Kort verhaal (probeersel)

Door Yneke gepubliceerd op Wednesday 03 December 11:16

Stilletjes zit zij in elkaar gehurkt, haar kin klemt zij tussen haar knieën en haar armen heeft zij om haar benen heen gevouwen. Een dun vestje hangt wijd om haar schouders heen, wie is zij? 

Twee dagen zit ze nu al op die zelfde plek, zelfde houding en zelfde kleren aan, op het bankje bij het plein. Het plein is geen rustig plein, het krioelt van de mensen die van het ene naar het andere moment zich verplaatsen . Sommigen winkelen en anderen zijn opweg naar hun werk. Zij lijkt wel een beeld die geen ander houding aan kan nemen, haar voeten op het bankje, knieën hoog opgetrokken, haar gezicht verdwijnt tussen haar benen die ze nog steeds flink stevig omarmt. Blond piekhaar komt onder haar blauw gebreide muts vandaan en zo zit zij al uren te staren naar de keien van het plein. Niemand lijkt op haar te letten , alsof ze één is geworden met het bankje. Het is ondertussen december en de kou is voelbaar, mensen hebben de winterkleding al aan. De kerstverlichting hangt ook al `s avonds te branden aan de lantaarnpalen en de grote kerstboom die elke jaar op het plein staat is klaar om neer gezet te worden, maar eerst moet 5 december Sinterklaasfeest voorbij zijn, zo is de regel nou eenmaal.

Ik verheug mij op de warmte van mijn huis, heb net een eind gefiets en moet nog even over het plein heen fietsen en dan ben ik  thuis. Vandaag is het de eerste keer dat ik na weken weer buiten kom, was nogal ziek geweest. Stevig trap ik door, zo graag wil ik thuis zijn, lekker bij de openhaard zitten, thee zetten en het boek dat ik net gekocht heb lezen gaan. Het plein is bereikt en de drukte is altijd enorm, ik moet eigenlijk lopen en normaal gesproken zou ik dat ook doen, dan geniet ik van de drukte, maar dit keer fiets ik door. Plotseling vliegt er  een duif `die altijd rond lopen op het plein` voor mijn fiets en ik moet uitwijken, gelukkig gaat het goed, maar door de schrik stap ik af en besluit toch te gaan lopen. 

Mijn hart klopt nog in mijn keel, terwijl ik een vreemd gevoel krijg van binnen. Waarom? Ik heb geen idee, toch is het zo hevig, ik krijg er kramp in mijn buik van en besluit even op een bankje te gaan zitten.Kromlopend door de pijn in mijn buik, strompel ik richting het dichtsbijzijnde bankje en plof neer. Ik zoek naar paracetamol die ik meestal bij me heb in mijn tas, maar deze is leeg. De kramp trekt ook net zo snel weer weg als dat deze gekomen was. Opgelucht sta ik op en pak mijn fiets en wil verder lopen , eerst kijk ik nog even of ik niets heb laten liggen op dat bankje, warhoofd dat ik ben, nee gelukkig en nu naar huis!

Ik blijf naast mijn fiets lopen en nog 5 minuten dan ga ik het plein af en ben thuis. de drukte op het plein neemt toe het is nabij vier uur en dan is het altijd drukker, daar kan ik niet zo goed tegen. ik voel dat mijn handen verkrampt zijn en probeer ze te ontspannen, mijn nek doet zeer en ik zie dat de keien van het plein verder van mij af gaan. Koud heb ik het , vreselijk koud en mijn benen doen ook raar, ik trek het vestje dat ik aan heb wat strakker om mij heen en besluit toch verder te fietsen. Mijn fiets zie ik nergens en als ik door wil lopen weigeren mijn benen. Mijn kin doet zeer en ik ben even de weg kwijt. Ineens hoor ik een stem 'Meisje gaat het wel, je zit al uren hier op dit bankje, kan ik wat voor je doen?' de oudere vrouw naast mij raakt zachtjes mijn schouder aan en zegt 'gisteren zag ik jou hier ook al zitten'. Verward als ik ben probeer ik duidelijkheid te krijgen over mijn positie, het plein dat ken ik dat weet ik zeker. `Ik kom van mijn werk  en wil naar huis, bij de openhaard dit boek lezen' zeg ik tegen de vrouw naast me. 'Welk boek?' vraag deze vriendelijk. Ik zie nergens een boek en begrijp er niets meer van. 'Kom` zegt de vrouw en wijst naar het kraampje waar je soep kan kopen, 'je krijgt van mij een lekker kop soep'. zegt de vrouw op lieve toon.

Moeizaam sta ik op, mijn benen doen raar en de kou doen mijn botten kraken. Waarom zit ik twee dagen als een beeld ver weg van de werkelijkheid op dat bankje? vraag ik mijzelf in stilte af. 'Welke soep wil je' hoor ik vragen terwijl ik het bloed eindelijk weer door mijn benen voel stromen en ik kijk op.  de vriendelijke vrouwen stem is verdwenen en klinkt als een jonge jongens stem. 'welke soep ik wil?' stamel ik.

 

Mam waar zit je met je hoofd...zegt mijn zoon die net binnen komt. de openhaard brand, het boek ligt op mijn schoot en de thee is allang op. Waar ik ben ...goeie vraag. 

Hij lacht en zegt; 'kom maar even bij dan vertel ik je over mijn dag'.

 

-Yneke-

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
whaw Yneke ... een probeersel??
Wel ik kan je zeggen ... héél goed gelukt!!
Blijven schrijven!!
Dank je Chris, ik zal blijven schrijven..;-) lief je reactie
probeersel goed gelukt :-)
Dank je wel Yogini
Vooral doorgaan..
wij zullen doorgaan...zing je mee ;-)) dank je moz@rt en ja blijf proberen totdat blijkt dat het er of niet inzit of eindelijk lukt ;-)
tegen Yneke
1
Ja, ik zing mee :))
Heerlijk;-) samen zullen we doorgaan , fijne dag Mo!
tegen Yneke
1
Jij ook meis! Xx
Goede plot. Daar zit zeker heel veel in.
Maar als je aan de stijl nog wat wilt sleutelen, laat je het me maar even weten, goed?
Ja graag, alle hulp is welkom, dank je
Dan copy ik het artikel en stuur het met suggesties aan je terug, (via gewone mail, omdat ik daar kleurtjes in kan gebruiken. )
Heel mooi probeersel.
Dank je Candice