
‘Nou vooruit, twintig uur per week, achttien uur misschien? Wat dacht u daarvan? Gewoon, om alvast een beetje te wennen.’
‘Nee sorry, dat kan echt niet. Mijn huisarts heeft me rust voorgeschreven.’
‘O, dat verandert de zaak natuurlijk. Wat zei uw huisarts dan?’
‘Nou, dat ik mijn penis niet te zwaar mag belasten.’
‘Zei uw huisarts dat zo?’
‘Ja, zo ongeveer, ja.’
‘Kom op, meneer Versteeg, wat zei de dokter precies?’
‘Hij zei er ook bij dat ik het rustig aan moest doen.’
‘Want...?’
‘Want dan werken de medicijnen beter.’
‘Nou, dan werkt er in ieder geval iets bij u.’

De arbomedewerker gaat iets voorover zitten en leunt verveeld met zijn ellebogen op het buro. Hij vouwt zuchtend mijn handen en knippert tergend langzaam met mijn ogenleden. Dat doet hij terwijl ik hier zwoegend zit te typen, verder heb ik er niets mee van doen.

‘Beste meneer Jengelmaar, laten we even vanuit een ander perspectief naar uw zaakje kijken, goed?’
‘Oké, mij best.’
‘Kijk, uw werkplek is nu leeg. Dat begrijpt u toch, hè?’
‘Ja.’
‘Mooi. Maar weet u ook waarom die werkplek leeg is?’
‘Ja zeker weet ik dat, omdat ik er niet ben.’
‘Juist, precies. Maar…. er is nog iets.’
‘O ja?’
‘Ja, er is nog iets. Weet u wat?’
‘Nee, ik zou het niet direct weten.’
‘Dat zal ik u dan eens haarfijn vertellen, meneer Jengelmaar. Omdat u er niet bent, is uw werkplek dus leeg. Maar dat wil niet zeggen dat er niemand anders uw werkplek kan innemen, toch?’
‘Ja, inderdaad. Daar zegt u zowat’
‘En toch is er niemand, meneer Jengelmaar.’
‘Eh,….ja. Eh,…nee.’
‘Niemand neemt die werkplek in, omdat uw werkgever geen nieuwe mensen kan betalen om uw lege werkplek op te vullen. Snapt u dat?’
‘Ja, natuurlijk, maar u gaat mij daar toch niet de schuld van geven, hoop ik?’
‘Nee, natuurlijk niet, malle meneer Jengelmaar. Dat is de schuld van uw werkgever, had hij maar meer omzet moeten draaien.’
‘Precies, precies!’  roept Jengelmaar glunderend met alle instemming die hij bezit.
‘Maar let op meneer Jengelmaar, stelt u zich eens voor dat u in de directie van dit bedrijf zou zitten.’

Jengelmaar is ineens stil en kijkt de arbomedewerker strak aan. Zijn schouders hangen er als gebroken vleugeltjes bij omdat hij niet meer ontspannen op de stoel zit.
Hij leunt niet meer met zijn rug tegen de rugleuning.
In een musical zou dit gebroken vogeltje een enorme hit zijn.

‘Ja? Kunt u zich dat voorstellen?’
‘Ja,’  aarzelt Jengelmaar, bij wie inmiddels het zweet is uitgebroken.
‘Mooi, gaan we verder. Wat zou u vinden van iemand die wel geld kost, maar verder niets bijdraagt aan het bedrijf? Bijvoorbeeld, iemand die er niet is. Wat zou u daarvan vinden, als directielid?’
‘Uhm, dan vind ik dat iemand die niets doet, iets moet gaan doen zodat het rendement oplevert!’
‘Toe maar, toe maar, meneer Jengelmaar, hier zit ineens een echt directielid tegenover me. Heel goed van u, dat “rendement”. En wat zou u dan doen met de persoon die er niet is?’

Meneer Jengelmaar denkt diep na!

‘Tja. Waarom is die persoon er eigenlijk niet?’
‘Heel simpel meneer Jengelmaar, omdat die persoon hier tegenover mij op de stoel zit!’

Het is even stil. Meneer Jengelmaar komt er wel uit.
‘Uw jas, u vergeet uw jas.’
Weer een figurant minder!

Theun50.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig verhaal.....
Dank, Ruud.
Beregoed, Theun. Je omschrijft op minder dan een A4tje alle wantoestanden in heel Nederland en bij uitbreiding, in de hele EU. Ik heb er een hele Zilla voor nodig.
Dank voor je compliment.
Ik kan me jouw pret zo goed indenken bij het schrijven van dit stuk. Geweldig!
Ja, daar heb ik heel veel lol bij!
Een heel zinnige dialoog die weer smakelijk is gebracht!
Deze manier van schrijven is ook heel leuk, ik geniet er van.
De volgende opdracht is ook wel iets voor jou :)
Verras mij eens.
Komt goed :)
Ik lig weer krom, afgezien van de rake dialoog hahahaha.
Hij vouwt zuchtend zijn handen en knippert tergend langzaam met MIJN ogenleden. Hahahaha: "Mag ik eff van uw tijd rove, meheer Sonneberg, gaat u rustig door met kleuren, maar ik nu vraag U af....
Oh, oh, dat mijn is dus een foutje! Bedankt voor je opmerkzaamheid.
Ik zal het subiet veranderen in 'zijn'.
Nee joh, laten staan, is juist leuk, hahahaha
Nou, als jij het zegt.
Geweldig. Doe mij ook maar die zevenendertig uur trouwens!
Nou, bij deze dan.
Dank man! ;) Ik ga gelijk vanaf vanavond naast Liesje op de bank zitten!