Het dagboek van mijn zus (LadyDi)

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 30 November 20:48

De band die zussen kunnen hebben is iets heel moois, vooral als ze slechts één jaar met elkaar verschillen. Je voelt elkaar feilloos aan en je begrijpt haar naadloos bij alles wat ze zegt. Uitleg is nooit nodig, je wéét wat ze bedoelt omdat je dat gewoonweg aanvoelt. Je zal elkaar nooit verraden omdat ze een deel van jezelf is en deze onlosmakende band wilt koesteren tot je erbij neervalt.

e336da746701d9f6d98ff35e910dd4ed_medium.

Wat ik met mijn zus heb meegemaakt is echt met geen pen te beschrijven!
Uiteraard zou ik er ook niet over schrijven want er is toch een wederzijds vertrouwen hè? Natuurlijk doe ik niets wat haar zou kunnen schaden want zij zou dat ook nooit doen naar mij toe. Nee, niemand komt tussen mijn zus en mij! Wij zijn samen een muur en als je er overheen wilt klimmen dan zul je ons beider toestemming daarvoor nodig hebben. Unaniem, zonder enige discussie, hebben wij aan een knipoog naar elkaar genoeg om de mening van de ander te weten. In het verleden hebben wij met deze nauwe samenwerking menig tegenstander om zeep geholpen. Als ik een veel te dure stropdas van een vriend van ons wilde doorknippen, was er altijd mijn zus, om een schaar aan te reiken. Onmisbaar in vele acties!

En dan ligt daar haar dagboek.
Zij kan dat dagboek natuurlijk gewoon neerleggen om de volgende dag er weer verder in te schrijven. Het vertrouwen is geheel wederzijds dus waarom zou zij gebruik maken van het slotje dat erop zit? Geen enkele reden natuurlijk. Ik zou nooit in dat dagboek kunnen kijken natuurlijk. Mijn zus kennende, schrijft daarin haar diepste gevoelens en ervaringen. Ze heeft net weer een nieuwe vriend dus wellicht staat er in dat dagboek hoe ze elkaar hebben leren kennen en wat ze precies voor hem voelt. In zo’n kalverliefde heb je natuurlijk veel twijfels want dat brengt het allemaal met zich mee. Het dagboek zal best wel geheimen bevatten; dingen die je alleen met dat papier kunt delen zonder dat je bang hoeft te zijn voor een beoordelende afkeuring voor je gedrag. Jawel, het gedrag van mijn zus is niet altijd geweldig geweest maar ja, je steunt haar door dik en dun, ook al denk je: ‘hmm.. zussie… dit is toch niet zo slim van je’. Nee, elkaars fouten accepteren staat in de top drie van zo’n speciale band. Beiden hebben we hier totaal geen moeite mee.

230d8c4f58631ddd112b3ed4751ff73a_medium.

Weet je, eigenlijk weet ik wel wat er in dat dagboek staat.
Enige nieuwsgierigheid hoef ik niet te hebben, immers, voor mij heeft ze geen geheimen. Ze vertelt mij altijd alles in detail, opdat ik wel eens denk: ‘zo kan ie wel weer, teveel smeuïge details maken me misselijk’. Ik zeg dat niet uiteraard, al we kunnen alles tegen elkaar zeggen. Op zich is het daarom best vreemd dat ze een dagboek bijhoudt omdat ze toch alles kwijt kan aan mij? Wat heeft dat dagboek dat ik niet heb? Tja, ik geef een reactie en dat boekje doet dat niet… wat me dan toch weer laat afvragen of ze misschien bang is voor kritiek? Ik ben helemaal niet kritisch en heel ruimdenkend dus die gedachte laat ik ook weer varen. Ik moet dit loslaten.

