Ik kan hem niet uitstaan! (Kelly Rensen)

Door - Verwijderd account - gepubliceerd op Saturday 29 November 14:49

d1874d599c303da160632255a7067372_medium.

"Met z'n allen zitten we bij hem thuis. Hij is jarig, 20 jaar alweer. Zoals het al jaren gaat, ouwehoeren we met elkaar en hebben we al een drankje op...of wat meer. Caitlin en ik kunnen het prima volhouden tussen de zes mannen. We zijn ook niet anders gewend. "Aaah, daar heb je de laatste!" lalt Thomas en hij wijst naar een lichte vlek buiten het raam. Het is een fietslamp. Verbaasd kijk ik op. We zijn toch al met z'n allen? 

Caitlin ziet mijn verbaasde gezicht en geeft me een knipoog. O jee, een knipoog. Dat kan niks goeds betekenen. De deur gaat open en de laatste jongen van het gezelschap is er ook. Het is Max.

 

Max

Mijn hart slaat even over totdat hij me aankijkt.
"Hoi schoonheid." Met een stralende lach en een knipoog begroet hij me. Nonchalant neemt hij plaats in de enige stoel die nog over was, de stoel tegenover mij waar Thomas zat. Mijn overslaand hart heeft meteen plaats gemaakt voor ergernis. 
Zo goed bevriend is Max toch niet met Thomas?
Tersluiks kijk ik even naar Max, hij is druk in gesprek met Oswin. 

Thomas pakt een stoel van de eettafel en schuift hem tussen het gezelschap. Caitlin vermaakt zich prima op de schoot van Michaël. 
"Wie wil er nog een biertje?" roep ik en ik kijk iedereen een voor een aan, behalve Max.
"Kijk, dat is de reden waarom je zo'n goede vriendin bent!" roept Oswin en hij geeft me een high five. Ik bedank hem met een glimlach en loop naar achteren. Iedereen wil wel een biertje, zoals altijd. 

Zodra ik in de keuken sta, komt nog geen twee minuten later Caitlin ook in de keuken. 
"En, wat vind je ervan dat hij er is?" haar wenkbrauwen schieten veel betekend omhoog en ze kijkt me met een triomfantelijke glimlach aan.
"Verschrikelijk, wat doet hij überhaupt hier?" ik rol met mijn ogen en zet de flesjes Grolsh neer op het aanrecht. 
"Tjah, ze zijn ook vrienden, gaan vaak met elkaar om buiten onze vriendengroep. Maar geef toe, zo erg vind je niet dat hij er is." ze geeft me een por in mijn zij, pakt twee biertjes van het aanrecht en loopt op haar tien centimeter hoge hakken weer terug naar de woonkamer. Zelf pak ik een dienblad en leg daar de resterende Grolsch flesjes op. 
Tuurlijk heeft ze gelijk, stiekem vind ik het hartstikke leuk dat hij er is, maar hij is zo... onuitstaanbaar. Meneer heeft een vriendin, flirt ondertussen met mij op school zodra zij er niet is en zelfs op het werk gaat dat op die manier door. 
Ze is namelijk ook nog eens een collega van me en zelfs daar durft hij me een knipoog te geven terwijl hij haar knuffelt. Het nare is dat ik hem niet kan uitstaan én weerstaan. Tegelijkertijd is zij een hartstikke lieve meid. Ik probeer Max altijd maar te vermijden, maar dat lukt nooit. Hij zoekt me altijd op.
 

 

Aangeschoten

Met veel gejuich word ik onthaald door de mannen in de woonkamer. Twee zijn er voorzien dankzij Caitlin, de rest dankzij mij en het dienblad.
"Tast toe boys." zeg ik en ik zet het dienblad neer op de salontafel. Terwijl ik gebukt sta, voel ik een klap op mijn kont. Verontwaardigd draai ik me om.
"Wie van jullie was dat?" ik hoor er een paar lachen en zowel Oswin als Max kijken me te onschuldig aan.
"Degene die dat nog een keer doet, krijgt een klap terug en niet op een plek waar je het lekker vindt." dreigend kijk ik ze aan. Ik draai me om naar de bank en ga weer zitten op mijn eigen plek. Gelukkig hebben de mannen ook gedacht aan Caitlin en mij, want er staan 2 grote flessen Passoa klaar op de salontafel. 
Ik bedenk me geen moment en drink een glas in een paar slokken op. Zonder dat ik het wil zie ik Max met een glimlach naar mij kijken. Damn, wat is die kerel irritant!
Ik neem me voor om hem zoveel mogelijk te negeren. De Passoa helpt daar gelukkig goed bij.

 

 

Onuitstaanbaar

Een aantal drankjes verder is er besloten door de mannen dat we naar buiten gaan.
Met z'n zevenen wandelen we door de nachtelijke straten van het kleine dorp. Enkele lantaarnpalen werken, sommigen niet. 
We komen aan bij het speeltuintje, die niet verlicht is, op de 2 lantaarnpalen aan de straatkant na. De mannen rennen uitgelaten naar de speeltoestellen en het lijkt net of ze weer een jaar of zes zijn in plaats van twintig.

Zelf voel ik me een beetje duizelig en ik heb zo'n vermoeden dat ik niet helemaal kaarsrecht loop. In de woonkamer ging de ontsnappingspoging redelijk goed, totdat ik toch weer hapte op een opmerking van Max. Op dat moment werkte de alcohol duidelijk in mijn nadeel. Ik keek hem in zijn grijze ogen en voelde de irritatie in heel mijn lichaam. Om mezelf te redden heb ik de discussie maar afgesloten met koppig gemompel en een rood hoofd. Ik win toch nooit met de discussies en ik hap altijd, dus voor de jongens viel niks op. 


