Een verdoofd leven in verval (10)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Wednesday 03 December 19:09

Een bizarre herinnering, een bizarre bekentenis. Een cruciaal moment in een Grand Café.

 

Vorige deel gemist? Hier is deel negen.
Beginnen bij het begin? Hier is deel één
 

Tiende deel


You'll be there in my hour of need
You won't turn me away
Help me out of the life I lead
Remember the promise you made
Remember the promise you made

(Cock Robin - The Promise you made)

Het duurt even voordat ze uitgelachen is. Ze heeft haar blik afgewend. Als ze de mijne kruist, schiet haar gezicht in een grimas en proest ze het weer uit. Haar lach werkt aanstekelijk op mij. Ook nu is er geen verschil met vroeger. Ook nu nemen de oude gewoontes het weer over. Mijn hoofdpijn verdwijnt en de herinnering aan mijn kerkerdeur vervaagt. Licht hoofdschuddend lach ik haar voluit toe. Een jonge serveerster loopt langs en ik zie haar om ons lachen. Voorzichtig, om onze vreugde vooral niet te storen, neemt ze onze lege mokken mee. Karin gebaart haar om een volgende ronde. Ik sluit mijn ogen en zie de bewuste avond van de 'scheermesjes' weer voor me.

Het was een duidelijke regel bij mij in huis. Als ik er niet was, kwam niemand op mijn kamer. Een half jaar eerder was er bij een aantal studentenhuizen in korte tijd ingebroken. De daders wisten precies hoe ze dat het beste konden doen. Brutaal zijn, net doen alsof het de normaalste zaak was dat ze daar rondliepen. Wie was er nou volledig op de hoogte wie met wie een relatie had? Daar hadden wij dus maatregelen voor getroffen. Alleen Gert en Karin mochten op mijn kamer. Bij Gert wist ik dan wel dat hij altijd een of andere misse practical joke uit kon halen. Zoals die keer dat ik met mijn nieuwe vlam Petra thuis kwam en tot mijn verbazing merkte dat meneer de inhoud van een pak suiker in mijn bed had gestrooid. Met een briefje erbij waarop in zijn karakteristieke hanenpoten stond: "Heer Henk, ter ondersteuning van uw ongetwijfeld bijzonder zoete minnespel heb ik uw bed geconfijt. Sweet dreams! Uw zoetebroodjesbakker." Petra had het mij niet in dank afgenomen dat ik hier vreselijk om moest lachen. Echt romantisch werd die avond niet.