En toch laat het me niet los.
Ze heeft dat dagboek helemaal niet nodig want ze heeft mij en dat moet echt voldoende zijn. Ik ben de perfecte zus voor haar, zoals zij dat ook voor mij is. Op zich vind ik het opeens merkaardig dat ik dit denk want ik houd ook een dagboek bij. Er zit zelfs een slotje op, en wat erger is: het sleuteltje kan zelfs Sherlock Holmes niet vinden; ik moet zelf nog behoorlijk zoeken naar dat ding als ik een update wil plaatsen.
Zij legt dat dagboek daar zomaar neer. Geweldig en ontroerend om te zien hoe groot het vertrouwen is naar mij. Ik zal dit nooit beschamen.

That’s it!

Ik pak het rotdagboek op en ik sla pagina één open.
Zoals ik al verwachtte: totaal niet interessant. Ze stelt zich voor aan het dagboek en ze geeft het dagboek een naam. Ze heet ‘Ellen’. Dit kan ik mij voorstellen want ik heb mijn dagboek ook een naam gegeven. Je praat toch op een vertrouwelijke manier met elkaar en met een naam wordt het voelbaar intiemer.
Natuurlijk is het de bedoeling dat ik niet verder lees, dit was slechts een smakeloze vergissing van mij. Nu weet ik dat het ‘Ellen’ heet dus daar zal ik het mee moeten doen. Ik leg het weg en ik voel een vroom rondje boven mijn hoofd verschijnen. Ik kan trots op mezelf zijn.

8766725cd3fdcc7ac5be986e1f552259_medium.

Ach… fuck dat rondje!
Pagina twee is iets interessanter maar het zijn natuurlijk geen dingen die ik niet weet. Ik controleer alleen even op grammaticale blundertjes omdat ze van zichzelf vindt dat ze zo goed kan schrijven. Toegegeven: het is publiceerbaar! Niet dat ik dat zou doen want ik ben haar liefste zus en die doet dat niet. Het gaat uiteraard alleen over het feit of het theoretisch gezien zou kunnen. In de stukjes die ik lees kan ik een goede opbouw constateren en een midden dat de lezer vasthoudt, tot een einde dat een climax bevat. Een tekst die menig uitgeverij het voordeel van de twijfel kan geven om over te gaan tot een massaproductie in de eerste oplage. Met een plaatsvervangend gevoel van trots leg ik het dagboek terug op de juiste plek; op de millimeter nauwkeurig uiteraard.

Wat een onzin!
Hop! Naar de volgende pagina!
Haar seksleven is toch heftiger dan ik deed geloven. Tegen Ellen zou ze toch niet liegen? Dat heeft geen enkele zin want ja, dit is iets tussen haar en Ellen, en voor de rest helemaal niemand. Ik houd een doekje voor mijn mond als ze nog verder gaat met de onsmakelijke details, waar de Kama Sutra onwel van zou worden.  Is het wel medisch verantwoord wat ze uithaalt? Nou ja, ik heb haar niet moeilijk zien lopen en ze heeft immer een glimlach op haar gelaat dus het zal wel loslopen. Weer sla ik een pagina om en nu is de schrijfsfeer opeens anders. Dit maakt het geheel nog boeiender en inwendig geef ik haar een compliment voor de wisseling in stijlen. Toch goed voor het leesgenot!

Krijg de schijt!

Dat méént ze niet!
Ik, die haar overal in bijstaat en altijd haar alibi is, voor als ze weer iets achterlijks heeft uitgehaald, word nu afgeschilderd alsof ik aan de kant van de vijand sta? Mijn hart begint te bonzen en het zweet breekt me uit. Hoe kan ze! Is dat nou vertrouwen?! En dan die tekst: ‘ik kan dit alleen aan jou toevertrouwen Ellen, want aan mijn zus heb ik ook niets..’
Kolere! Is dat de dank voor zoveel jaar tomeloze inzet? Zonder mij was ze echt nergens geweest! Ik ben haar betere wederhelft en zij weet dat! Echt, ik heb er geen woorden voor! Ik lees verder en mijn mond valt nog verder open. Ze heeft twee vriendjes tegelijk?? Niet te geloven! En dan tegen mij zeggen dat ze zo ontzettend verliefd is… Verpletterend! Ik leg dat walgelijke dagboek terug en ik controleer of het perfect ligt.