Samen met Caitlin ga ik zitten op de rugleuning van een houten bankje. De groene verf is er half afgebladerd. Stilletjes zitten we naast elkaar en kijken we naar het haantjes gedrag van de jongensgroep. 
"Grappig eigenlijk, mannen worden écht nooit volwassen." Caitlin lacht en kijkt dromerig naar de schommels waar Oswin, Thomas en Michaël aan het ouwehoeren zijn. Michaël ziet dat we kijken en roept ons erbij. Ik schud mijn hoofd en zie dat Caitlin twijfelt.
"Ga lekker joh en probeer hem eens te versieren." Nu ben ik degene die haar een por geeft. Ze loopt rood aan, knikt en beweegt zich in de richting van de drie jongens. 
Lachend kijk ik ze na. Ze is al gek op hem, meteen toen ik ze aan elkaar voorstelde. Laat haar nu maar eens actie ondernemen.

Na een paar minuten zie ik dat Max zich richting mij beweegt en besluit ik op te staan om 'ineens' een wandeling te maken in het aangelegen parkje. 
Gelukkig heb ik sneakers aan, anders kwam ik helemaal niet vooruit met de hoeveelheid alcohol in mijn lichaam.
Zou hij achter me aankomen? Ik hoor niks, kijk vluchtig over mijn schouder en zie hem ook niet. Opgelucht haal ik adem en vervolg het zanderige pad in het begin van het park.
"Boeh!" twee sterke armen klemmen vanachter mij om me heen. Ik gil en probeer me uit zijn greep te worstelen.
"Hey, rustig aan, ik ben het maar." ik hoor verbazing in zijn stem omdat ik echt moeite doe om los te komen van zijn knuffelgreep.
"Dat is juist het probleem eikel." sis ik boos naar hem toe. Het worstelen lukt niet echt. Dus om een statement te maken, sla ik demonstratief mijn armen om elkaar heen. Puur om te laten zien dat ik hem echt niet terug ga knuffelen.
Ik voel zijn lippen bij mijn oor. Fluisterend zegt hij: "Stiekem weten we allebei dat je mij geen echte eikel vindt." Kippenvel verspreidt zich over mijn hele lichaam. Ik weet dondersgoed dat hij gelijk heeft.
"Ook al zou dat zo zijn, dan nog kan ik je niet uitstaan." ik zwijg even, hij laat me nog steeds niet los en dan besluit ik de waarheid te zeggen.
"Je bent echt de meest irritante persoon die ik ken. Je hebt een super lieve vriendin en tegelijkertijd flirt je altijd met me als zij er niet is. Daarom kan ik je niet uitstaan. Sterker nog, ik haat je." 
Zijn greep verslapt even, dan draait hij mij resoluut om en kijkt me vol in mijn ogen. Zijn handen houden mijn armen goed vast. Ik zou nog steeds niet weg kunnen, al zou ik dat willen.
"Je háát me?" Zijn stem klinkt zacht in de nacht, zodat de rest ons niet kan horen. Zijn ogen kijken waakzaam en berekenend. 
"Ja. Zo is dat, ik haat je." mijn stem verraad dat ik alweer in mijn koppige rol zit. In de rol waarbij ik Max sowieso nooit gelijk zal geven. Hij heeft het ook door. Een grijns verschijnt op zijn gezicht en zijn ogen twinkelen weer ondeugend.
"Mooi. Ik weet beter, jij weet beter en verder weet niemand het."
Het gebeurt zo snel dat ik het niet kan tegenhouden. Zijn greep verslapt op mijn armen, hij geeft me een knuffel, een kus op mijn voorhoofd en loopt dan terug naar de speeltuin.
Zelf sta ik daar nog. Eerst verbaasd, maar die verbazing slaat al snel om in ergernis.
Hoe dúrft hij mij een knuffel te geven en een kus op mijn voorhoofd, terwijl ik net heb verkondigd dat ik hem haat?
Nog net niet stampvoetend loop ik terug naar de speeltuin, waarbij ik elk contact met Max duidelijk vermijd. Overigens onnodig, gezien hij mij ook totaal negeert.
Caitlin komt mijn kant op gerend, fluistert in mijn oor dat zij en Michaël elkaars hand hebben vastgehouden en kijkt me stralend aan.
"Dat is geweldig Cait, eerste stap is gezet!"
"Absoluut, dit muisje gaat nog wel een staartje krijgen." met gelukkige ogen kijkt ze mij aan. Plots verandert haar gezichtsuitdrukking van dolgelukkig naar intens nieuwsgierig.
"Zeg eens, wat vind je nu echt van Max? Jullie waren even in het parkje toch?"
Ik zucht overdreven en kijk haar aan. Zo geloofwaardig mogelijk zeg ik: "Zoals ik altijd al heb gezegd: ik kan hem niet uitstaan!"
Samen schieten we in de lach. We weten beide beter.

 

© 2014 Kelly Rensen
Bron afbeeldingen: 123rf

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk verhaal. Hihi. Wordt jij daar lekker weg gezet met die kus op je voorhoofd.
Het is waar. Haat en liefde ligt zeker dicht bij elkaar. Benieuwd hoe dit verder gaat.
Bedankt voor je leuke reactie, ja, ze word behoorlijk weggezet op deze manier. En toch, zou er niks zijn tussen die twee? ;-)
Lekker verhaal en best realistisch ook.
Gelezen.
Gelezen.
Leuk verhaal! :)
Gelezen en beoordeeld!
Dat zou nog wel eens een heftige romance kunnen worden. Ze kan hem niet uitstaan.. een prima basis! :)

Leuk verhaal, graag gelezen meis!
Wie weet komt er ooit nog een vervolg. Bedankt voor je compliment!