   "Oh, Karin zit op je kamer", zei een huisgenoot toen ik net van rugbytraining thuiskwam. Ik deed mijn deur open, gooide achteloos mijn sporttas in de hoek en wilde op haar af lopen om haar te begroeten. Haar houding vertelt me meteen dat ze iets op haar lever heeft. Hoofd schuin omlaag, gebogen rug, een flauw glimlachje. 
   "Hee, fijn je weer te zien!", probeer ik nog oprecht blij. Ze was net twee weken wezen trekken in de Alpen met drie meiden uit haar jaarclub.
   "Ja, fijn, het was echt ontzettend gaaf. Jij had het ook mooi gevonden", klinkt het, met een totaal gebrek aan enthousiasme. Ze geeft me een flauw lachje en slaat haar ogen neer.
   "OK, wat is er gebeurd?", vraag ik streng. Karin weet dat ik haar zo aanpak. Hoe vaak is het niet voorgevallen dat ze een heel verhaal afstak en ik met één zin als "En hoe gaat het nou écht met je?" meteen tot haar kern doordrong?
Ze gaat staan. Ze wrijft over haar armen, die ze gesloten voor zich houdt en ijsbeert door mijn kamer. Ineens vloekt ze. Ik schrik, omdat dat wel het laatste is dat ik van haar verwacht. 
   "Ik schaam me de tering!" Ze kijkt omlaag. Als ze me weer aankijkt zie ik walging en afkeuring in haar gezicht, maar ook iets hulpeloos. Mijn eerste impuls is een invulling, een eigen interpretatie, uiteraard met oplossing, voor die schaamte te vinden. Maar dat werkt bij vrouwen niet.
   "Wat is er gebeurd?", herhaal ik.
   "Ik heb schaamluis! Platjes!", roept ze met overslaande stem. Ik kan er niks aan doen, maar ik proest het heel even uit. Meteen maak ik een verontschuldigend gebaar.
   "Sorry, lieverd!", zeg ik. "Dat was niet mijn bedoeling." Ook zij moet even lachen. 
   "En dat terwijl ik me had voorgenomen om deze vakantie geen vent aan te raken. Heb ik me ook aan gehouden. En wat krijg ik dan? Deze shit!" Ze wijst boos naar haar kruis. Onwillekeurig volg ik haar vinger. Ik zeg niets. Ze gaat verder, met zachte stem. "Het schijnt dat je ze ook kan krijgen van vies beddegoed. Dat moet het wel zijn en ik denk dat ik precies weet welke jeugdherberg. We waren afgepeigerd, meteen kleren uit en onder de wol. Of geloof je me soms niet?" Dat laatste klinkt preventief boos.
   "Natuurlijk geloof ik je!", zeg ik sussend. "En nu? Ben je al medicijnen wezen halen of, hoe werkt dat eigenlijk?"
   "Maandag naar mijn huisarts. Maar ik wil er gewoon nú al van af, van die vieze dingen. Het jeukt als de kolere en er zitten bloedspatjes in mijn onderbroek!" Ze trekt een gezicht alsof ze iets heel bitters heeft geproefd.
   "Eh, Karin", begin ik weifelend, omdat ik er wel iets van weet. "Dat is geen bloed; het is hun poep. Sorry!"
   "Ja hoor!", roept ze vertwijfeld. Haar ogen rollen weg naar boven. "Maak het nog even wat erger!"
   "Als je er nu meteen van af wilt, dan denk ik dat je alles in de was moet mieteren. En kaal scheren." Ik schrik van haar reactie. Ze barst in tranen uit. Vol frustratie gooit ze iets op de grond. Ik aai haar over haar haren. En ik zie wat er op de grond ligt: een tube Veet ontharingscrème en een scheermesje.
   "Dat is nou net het hele probleem, Henk. Ik durf dat niet!"

b56a4a0b7ee73b8dd9ed9f273d932b0b_medium.

Ik kijk haar met grote ogen aan. Ik weet niet of het mijn verbaasd geamuseerde blik is of mijn opmerking dat ze dan iemand moet zoeken die haar erbij helpt, maar ze schiet boos overeind en maakt aanstalten om weg te gaan. Ik grijp haar bij haar arm. 
   "Joh, wat is er nou?" Ze haalt diep adem en kijkt me aan met een droevige blik. 
   "Ik had gehoopt dat jij je hulp zou aanbieden".

