DE MISSISSIPPI RIVER, SLANGEN EN IK

Door Johan Wijngaarden gepubliceerd op Monday 01 December 21:17

ca26ff8982b2c571be4b03c60b1abc50_medium.

Ik parkeer mijn gehuurde Nissan  -het is een prachtige dag, maar snikheet- daarom onder de bomen op het Tunica (eerste lettergreep uitspreken als Tù) Riverpark. Op de “to do list” van mijn bluesreis staat in de top vijf genoteerd:

*De Mississippi River, rondvaart, wandeling over de levee[1] (uitspreken als lèwie).

Voor een rondvaartticket moet ik in het nagelnieuwe Mississippi River
Museum zijn, staat er op een bordje te lezen, met een zwarte pijl, die  in de goede richting wijst.

f9ad42808f8e9e5f78a21dffba192561_medium.

In de receptie lijken twee dames al op me te wachten: “Een rondvaart?” herhaalt de ene mevrouw ongemakkelijk, “oh, dat spijt me meneer, maar de kapitein is ziek! Maar” -ze knikt in de richting van de andere vrouw- “zij is de reserve kapitein.” En: “Ga jij vanmiddag nog varen?” De reserve kapitein zegt onvermurwbaar: “Ik vaar vandaag niet!” Dan kijkt ze mij met een mooie glimlach wervend aan: “Misschien zondag!” Ik durf haar dan mijn komst -door haar vage belofte!- niet te garanderen. Maar ik begrijp haar afgelasting wel: Ik zou de enige passagier zijn. Eerstgenoemde, niet onprettig mollig ogende mevrouw, leeft met me mee als ze zegt: “Ik heb wel een museumkaart voor u. Er is een mooie zwart-wit film over de Mississippi en de blues. Houdt u van blues?” Ze wacht mijn antwoord niet af en vervolgt: “Op het dakterras heeft u een prachtig vergezicht over de rivier.” Wijzend naar het gelijkvloers gelegen terras: “Op een schommelstoel kunt u uitrusten, mijmeren, mediteren of andere diepere gedachten oproepen, terwijl de Mississippi aan u voorbij stroomt.” Ze kijkt op haar horloge: “Of lunchen.”

Het historische museum is qua bluesverwachting niet helemaal wat ik wil zien en weten; alleen de zwart/wit film past precies in mijn straatje en gaat over de 30er- en 40er jaren van de Mississippi River en de ontwikkeling van de blues in die boeiende periode. Het museum levert me wel twee gelukte foto’s van foto’s op. Ik kan niet vragen of ik wel màg fotograferen, want ik ben alleen op de eerste verdieping. Het is er ook nog eens heerlijk koel.

fe60ea3292401263953919635bae11c9_medium.

Averij aan een rivierboot na de “1927 Flood”.

506de5532760c455f6ff1d242470e2fa_medium.

“Dancing my blues away”

Ik ontdek geen trap maar wel een royale lift, die mij langs de tweede verdieping vervoert en stopt bij het “Observation Deck”.  Het is een dakterras, dat qua vorm doet denken aan het dek van een groot schip. Het uitzicht over de rivier is inderdaad groots en adembenemend. Jammer dat de onbarmhartig schijnende zon voor een ietwat wazige “overview” zorgt. Als onderdeel van mijn reis zeer geslaagd. Ik kan deze schitterende ervaring alleen met niemand delen: Ook hier ben ik alleen. De foto’s kan ik u nu wel laten zien:

281e02c2ffa1f04330d4f7593dea1747_medium.

4d1cbcccd81f461b18a0e7fe56e16511_medium.

Schommelend -inderdaad, alleen- lunch ik, terwijl de Mississippi River aan mij voor bij stroomt.

b79dd20d6c860200b981ebffec5731c7_medium.

Wat is de rivier breed, wat stroomt  “ol’ man river” snel en wat kan ik me goed voorstellen dat bij extreme weersomstandigheden (dagenlange regenbuien, harde  wind) watermassa’s via de Misouri River, de Yazoo River en van zeker zes andere kleinere zijtakken als door een trechter de Mississippi Delta worden ingeperst en er dan een enorme overstroming ontstaat zoals die in 1927. Er verdronken meer dan 1.000 mensen.

a8105b9ae35bbf202a58b1cc342c6005_medium.

Mijn sandwich kauwend en uit een blikje Sprite drinkend, komen er bij mij een paar blues lyricks op:

“Mississippi River, so deep and wide, feel sorry I am here and my sweet baby is on the other side”

En flarden van de tekst van Peetie Wheatstraw’s “Long lonesome dive”:

Don’t want me, baby, why don’t you tell me so?

I am a hypnotizing daddy, I can get me a woman in every place I go.

 I am going down to the Mississippi, I believe I’ll take me a long, lonesome dive.

Do you think that if  I commit murder, well, God, will I ever get back alive?[2]

De volgende gedachtegang is wat vrolijker:

“If the river was whiskey and I was a divin’ duck, I would swim to the bottom and drink myself a way back up.”

Mijn laatste etappe is de wandelroute (“Nature Trail, a 1.9 miles’ walk”), die volgens de maquette belooft veelzijdig en bijzonder te zijn. Een bord bij de ingang waarschuwt nadrukkelijk:  “Be aware of snakes, poison ivy and biting insects. Snakes may appear on your walking way or be hanging in trees.” En dan, bemoedigend: “Enjoy the tour, and if you have any questions, ask the museum staff.”

b9129c3057efd933e7819bbc160f3f86_medium.