Ik pak mijn eigen dagboek.
In no time zal ik er een update in zetten die zijn weerga niet kent. Ik zal geen spaan van haar heel laten en, zoals ik al zo vaak aan ‘Cathy’ heb toevertrouwd; haar ware aard dik onderstrepen. Al haar superstomme dingen zal ik nogmaals aanhalen en Cathy zal me begrijpen. Wat denkt ze wel!!

Waar is dat stomme sleuteltje als ik het nodig heb?
De vorige keer had ik het in het onderste laatje gelegd van mijn bureau, in het zijvakje van mijn pennenetui. Nee, daar ligt het niet. Oh ja, daarna had ik het geniale plan gevat om het sleuteltje te verstoppen tussen het achterste stapeltje van mijn ondergoed. Ook niet. Ah, natuurlijk ligt het onder mijn matras, op het onderdeken.
Enfin, ik trek de hele kamer overhoop.

Mijn haar heeft inmiddels een dramatische look als ik mezelf in de spiegel tegen kom.
Nou ja, altijd nog beter dan haar stomme kop! Waar is dat teringsleuteltje? Ik een waas van woede slinger ik haar kussen van haar bed af … en uit het sloop vliegt het sleuteltje.
Mijn sleuteltje!adeeca5f069771c9ec94622727814091_medium.

Oh!

“Hoi, ik ben er. Zullen we een potje scrabbelen?”

Ik kijk haar aan.
En nog eens.

“TRUT!”

Ze kijkt me aan.
En nog eens.

“Trut terug!!”

Duidelijke zaak.

“Ja, potje scrabble lijkt me leuk. Jij begint. “

 

 

 

 

Reacties (62) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
Leuk verhaal hoor. :) van je familie moet je het hebben :)
Ja toch? :)
Ach jee, als dagboeken konden praten...
Je hebt het weer bijzonder smakelijk verteld. Maar goed dat jullie elkaar in evenwicht houden :)
Ja haha :)
Zo zie je maar dat het echte zussen zijn en beide hun nieuwsgierigheid niet konden bewaren.

Kan me wel voorstellen dat ze niet willen dat het lezen wordt. Een dagboek is toch iets waar je alles aan kwijt kan, zonder oordeel. Waar je nare dingen kan wegschrijven, zodat je niet ontploft tegen degene die dat eigenlijk niet verdient.

Zelf heb ik ook een dagboek, ik schrijf er niet veel meer in, maar soms, heel soms, moet je gewoon even gevoelens kwijt waar je je wellicht voor schaamt, wat onzin is of gewoon onrelevant is. Op die manier kan je helemaal opgelucht zijn als je het van je af hebt geschreven.
Precies, dat is een dagboek. Ik hield er vroeger ook één bij en als ik het later nalas dan dacht ik: tjee.. was ik dat? Het mag uiteraard nooit door iemand anders gelezen worden.
Dank je wel voor je mooie reactie.
Dat je haar dagboek hebt gelezen is niet fraai, maar goed, nieuwsgierigheid is vrouwen eigen. Maar dat je daar dan ook nog uit citeert op Plazilla vind ik werkelijk geen pas geven. Schending van privacy in optima forma, schandalig! Dit kan echt niet!

PS
Wil je haar hele dagboek even in een pb'tje naar me toezenden.

Mooi verhaal!
Marinus!
Ja, zo heet ie?
Tja, ik schaam me daarom diep, dat ik het vertrouwen geschonden heb. Maar zíj begon! :)

- is onderweg Marinus!
tegen LadyDi
2
Ik zit er klaar voor!
Cathy vs Ellen, als dagboeken toch eens konden praten hihi.
Hahaha, die paniek, die opwinding, die geestige scheldwoordjes, leest lekker luchtig weg, en nee, nog nooit? iemands dagboek gelezen, en toch herkenbaar ;-)
Ik zou het echt niet doen.
Zoals hierboven blijkt ook dat je dingen gaat lezen die je beter niet had willen weten, dunkt me.