Mijn blik zegt haar genoeg. Ze rukt zich los en grijpt mijn deurklink. Opnieuw pak ik haar arm. 
   "Wacht nou even", roep ik hard. "Ga nou even zitten!" Ze doet het en nu ben ik degene die ijsbeert. Ik snap er niets van. Ik begrijp totaal niet wat haar bezielt om aan mij te willen vragen om met een scheermesje dat gebied, dat Gert zou omschrijven als "heiligste der heiligdommen", onder handen te nemen. Allerlei scenario's flitsen in een verwarrende staccatofilm door mijn geest. Geen enkele is geloofwaardig. Ik wil even het ijs breken, de spanning, die ik voel, uit de lucht halen. Daar heb ik mijn humor en bravoure voor. Dus ik zeg, een beetje theatraal: "Meid, als je het echt wilt, dan doe ik het voor je. Geen punt, ik draai er mijn hand niet voor om!" Maar dan kijk ik haar aan en zeg zacht en ernstig: "Karin, waarom ik? Dit is niet niks, toch? Dit is toch iets heel anders dan een rug insmeren met zonnebrand?" Ze slaat haar ogen beschaamd neer, knikt en kijkt me eerst een beetje ondeugend, maar dan heel ernstig aan.
   "Henk, natuurlijk heb je gelijk. Ik bedoel, je bent een vent en ik weet dat je me niet echt spuuglelijk vindt. Wederzijds, overigens." De ondeugende blik komt even terug. heel even. "En natuurlijk, zeker voor mij is het logisch en gepast om het aan een jaarclubgenootje of vriendin te vragen." Haar stem breekt en ze snikt.  Ze staat op, aait mijn schouder en kijkt me met een vochtige blik aan. "Ik vind mezelf zo'n zielige muts dat ik het niet eens durf en dat ik daar iemand anders voor nodig heb. Maar lieverd, als ik het aan een van die wijven vraag, weet morgen de halve vereniging dat ik platjes heb." Ze slikt, veegt haar tranen weg en kijkt diep in mijn ogen. "Dat zou ik afschuwelijk vinden. Stel dat mijn ouders dat horen! Henk, jij zal nooit iets doorbrieven. Jij bent de énige die ik echt vertrouw. De enige die ik dit toevertrouw." MIjn hart bonkt in mijn keel bij haar woorden.

Ik neem haar gezicht in mijn handen en kus haar voorhoofd. Ik geef haar een washand en handdoek. Zelf vul ik een pan met warm water en geef haar de tube Veet.
   "Het insmeren, dat mag je toch écht zelf doen", zeg ik met een glimlachje. "Ik kan een hoop hebben, maar dat is misschien een beetje té!" Karin geeft een aantal hiklachjes. 
   "We moeten niet overdrijven, nee", fluistert ze. Ze trekt haar broek uit, maakt haar washand nat en half afgewend maakt ze zich van onderen vochtig en smeert zich in. Ik wil niet kijken, ik mag het van mezelf niet, maar een paar heimelijke blikken werp ik toch. Als ik met pan water en scheermes aankom, zit ze wijdbeens op mijn stoel, de handdoek onder zich. Vreemd genoeg vind ik de aanblik van die stinkende roze smurrie niet eens storend. Vreemd genoeg maakt het me stil en rustig. Elke erotische spanning die ik bij mezelf vreesde is afwezig.
   "Ik ben echt een zielige muts, niet", zegt ze beschaamd. Ze kijkt me niet aan.
   "Nee", fluister ik. Ik maak mijn handen warm en leg mijn linkerhand op de binnenkant van haar heup, als steun. Eerst nog aarzelend, wat haar ineen doet krimpen, daarna doortastender. Als een dokter, stel ik me voor. Klinisch, vrij van spanning. Als ik zacht en teder begin te scheren, zie ik dat ze traant. Uit schaamte voor de situatie, uit schaamte voor haar angst. Of uit schaamte dat ze mij hier aan blootstelt. Het doet er niet toe. Dotten roze derrie, vermengd met stukjes haar, vallen op de handdoek. Haar lichaam trilt in het begin, maar ik voel haar ontspannen. Lange tedere halen wissel ik af met korte resolute bewegingen. Als ik klaar ben, geef ik een vriendelijk tikje op haar bil. Ze wast de restanten weg. Ze wendt zich niet eens meer af. Blijkbaar is zij de schaamte voorbij. Ik nog niet. Een heimelijke blik van me en de gedachte "net een kleutertje, maar dan groter", vat post in mijn geest. Ik keer me af, pak een tweede handdoek en een van mijn boxershorts. 
   "Hop, douchen, jij!", roep ik. "Trek deze eerst maar aan."
   "Mijn heupen zijn breder dan de jouwe", zegt ze pruilend.
   "En jouw taille een stukkie smaller. Past best, je weet zelf ook wel dat je een mooi kontje hebt". Ik steek mijn tong uit als ik dit heb gezegd. En ik betrap me er op dat ik "mooi" zei in plaats van "lekker", wat ik normaal zou doen. Karin trekt mijn short aan, maakt even wat dansbewegingen en pakt mijn handdoek. Dan vliegt ze me om de hals en geeft me een klinkende zoen op mijn wang.
   "Sorry Henk! Sorry! Ik schaam me zo en jij bent zo ontzettend lief!"
   "Niks sorry", zeg ik. Ik aai haar wang. "Blijf ook maar slapen. Of wil jij vanavond nog alles thuis gaan verschonen?"
   "Echt?", vraagt ze. Alsof er nu een grens overschreden is waardoor ze het niet meer kan maken om hier te overnachten. Iets wat onderhand zo normaal was. Ik knik. "Ons geheim, deze avond?", vraagt ze schuchter.
   "Tot de dood", zeg ik.