Vragen heb ik niet. Wel een tube anti- muggenbeetzalf in de koffer. Vergiftige klimop boezemt me geen angst in; ik ben bepaald geen vegetariër. Maar een slang  of zelfs slangen en een slangenbeet of -beten… Wie zuigt dan mijn wond(en) uit? Hoe kom ik op tijd bij een dokter? Het zal waarschijnlijk niet zo gebeuren, maar ik ben hier wel moederziel alleen… Ik neem het risico niet.

Ik denk dan -het is tenslotte een bluesreis- aan de betekenis van slangen in de blueswereld. Aan Blind Boy Fuller’s  “I am a Rattlesnakin’ Daddy”[3]:

I woke up this morning about half past four
Somebody knocking on my back door

That's my rattlesnakin' daddy, that's my rattlesnakin' daddy
That's my rattlesnakin' daddy, wants to rattle all the time

Yes, he rattle this morning about half past three
Half past four, he wants to rattle some more

'Cause that's my rattlesnakin' daddy, that's my rattlesnakin' daddy
That's my rattlesnakin' daddy, wants to rattle all the time.

De “rattlesnake” is in bluesjargon het mannelijk geslachtsdeel en wat een man -behalve urineren-   er, bij voorkeur zonder condoom, het liefst mee doet. Mijn ambitie in die laatstgenoemde richting kan worden opgeschort. Dat gaat niet lukken, want de rode draad in dit verhaal is over duidelijk: ik ben hier alleen. Geen vrouw te zien en de overkant van de rivier is ver. Veel te ver.

Ik ga maar eens terug naar mijn auto.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] De dijken langs de rivier, een groter werk dan de bouw van de Chinese Muur.

[2] Ik onthoud deze tekst door de merkwaardige term “hypnotizing daddy” en dat deze zin het slotcouplet eigenlijk overbodig maakt:I can get me a woman in every place I go.

Maar vooral omdat Peetie Wheatstraw hier “murder” gebruikt, waar hij “suicide” bedoelt.

(Opgenomen in Chicago, 25 maart 1934; Peetie Wheatstraw zang/piano; Charlie Jordan gitaar.)

[3] Blind Boy Fuller gitaar en zang; Opgenomen in New York, 23 juli 1935.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
"When the Levee Breaks" is a blues song written and first recorded by Kansas Joe McCoy and Memphis Minnie in 1929. The song is in reaction to the upheaval caused by the Great Mississippi Flood of 1927.

https://www.youtube.com/watch?v=vFBpqR7eLc4

"When the Levee Breaks" was originally recorded by the blues musical duo Kansas Joe McCoy and Memphis Minnie. In the first half of 1927, the Great Mississippi Flood ravaged the state of Mississippi and surrounding areas. It destroyed many homes and devastated the agricultural economy of the Mississippi Basin. Many people were forced to flee to the cities of the Midwest in search of work, contributing to the "Great Migration" of African Americans in the first half of the 20th century. During the flood and the years after it subsided, it became the subject of numerous Delta blues songs, including "When the Levee Breaks", hence the lyrics, "I works on the levee, mama both night and day, I works so hard, to keep the water away" and "I's a mean old levee, cause me to weep and moan, gonna leave my baby, and my happy home".
The song focused mainly on when more than 13,000 residents in and near Greenville, Mississippi evacuated to a nearby, unaffected levee for its shelter at high ground. The tumult that would have been caused if this and other levees had broken was the song's underlying theme.[2][3]
Ik weet wat je bedoelt. Hoewel, ik heb nooit zo'n contact met mannen (gehad). Ik spaar alweer voor de volgende reis..... Candice, maak een vakantieplan of boek ver vooruit. Hoef later alsjeblieft nooit tegen je zelf te zeggen: "Had ik toen maar..." Er komen nog een aantal blues verhalen, maar ik vertel niet alles...
Zodra ik tijd heb ga ik wel op vakantie.
Tip: Je kan beter reageren zoals ik dat nu doe, dan zien degenen bij/op wie je reageert dat je gereageerd hebt. Op dat zwarte pijltje drukken en dan komt er een tekst vak tevoorschijn waarin je kan typen.
Bedankt voor de reactie(s). Het was een geweldige ervaring, zo'n reis. Alleen zijn heeft het voordeel dat je het zo intensief kunt maken als je zelf wilt. Je spreekt makkelijker mensen en wordt gemakkelijker aangesproken. Een king size bed is dan inderdaad wat te breed. Maar ach, een maand is zo voorbij, als je het naar je zin hebt.
De keren dat ik op vakantie ben geweest, laatste keer in meen '94, ben ik altijd alleen gegaan. En probeer dan ook met zo min mogelijk mensen contact te hebben. Behalve dan met mannen voor ehh you know -))
Ben elk jaar weer van plan om naar de States te gaan, vaak geweest en ook gewerkt, maar ben dan elke keer weer te druk met van alles om vakantie te nemen.
Mooi verhaal, mooie foto's, prachtige rivier (ook al eens gezien) en heerlijke blues teksten.
Triest dat er zoveel mensen verdronken zijn. Prachtig gezicht die schommelstoelen zo op een rij, mooi verslag en alleen zijn heeft zo zijn nadelen, erg leuk geschreven verslag. En prachtige foto`s