Ik hoor de douche naast mijn kamer. Ik wil het niet, maar ik zie een beeld van haar onder de stralen. De handdoek ligt op mijn stoel. De roze troep trekt er langzaam in, de zwarte haartjes worden steeds meer zichtbaar op het wit. Ze houden mijn blik vast. Ik sluit mijn ogen. Het was niet de aanblik van haar heiligste der heiligdommen. Het was niet het intieme of het erotische van het scheren. Het is haar onvoorwaardelijke vertrouwen in mij, de intense vertedering die ik voel. Dat heeft me overtuigd. Eindelijk durf ik het toe te geven. Ik heb nog nooit zo diep van iemand gehouden. Zij alleen. Dit gevoel komt nooit meer terug.

 

Vervolg? Deel elf is hier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heftig!
Niet echt een lange reactie te noemen waar je wat aan hebt, toch beschrijft dit ene woord wel het gevoel wat ik erbij kreeg.
;-)
Dankjewel! Dat gevoel wilde ik ook wel overbrengen.
Ik ben het met Roos eens, één van de mooiste afleveringen. Eentje die je raakt.
Ik ben nog niet 100 % tevreden maar het komt flink in de buurt bij wat ik wil vertellen.
Ontroerend. Heftig maar zeker om voor altijd in een gouden lijstje te bewaren
Dank je! Ik heb echt lang zitten stoeien om het de juist lading te geven. Viel niet mee...
Nee natuurlijk niet, zoiets ingewikkelds en zo intiem de eer aandoen die het verdient, is razend moeilijk Hoe geef je het voldoende gewicht zonder te zwaar of ongeloofwaardig te worden en dan nog gelardeerd met het sappig luchtige waardoor het knapperig blijft. Dat is niet makkelijk. Het wordt zo snel vulgair of goedkoop, maar dat heb ik hierbij helemaal niet...
Klopt, helemaal mee eens. Het lastige is dat dit gedeeltelijk fictie en gedeeltelijk autobiografisch is. Het voorval is echt gebeurd, de lading is anders. Dan is de juiste toon vinden nog niet zo makkelijk.
Persoonlijk vind ik dit het mooiste vervolg in deze serie tot nu toe. Ben er zelfs even sprakeloos van ;)
Zoals ik van jouw reactie. ;)
Deze was niet makkelijk. Nog niet helemaal zoals ik het wil, maar het is in de buurt. Wel een cruciale scène.
Vervolg nog steeds in aanbouw? Ik kwam al hoopvol kijken.. ;)
Au mijn neusje. ;-)
Wordt morgenochtend. Dit soort verhalen vraagt om een wijneusjesvrije omgeving. :-)
Mannen en multitasken. u kent dat wel.
Heb ik vanmorgen een heuglijk feit gemist? Nee ... maar natuurlijk, dat ken ik, en daarom kijk ik er ook niet van op. :D
(Gillie keek het muisje naast hem even schichtig aan en wreef toen verwoed weer over zijn neusje.)
Wat prachtig geschreven. Het laatste stuk is gewoon ontroerend mooi.
Dank je! Zo wilde ik ook dat het over kwam.
Dat is je gelukt.